سید محمود موسوی درب امامی

سید محمود موسوی درب امامی

شهرت :

محدث امامی-صدوق الواعظین- درب امامی
تاریخ وفات :
22/12/1372
مزار :
تکیه کازرونی
زمینه فعالیت :
خطیب و واعظ

معروف به محدث امامی یا صدوق الواعظین، از فضلای متتبع و وعاظ پرهیزگار، فرزند حاج سید عبدالعلی موسوی درب امامی است. بعضی تولد وی را در سال 1285ق نوشته اند و برخی دیگر این تاریخ را بین سال های 1280 تا 1281ق نوشته اند.
سادات امامی و درب امامی از قدیم الأیام در محلة درب امام اصفهان سکونت داشته و بویژه در دوران صفویه برخی از آنان در زمرة علماء، قضات و هنرمندان (بویژه خطاطی و خوشنویسی) اصفهان بوده اند. در عصر حاضر نیز علما و هنرمندان بسیاری از این خاندان برخاسته اند که البته برخی از محلة امام به محلات دیگر اصفهان و سایر مناطق کشور از جمله تهران نقل مکان کرده اند.
سید محمود مدتی نزد علما و بزرگان اصفهان آن روزگار کسب دانش نمود و سپس به وعظ و خطابه روی آورد. از جمله این شخصیت ها که وی از آن ها بهر برد و از او روایت نموده آیت الله حاج میرزا بدیع درب امامی و شیخ محمدتقی آقا نجفی است.
درب امامی علاوه بر خوش بیانی و گفتار فصیح و دانش کثیره، عالم عمل بود و به آنچه می گفت اعتقاد داشت و عمل می کرد. تقوای ایشان نیز زبانزد خاص و عام بود، مردی بود که درد دین داشت و از زخارف دنیوی به کلی دوری می جست.
محل سکونت آقا سید محمود درب امامی در نزدیکی امامزاده درب امام و در کوچة ارابه چی ها واقع شده بود و ایشان در مسجد کوچکی به نام مسجد عصاری در نزدیکی منزل مسکونی خود که جنب عصارخانة دردشت ( از عصارخانه های معروف دوره صفوی ) واقع شده بود، اقامة جماعت می کرد. به دلیل امامت جماعت وی در آن جا به مسجد حاج سیدمحمود درب امامی هم مشهور است. در همین مسجد (مسجد عصاری) حاج سید محمود مکتب خانه ای نیز داشت که در آن به تدریس بعضی از دروس مربوط به معارف اسلامی از جمله کتب اخلاقی، حدیث، تفسیر و تجوید و تعلیم به شاگردان می پرداخته است.
سید محمود درب امامی یکی از واعظان زبردست و محدثان آن زمان اصفهان بوده که بر اخبار و روایات بسیار تسلط داشته است که این تبحر در تألیف « ثمرات الحیات» مشهور و معروف است و خود او نیز در متن « ثمرات الحیات» به این مسأله اشاره کرده است و می نویسد: «پدرم به من معترض بودند که شما این قدر اخبار و آیات مطالعه می کنی اگر متون فقهی و اصولی می خواندی الآن یکی از بزرگترین مجتهدان می شدی».
از جمله کسانی که درب امامی در حضور آنان منبر می رفت یکی آقا سید محمد باقر درچه ای است و این حکایت از مقام علمی ایشان دارد که در برابر شخصیتی مانند درچه ای که از دانشمندان دوران به شمار می آمده قادر به سخنرانی بوده است. زیرا سید محمدباقر کسی نبود که حرفهای بی ربط و غیر مستند را بپذیرد، در حقیقت منبر رفتن در جلسه ای که سید محمد باقر حضور داشت، جرأت می خواست. ضمن اینکه شیخ مهدی نجفی نیز از مستمعان منبرهای پر محتوای درب امامی بود و نیز شیخ علی اکبر نهاوندی ساکن در مشهد با وی مراوده داشت.
تنها اثر مکتوبی که از درب امامی در دست است کتاب نفیس « ثمرات الحیات » است.
وفات محدث درب امامی شب چهارشنبه 22 ذی الحجه 1372ق در اصفهان رخ داد، در حالی که بیش از نود سال از سن وی گذشته بود. مدفن این عالم عامل در تکیة کازرونی و در کنار قبر عالم جلیل میرزا محمدباقر فقیه ایمانی است.
از تعداد فرزندان او اطلاع چندانی حاصل نشده، لکن در تعلیقات« مکارم الآثار» ؛نام یکی از پسران وی به نام آقا سید محمد امامی هاشمی آمده که در اوایل بهمن ماه 1372 بر اثر سانحه رانندگی به لقاءالله پیوست.


مشروح زندگی نامه

معروف به محدث امامی یا صدوق الواعظین، از فضلای متتبع و وعاظ پرهیزگار، فرزند حاج سید عبدالعلی موسوی درب امامی است. بعضی تولد وی را در سال 1285ق نوشته اند و برخی دیگر این تاریخ را بین سال های 1280 تا 1281ق نوشته اند.
سادات امامی و درب امامی از قدیم الأیام در محلة درب امام اصفهان سکونت داشته و بویژه در دوران صفویه برخی از آنان در زمرة علماء، قضات و هنرمندان (بویژه خطاطی و خوشنویسی) اصفهان بوده اند. در عصر حاضر نیز علما و هنرمندان بسیاری از این خاندان برخاسته اند که البته برخی از محلة امام به محلات دیگر اصفهان و سایر مناطق کشور از جمله تهران نقل مکان کرده اند.
سید محمود مدتی نزد علما و بزرگان اصفهان آن روزگار کسب دانش نمود و سپس به وعظ و خطابه روی آورد. از جمله این شخصیت ها که وی از آن ها بهر برد و از او روایت نموده آیت الله حاج میرزا بدیع درب امامی و شیخ محمدتقی آقا نجفی است.
درب امامی علاوه بر خوش بیانی و گفتار فصیح و دانش کثیره، عالم عمل بود و به آنچه می گفت اعتقاد داشت و عمل می کرد. تقوای ایشان نیز زبانزد خاص و عام بود، مردی بود که درد دین داشت و از زخارف دنیوی به کلی دوری می جست.
محل سکونت آقا سید محمود درب امامی در نزدیکی امامزاده درب امام و در کوچة ارابه چی ها واقع شده بود و ایشان در مسجد کوچکی به نام مسجد عصاری در نزدیکی منزل مسکونی خود که جنب عصارخانة دردشت ( از عصارخانه های معروف دوره صفوی ) واقع شده بود، اقامة جماعت می کرد. به دلیل امامت جماعت وی در آن جا به مسجد حاج سیدمحمود درب امامی هم مشهور است. در همین مسجد (مسجد عصاری) حاج سید محمود مکتب خانه ای نیز داشت که در آن به تدریس بعضی از دروس مربوط به معارف اسلامی از جمله کتب اخلاقی، حدیث، تفسیر و تجوید و تعلیم به شاگردان می پرداخته است.
سید محمود درب امامی یکی از واعظان زبردست و محدثان آن زمان اصفهان بوده که بر اخبار و روایات بسیار تسلط داشته است که این تبحر در تألیف « ثمرات الحیات» مشهور و معروف است و خود او نیز در متن « ثمرات الحیات» به این مسأله اشاره کرده است و می نویسد: «پدرم به من معترض بودند که شما این قدر اخبار و آیات مطالعه می کنی اگر متون فقهی و اصولی می خواندی الآن یکی از بزرگترین مجتهدان می شدی».
از جمله کسانی که درب امامی در حضور آنان منبر می رفت یکی آقا سید محمد باقر درچه ای است و این حکایت از مقام علمی ایشان دارد که در برابر شخصیتی مانند درچه ای که از دانشمندان دوران به شمار می آمده قادر به سخنرانی بوده است. زیرا سید محمدباقر کسی نبود که حرفهای بی ربط و غیر مستند را بپذیرد، در حقیقت منبر رفتن در جلسه ای که سید محمد باقر حضور داشت، جرأت می خواست. ضمن اینکه شیخ مهدی نجفی نیز از مستمعان منبرهای پر محتوای درب امامی بود و نیز شیخ علی اکبر نهاوندی ساکن در مشهد با وی مراوده داشت.
تنها اثر مکتوبی که از درب امامی در دست است کتاب نفیس « ثمرات الحیات » است.
وفات محدث درب امامی شب چهارشنبه 22 ذی الحجه 1372ق در اصفهان رخ داد، در حالی که بیش از نود سال از سن وی گذشته بود. مدفن این عالم عامل در تکیة کازرونی و در کنار قبر عالم جلیل میرزا محمدباقر فقیه ایمانی است.
از تعداد فرزندان او اطلاع چندانی حاصل نشده، لکن در تعلیقات« مکارم الآثار» ؛نام یکی از پسران وی به نام آقا سید محمد امامی هاشمی آمده که در اوایل بهمن ماه 1372 بر اثر سانحه رانندگی به لقاءالله پیوست.