شیخ اسدالله حکیم قمشه ای

شیخ اسدالله حکیم قمشه ای

شهرت :

حکیم قمشه ای
تاریخ وفات :
1294/01/01
مزار :
تکیه ملک
زمینه فعالیت :
شاعر
فرزند مشهدی جعفر از بزرگان حکماء، دانشمندان، عرفا و شعرای اصفهان در حدود سال 1297ق در قمشه ( شهرضا) اصفهان به دنیا آمد. در جوانی با وجود اشتغال به کشاورزی، عاشق و شیفتة علم و حکمت بود. در آنجا نزد حکیم میرزا نصرالله قمشه ای ( از شاگردان حاج ملاهادی سبزواری ) ادبیات، فقه، کلام ، منطق و حکمت را فرا گرفت و هر دو طریق مشایی و اشراقی را فرا گرفت. سپس برای تکمیل تحصیلات به اصفهان مهاجرت کرد و در مدرسة چهارباغ ساکن شد و در مدرسة صدر به تدریس حکمت و ریاضیات قدیم و جدید پرداخت.
انواع خطوط، بویژه خط شکسته را به خوبی می نوشت و زبان فرانسه را بدون استاد آموخته بود.
وی طبعی عاشقانه و ذوقی لطیف داشت و گاه گاهی با تخلص « دیوانه » شعر می سرود. اگرچه اشعار او زیاد نیست ولی از لحاظ کیفیت، عالی و لطیف است و حاکی از احساسات پرشور و عرفان عاشقانه است. او به سبک شعرای قدیم شعر می سرود و گاهی در مضامین عارفانه و عاشقانه خود از حافظ شیرازی الهام می گیرد و به استقبال غزلیات او می رود. وی در انواع شعر به غزل توجه داشت و قسمتی از اشعارش در دانشنامة الفت به چاپ رسیده است.
سرانجام این عالم عارف و ادیب در 18 ذی قعده 1334ق/1294ش در جوانی در 36 سالگی وفات یافت و در تکیة ملک( گلستان شهدا) نزدیک قبر آخوند کاشی مدفون گردید.

مشروح زندگی نامه
فرزند مشهدی جعفر از بزرگان حکماء، دانشمندان، عرفا و شعرای اصفهان در حدود سال 1297ق در قمشه ( شهرضا) اصفهان به دنیا آمد. در جوانی با وجود اشتغال به کشاورزی، عاشق و شیفتة علم و حکمت بود. در آنجا نزد حکیم میرزا نصرالله قمشه ای ( از شاگردان حاج ملاهادی سبزواری ) ادبیات، فقه، کلام ، منطق و حکمت را فرا گرفت و هر دو طریق مشایی و اشراقی را فرا گرفت. سپس برای تکمیل تحصیلات به اصفهان مهاجرت کرد و در مدرسة چهارباغ ساکن شد و در مدرسة صدر به تدریس حکمت و ریاضیات قدیم و جدید پرداخت.
انواع خطوط، بویژه خط شکسته را به خوبی می نوشت و زبان فرانسه را بدون استاد آموخته بود. وی « سال ها در درس حکمت و کلام و غیره مشغول و در مدرسة چهارباغ فیلسوفانه در کمال نزاهت و آزادی به سر می برد و در ضمن انواع علوم ریاضی را به دو طریقة مرسومة قدیم و جدید تدریس می نمود. [...] هر چند در معلومات مسطوره و غیرها همسری نداشت با این وصف مقام علو طبع، حدّت ذهن، قوه حافظه و جمیع فضایل اخلاقیش به درجه ای بود که از روی انصاف می توان گفت که چنین گوهری گرانمایه کمتر زیب عالم انسانیت گشته است. افسوس در عنفوان جوانی در سن سی و شش سالگی در اصفهان دار فانی را وداع گفت ».
جلال الدین همایی در شرح حال خود و حوزه های درسی اساتید بزرگ که در محضر آنان کسب کمال نموده اشاره ای به شیخ اسدالله می نماید و می نویسد: «دیگر از اساتید فلسفه من مرحوم شیخ اسدالله حکیم قمشه ای است که در شعر« دیوانه» تخلص می کرد و نمونة اشعارش در مجموعة شعرای اصفهان طبع شده است. متأسفانه عمر او کفاف نداد و در جوانی به سال 1334 هجری قمری درگذشت».
این حکیم فرزانه، مجرد و عزلت گزین بود و زندگی اش در کمال سادگی و بی اعتنایی به امور دنیوی بود. در اثر فقر در مدرسة گلبهار استخدام و با ماهی چهل ریال تدریس می نمود. وی با بزرگان اهل علم و ادب نیز دوستی و مصاحبت داشت. از جمله می توان به میرزا علی آقا شیرازی و شیخ محمدباقر الفت و بسیاری دیگر از اهل علم و ادب اشاره نمود. همایی مقداری از فلسفه و حکمت را حکیم قمشه ای فراگرفت. از شاگردان وی وحید دستگردی و سید ضیاءالدین جناب بودند که جناب کتب های حکمت مانند اسفار ملاصدرا و شرح منظومه سبزواری را از وی فراگرفت و همچنین از دیگر شاگردان او می توان به مرتضی خاتون آبادی، ابراهیم انواری، جلال الدین همایی، شیخ محمد حسن فریدی نطنزی، سید مهدی حجازی و سید محمدعلی مبارکه ای اشاره کرد.
وی طبعی عاشقانه و ذوقی لطیف داشت و گاه گاهی با تخلص « دیوانه » شعر می سرود. اگرچه اشعار او زیاد نیست ولی از لحاظ کیفیت، عالی و لطیف است و حاکی از احساسات پرشور و عرفان عاشقانه است. او به سبک شعرای قدیم شعر می سرود و گاهی در مضامین عارفانه و عاشقانه خود از حافظ شیرازی الهام می گیرد و به استقبال غزلیات او می رود. وی در انواع شعر به غزل توجه داشت و قسمتی از اشعارش در دانشنامة الفت به چاپ رسیده است. نمونه هایی از اشعار و غزل های او در کتاب « سخنوران نامی معاصر ایران» نیز آمده است. وی همچنین چند قطعه در رثاء و وصف برخی از بزرگان زمان خویش همچون استادش حکیم نصرالله قمشه ای و شهید فضل الله نوری و ... سروده است. چنانکه به مناسبت به دار آویختن شهید شیخ فضل الله نوری شعری سروده است. از تألیفات دیگر او کتاب « علم الاشیاء » است که جهت محصّلان مدارس جدید تألیف نموده و به چاپ رسیده است.
سرانجام این عالم عارف و ادیب در 18 ذی قعده 1334ق/1294ش در جوانی در 36 سالگی وفات یافت و در تکیة ملک( گلستان شهدا) نزدیک قبر آخوند کاشی مدفون گردید.

داستانها

فرزند مشهدی جعفر از بزرگان حکماء، دانشمندان، عرفا و شعرای اصفهان در حدود سال 1297ق در قمشه ( شهرضا) اصفهان به دنیا آمد. در جوانی با وجود اشتغال به کشاورزی، عاشق و شیفتة علم و حکمت بود. در آنجا نزد حکیم میرزا نصرالله قمشه ای ( از شاگردان حاج ملاهادی سبزواری ) ادبیات، فقه، کلام ، منطق و حکمت را فرا گرفت و هر دو طریق مشایی و اشراقی را فرا گرفت. سپس برای تکمیل تحصیلات به اصفهان مهاجرت کرد و در مدرسة چهارباغ ساکن شد و در مدرسة صدر به تدریس حکمت و ریاضیات قدیم و جدید پرداخت.
انواع خطوط، بویژه خط شکسته را به خوبی می نوشت و زبان فرانسه را بدون استاد آموخته بود. وی « سال ها در درس حکمت و کلام و غیره مشغول و در مدرسة چهارباغ فیلسوفانه در کمال نزاهت و آزادی به سر می برد و در ضمن انواع علوم ریاضی را به دو طریقة مرسومة قدیم و جدید تدریس می نمود. [...] هر چند در معلومات مسطوره و غیرها همسری نداشت با این وصف مقام علو طبع، حدّت ذهن، قوه حافظه و جمیع فضایل اخلاقیش به درجه ای بود که از روی انصاف می توان گفت که چنین گوهری گرانمایه کمتر زیب عالم انسانیت گشته است. افسوس در عنفوان جوانی در سن سی و شش سالگی در اصفهان دار فانی را وداع گفت ».
جلال الدین همایی در شرح حال خود و حوزه های درسی اساتید بزرگ که در محضر آنان کسب کمال نموده اشاره ای به شیخ اسدالله می نماید و می نویسد: «دیگر از اساتید فلسفه من مرحوم شیخ اسدالله حکیم قمشه ای است که در شعر« دیوانه» تخلص می کرد و نمونة اشعارش در مجموعة شعرای اصفهان طبع شده است. متأسفانه عمر او کفاف نداد و در جوانی به سال 1334 هجری قمری درگذشت».
این حکیم فرزانه، مجرد و عزلت گزین بود و زندگی اش در کمال سادگی و بی اعتنایی به امور دنیوی بود. در اثر فقر در مدرسة گلبهار استخدام و با ماهی چهل ریال تدریس می نمود. وی با بزرگان اهل علم و ادب نیز دوستی و مصاحبت داشت. از جمله می توان به میرزا علی آقا شیرازی و شیخ محمدباقر الفت و بسیاری دیگر از اهل علم و ادب اشاره نمود. همایی مقداری از فلسفه و حکمت را حکیم قمشه ای فراگرفت. از شاگردان وی وحید دستگردی و سید ضیاءالدین جناب بودند که جناب کتب های حکمت مانند اسفار ملاصدرا و شرح منظومه سبزواری را از وی فراگرفت و همچنین از دیگر شاگردان او می توان به مرتضی خاتون آبادی، ابراهیم انواری، جلال الدین همایی، شیخ محمد حسن فریدی نطنزی، سید مهدی حجازی و سید محمدعلی مبارکه ای اشاره کرد.
وی طبعی عاشقانه و ذوقی لطیف داشت و گاه گاهی با تخلص « دیوانه » شعر می سرود. اگرچه اشعار او زیاد نیست ولی از لحاظ کیفیت، عالی و لطیف است و حاکی از احساسات پرشور و عرفان عاشقانه است. او به سبک شعرای قدیم شعر می سرود و گاهی در مضامین عارفانه و عاشقانه خود از حافظ شیرازی الهام می گیرد و به استقبال غزلیات او می رود. وی در انواع شعر به غزل توجه داشت و قسمتی از اشعارش در دانشنامة الفت به چاپ رسیده است. نمونه هایی از اشعار و غزل های او در کتاب « سخنوران نامی معاصر ایران» نیز آمده است. وی همچنین چند قطعه در رثاء و وصف برخی از بزرگان زمان خویش همچون استادش حکیم نصرالله قمشه ای و شهید فضل الله نوری و ... سروده است. چنانکه به مناسبت به دار آویختن شهید شیخ فضل الله نوری شعری سروده است. از تألیفات دیگر او کتاب « علم الاشیاء » است که جهت محصّلان مدارس جدید تألیف نموده و به چاپ رسیده است.
سرانجام این عالم عارف و ادیب در 18 ذی قعده 1334ق/1294ش در جوانی در 36 سالگی وفات یافت و در تکیة ملک( گلستان شهدا) نزدیک قبر آخوند کاشی مدفون گردید.