سید محمدحسین حسینی برزانی

سید محمدحسین حسینی برزانی

شهرت :

حسینی برزانی
تاریخ وفات :
1/01/1359
مزار :
تکیه گلزار
زمینه فعالیت :
از سادات حسینی است و نسبش به میر سید علی بن میر عمادالدین محمد، مدفون در گورت(جد سادات خاتون آبادی) می رسد. وی از علمای محله برزان اصفهان بود. از زندگانی و خصوصیات وی اطلاعی نداریم.
آیت الله العظمی شاه آبادی در اجازه نامة آیت الله برزانی، از پدر وی با عنوان: « السید الجلیل و المولی النبیل، العالم العامل العابد الکامل السیّد محمد حسین، وقاه الله من کل شین» یاد کرده است. سید محمد رضا رضوی خوانساری نیز در اجازه نامة آیت الله برزانی پدر او را « سید العلماء الصالحین و الفضلاء المتقین» خوانده است.
سید محمدحسین در حدود سال 1359ق وفات کرد و در تکیة صاحب روضات مدفون شد.
از او پنج فرزند پسر باقی ماند که همگی از علما و صلحا بودند که عبارتنداز: 1- میر سید علی حسینی برزانی؛ 2- سید علی اصغر مدرس برزانی؛ 3- سید محمدعلی فقیهی که از علمای برزان و مرجع رسیدگی به امور اجتماعی و رفع مشکلات مردم و حلّ مسائل شرعی آنان بود. از ویژگی های سید محمدعلی فقیهی روضه خواندن با کیفیت خاص بود که تمام مجلس را دگرگون و شرکت کنندگان را شدیداً گریان می نمود. در روز عاشورا روی منبر عمامه از سر بر می داشت و کاه بر سر خود می ریخت. در اواخر عمر می فرمود: من شب جمعه ای از دنیا می روم. عاقبت هم در شب جمعه 12رجب سال 1362ق از دنیا رفت و در پایین پای پدر بزرگوار خود مدفون شد؛ 4- سید محمد نجفی هرسینی، از علمای اعلام، مقیم شهرستان هرسین. وی در حدود1325ق در اصفهان متولد شد. پس از فراگیری مقدمات و قسمتی از سطوح در اصفهان به نجف اشرف مهاجرت کرد و از محضر سید ابوالحسن اصفهانی و میرزا محمد حسین نائینی و دیگران بهره برد. آنگاه به تشویق شیخ فرج الله کاظمی هرسینی به هرسین عزیمت کرده و رحل اقامت افکند و به اقامة جماعت و تبلیغ دین و ترویج مذهب اشتغال ورزید. وی در همان شهر رحلت نمود و مدفنش زیارتگاه مردم هرسین است؛ 5- سید محمدصادق واعظ، از ذاکرین حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام بود. از ویژگیهای او اهتمام به صلة ارحام بود. وی با وجود تنگدستی اهل بذل و بخشش و دارای صفت سخاوت بود. او در سال 1350ش وفات کرد و در تکیة صاحب روضات مدفون شد.

مشروح زندگی نامه
از سادات حسینی است و نسبش به میر سید علی بن میر عمادالدین محمد، مدفون در گورت(جد سادات خاتون آبادی) می رسد. وی از علمای محله برزان اصفهان بود. از زندگانی و خصوصیات وی اطلاعی نداریم.
آیت الله العظمی شاه آبادی در اجازه نامة آیت الله برزانی، از پدر وی با عنوان: « السید الجلیل و المولی النبیل، العالم العامل العابد الکامل السیّد محمد حسین، وقاه الله من کل شین» یاد کرده است. سید محمد رضا رضوی خوانساری نیز در اجازه نامة آیت الله برزانی پدر او را « سید العلماء الصالحین و الفضلاء المتقین» خوانده است.
سید محمدحسین در حدود سال 1359ق وفات کرد و در تکیة صاحب روضات مدفون شد.
از او پنج فرزند پسر باقی ماند که همگی از علما و صلحا بودند که عبارتنداز: 1- میر سید علی حسینی برزانی؛ 2- سید علی اصغر مدرس برزانی؛ 3- سید محمدعلی فقیهی که از علمای برزان و مرجع رسیدگی به امور اجتماعی و رفع مشکلات مردم و حلّ مسائل شرعی آنان بود. از ویژگی های سید محمدعلی فقیهی روضه خواندن با کیفیت خاص بود که تمام مجلس را دگرگون و شرکت کنندگان را شدیداً گریان می نمود. در روز عاشورا روی منبر عمامه از سر بر می داشت و کاه بر سر خود می ریخت. در اواخر عمر می فرمود: من شب جمعه ای از دنیا می روم. عاقبت هم در شب جمعه 12رجب سال 1362ق از دنیا رفت و در پایین پای پدر بزرگوار خود مدفون شد؛ 4- سید محمد نجفی هرسینی، از علمای اعلام، مقیم شهرستان هرسین. وی در حدود1325ق در اصفهان متولد شد. پس از فراگیری مقدمات و قسمتی از سطوح در اصفهان به نجف اشرف مهاجرت کرد و از محضر سید ابوالحسن اصفهانی و میرزا محمد حسین نائینی و دیگران بهره برد. آنگاه به تشویق شیخ فرج الله کاظمی هرسینی به هرسین عزیمت کرده و رحل اقامت افکند و به اقامة جماعت و تبلیغ دین و ترویج مذهب اشتغال ورزید. وی در همان شهر رحلت نمود و مدفنش زیارتگاه مردم هرسین است؛ 5- سید محمدصادق واعظ، از ذاکرین حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام بود. از ویژگیهای او اهتمام به صلة ارحام بود. وی با وجود تنگدستی اهل بذل و بخشش و دارای صفت سخاوت بود. او در سال 1350ش وفات کرد و در تکیة صاحب روضات مدفون شد.
از فرزندان سید محمد صادق، سید حسین واعظ برزانی، در سال1319ش در اصفهان به دنیا آمد. وی پس از طی دورة ابتدائی در مدارس جدید به حوزة علمیه رفته و مقدمات علوم را آموخت. در سال1336ش به قم رفت و سطح را نزد شیخ رحمت الله فشارکی، فاضل لنکرانی، اعتمادی، سلطانی طباطبائی و صالحی نجف آبادی فراگرفت. سپس در درس خارج سید محمد محقق داماد، گلپایگانی، اراکی و امام خمینی شرکت کرد. فلسفه را نیز از علامه طباطبایی و استاد مطهری آموخت. او به علت فعالیت های سیاسی بر علیه رژیم پهلوی دوبار دستگیر شد. پس از پیروزی انقلاب اسلامی، او در سال1340ش امام جمعه شهر بوئین میاندشت شد. در سال 1372ش از آن منصب استعفا کرده و به اصفهان مراجعت کرد. او در کارهای خیر و عام المنفعه کوشا بوده و چندین مسجد مدرسه، صندوق قرض الحسنه و مدرسه علمیه در برخی از روستاها و شهرها تأسیس نموده است.