آقا جمال الدین خوانساری

آقا جمال الدین خوانساری

شهرت :

خوانساری
تاریخ وفات :
1/12/1391
مزار :
تکیه گلزار
زمینه فعالیت :
فرزند آقا جلال الدین در حدود 1300ق متولد شد. پدرش فرزند آیت الله ملا محمدحسین بن ملا علی اکبر بن میرزا محمد ابراهیم خوانساری بود و ملا علی اکبر خوانساری خود از علمای بزرگ اصفهان و از شاگردان سید محمدباقر حجت الاسلام شفتی، سید صدرالدین عاملی و سید محمد قصیر بود. ملا علی اکبر از خواص اصحاب سید حجت الاسلام و مورد اعتماد و وثوق او بوده، به طوری که آن بزرگوار پس از ساختن مسجد سید و انتقال به آن، وی را به جای خود به امامت مسجد میرزا باقر منصوب نمود.
جد دیگر آقا جمال خوانساری، شیخ محمد حسین خوانساری از فقهای بزرگ اصفهان و محققان در فقه و اصول بوده است. وی در اصفهان نزد پدر بزرگوار خود و سید محمد باقر حجت الاسلام، و در کربلای معلی نزد علامة نامدار، شریف العلما مازندرانی تحصیل کرده و به مقامات بلند علمی و عملی نایل گردید.
وی از بزرگانی همچون شیخ علی در سال1260ق، علامه محقق سید حسن مدرس در سال 1263ق و سید حسن امام جمعه گلپایگان در سال 1263ق اجازة اجتهاد دریافت کرده است. از این اجازه بر می آید که خوانساری دارای مکارم اخلاق و زهد و تقوای فراوان بوده و در زندگی، عزلت و گوشه نشینی اختیار نموده و به تألیف و تحقیق می پرداخته است.
حاج آقا جمال در مدرسة میرزا حسین واقع در بازارچة بیدآباد، مسجد سیّد و مسجد میرزا باقر به تدریس ادبیات عرب و سطوح فقه از جمله کتاب « سیوطی» و « شرح لمعه» می پرداخت.درس او بسیار شیرین و مفید بود و با خوش رویی به اشکالات شاگردان پاسخ می داد. معمولاً قبل از درس با بیان داستان های آموزنده طلاب را برای فهم درس و یادگیری آماده می کرد.
این عالم ربانی سرانجام در اوایل ذی الحجه سال 1391ق بدون اولاد وفات یافت و در صحن تکیة گلزار مدفون گردید. برادرش آقا میرزا هاشم خوانساری در 25 ذی الحجه1385ق فوت و در تکیة گلزار مدفون است.

مشروح زندگی نامه
فرزند آقا جلال الدین در حدود 1300ق متولد شد. پدرش فرزند آیت الله ملا محمدحسین بن ملا علی اکبر بن میرزا محمد ابراهیم خوانساری بود و ملا علی اکبر خوانساری خود از علمای بزرگ اصفهان و از شاگردان سید محمدباقر حجت الاسلام شفتی، سید صدرالدین عاملی و سید محمد قصیر بود. ملا علی اکبر از خواص اصحاب سید حجت الاسلام و مورد اعتماد و وثوق او بوده، به طوری که آن بزرگوار پس از ساختن مسجد سید و انتقال به آن، وی را به جای خود به امامت مسجد میرزا باقر منصوب نمود.
ملا علی اکبر در سال1263ق به شاگرد دیگرش میرزا سید حسن امام جمعه گلپایگان اجازه داده است. وی همچنین در غرّة ذی القعده 1265ق به محمد بن عبدالرسول کاشانی اجازة اجتهاد و نقل روایت داده که نسخة خطی آن در کتابخانة مجلس است. این عالم جلیل در سال1271ق در اصفهان وفات کرد و پس از انتقال به نجف اشرف در وادی السلام مدفون گردید.
برخی از آثار فقهی وی چنین است: شرح رسالة « جعفریه »؛ شرح « ارشاد الاذهان » از علامة حلی، در فقه؛ رساله فی ادعا المریض الطلاق فی حال الصحة
جد دیگر آقا جمال خوانساری، شیخ محمد حسین خوانساری از فقهای بزرگ اصفهان و محققان در فقه و اصول بوده است. وی در اصفهان نزد پدر بزرگوار خود و سید محمد باقر حجت الاسلام، و در کربلای معلی نزد علامة نامدار، شریف العلما مازندرانی تحصیل کرده و به مقامات بلند علمی و عملی نایل گردید.
وی از بزرگانی همچون شیخ علی در سال1260ق، علامه محقق سید حسن مدرس در سال 1263ق و سید حسن امام جمعه گلپایگان در سال 1263ق اجازة اجتهاد دریافت کرده است. از این اجازه بر می آید که خوانساری دارای مکارم اخلاق و زهد و تقوای فراوان بوده و در زندگی، عزلت و گوشه نشینی اختیار نموده و به تألیف و تحقیق می پرداخته است. برخی از آثار این فقیه محقق عبارتند از: « دروس الاصول» اثری بسیار مفصل در علم اصول فقه؛ شرح « تبصرة المتعلمین» از علامه حلی در فقه.
از فرزندان شیخ محمد حسین، آقا کمال الدین و آقا جلال الدین از علما و فضلای اصفهان بودند.
آقا کمال الدین خوانساری عالمی عادل و در زهد و تقوا مشهور بود. وی در مسجد میرزا باقر با مأمومین زیادی امامت می نمود و دروس سطح از جمله « شرایع الاسلام» را در آن مسجد تدریس می کرد. یکی از شاگردان وی، حاج آقا رضا مظاهری است. از آثارش: کتابی در ردّ بابیه، « مجالس الذکر » و ایرادات بر کتاب « هزار مسأله» در فقه است. وی ادیب و شاعر نیز بوده و دیوانی در حدود سه هزار بیت شعر داشته است. آقا کمال الدین در روز چهارشنبه17 صفر 1361ق وفات کرد و در زینبیه اصفهان در جوار مزار سید ابوالقاسم دهکردی مدفون گردید.
آقا جلال الدین پدر آقا جمال الدین، صاحب عنوان، روحانی جلیل القدر و امام جماعت مسجد میرزا باقر بوده که در سال 1348ق فوت و در مقبرة کوچک مسجد سید (قسمت شمالی) مدفون گردیده است.
مرحوم آقا جمال الدین خوانساری در اصفهان تحصیل نمود و به مراتب علمی درخور اعتنایی دست یافت. از اساتید ایشان آخوند ملا عبدالکریم گزی و شیخ احمد مجتهد بیدآبادیرا می شناسیم. آیت الله خوانساری عالمی سلیم النفس، دین باور، اهل مطالعه و با سواد بود. در مقابل افراد بی دین سخت می ایستاد و با اخلاق خوب و خلق خوش مردم را به دین جذب می کرد. عمری با تقوا و درستکار به سر برد. در تمام عمر به کسی ظلم و بدی نکرد و حق کسی را ضایع ننمود. اهل انفاق و بخشش بود و هنگام رحلت، از مال دنیا چیزی جز خانة قدیمی پدری که در آن ساکن بود و مختصری پول، از خود باقی نگذاشت.
بسیار ساده زیست بود و در مسائل شرعی بسیار احتیاط می کرد و به گفته آیت الله سید مرتضی مستجابی: «از کثرت احتیاط و حرکت در مسیر تقوا گویا بر روی مو راه می رفت.» از خصوصیات او این بود که جهت دوختن لباس های خود از پارچه خارجی استفاده نمی کرد. هر ساله زمستان ها حوالة زغال و در ماه رمضان و شب های عید حوالة برنج و روغن بین فقرا و نیازمندان تقسیم می کرد. وی به قدری عزت نفس داشت که به هیچ وجه حاضر به اظهار نیاز و درخواست از دیگران نبود.
به گفتة حاج شیخ حسین خطیبی:« وی مخلص کامل بود و سخن و قدم و حرکت و تلاش او فقط برای خدا و کسب رضایت الهی بود.» با این که از موقعیت اجتماعی خوبی برخوردار بود، بسیار متواضع و فروتن و در زهد و ورع زبانزد بود. هیچ گاه بدون دلیل نماز جماعت در مسجد را ترک نمی کرد و مقیّد به اقامة هر سه وقت نماز جماعت در مسجد بود. در تعمیرات و ساخت مسجد میرزا باقر مثل یک کارگر به استاد بنا کمک می کرد. به شخصیت کودکان احترام می گذاشت و آنان را تشویق به خواندن نماز و قرآن می کرد. هیچ تشریفاتی در زندگی او نبود و زندگی ساده و بی آلایشی داشت.
حاج آقا جمال در مدرسة میرزا حسین واقع در بازارچة بیدآباد، مسجد سیّد و مسجد میرزا باقر به تدریس ادبیات عرب و سطوح فقه از جمله کتاب « سیوطی» و « شرح لمعه» می پرداخت.درس او بسیار شیرین و مفید بود و با خوش رویی به اشکالات شاگردان پاسخ می داد. معمولاً قبل از درس با بیان داستان های آموزنده طلاب را برای فهم درس و یادگیری آماده می کرد.
برخی از شاگردان ایشان عبارتند از: حاج شیخ حسین مظاهری؛ حاج شیخ مهدی مظاهری؛ حبیب الله فضائلی؛ شیخ محمد حسین رشتی؛ حاج آقا رضا مظاهری؛ محمد رضا امامی؛ سید جواد مقدس؛ شیخ حسین خطیبی؛ سید محسن عظیمی؛ حاج شیخ عباس مصباح دستگردی؛ شیخ مهدی محمدی؛ میرزا حسین رام پناه؛ استاد محمد فولادگر؛ حاج آقا رضا ناطق اصفهانی؛ سید حسن موسوی اصفهانی؛ 16- دکتر سید محمد باقر کتابی؛ شیخ محمدباقر صدیقین و شیخ محمد جعفر الهی نجف آبادی.
این عالم ربانی سرانجام در اوایل ذی الحجه سال 1391ق بدون اولاد وفات یافت و در صحن تکیة گلزار مدفون گردید. برادرش آقا میرزا هاشم خوانساری در 25 ذی الحجه1385ق فوت و در تکیة گلزار مدفون است.

داستانها

فرزند آقا جلال الدین در حدود 1300ق متولد شد. پدرش فرزند آیت الله ملا محمدحسین بن ملا علی اکبر بن میرزا محمد ابراهیم خوانساری بود و ملا علی اکبر خوانساری خود از علمای بزرگ اصفهان و از شاگردان سید محمدباقر حجت الاسلام شفتی، سید صدرالدین عاملی و سید محمد قصیر بود. ملا علی اکبر از خواص اصحاب سید حجت الاسلام و مورد اعتماد و وثوق او بوده، به طوری که آن بزرگوار پس از ساختن مسجد سید و انتقال به آن، وی را به جای خود به امامت مسجد میرزا باقر منصوب نمود.
ملا علی اکبر در سال1263ق به شاگرد دیگرش میرزا سید حسن امام جمعه گلپایگان اجازه داده است. وی همچنین در غرّة ذی القعده 1265ق به محمد بن عبدالرسول کاشانی اجازة اجتهاد و نقل روایت داده که نسخة خطی آن در کتابخانة مجلس است. این عالم جلیل در سال1271ق در اصفهان وفات کرد و پس از انتقال به نجف اشرف در وادی السلام مدفون گردید.
برخی از آثار فقهی وی چنین است: شرح رسالة « جعفریه »؛ شرح « ارشاد الاذهان » از علامة حلی، در فقه؛ رساله فی ادعا المریض الطلاق فی حال الصحة
جد دیگر آقا جمال خوانساری، شیخ محمد حسین خوانساری از فقهای بزرگ اصفهان و محققان در فقه و اصول بوده است. وی در اصفهان نزد پدر بزرگوار خود و سید محمد باقر حجت الاسلام، و در کربلای معلی نزد علامة نامدار، شریف العلما مازندرانی تحصیل کرده و به مقامات بلند علمی و عملی نایل گردید.
وی از بزرگانی همچون شیخ علی در سال1260ق، علامه محقق سید حسن مدرس در سال 1263ق و سید حسن امام جمعه گلپایگان در سال 1263ق اجازة اجتهاد دریافت کرده است. از این اجازه بر می آید که خوانساری دارای مکارم اخلاق و زهد و تقوای فراوان بوده و در زندگی، عزلت و گوشه نشینی اختیار نموده و به تألیف و تحقیق می پرداخته است. برخی از آثار این فقیه محقق عبارتند از: « دروس الاصول» اثری بسیار مفصل در علم اصول فقه؛ شرح « تبصرة المتعلمین» از علامه حلی در فقه.
از فرزندان شیخ محمد حسین، آقا کمال الدین و آقا جلال الدین از علما و فضلای اصفهان بودند.
آقا کمال الدین خوانساری عالمی عادل و در زهد و تقوا مشهور بود. وی در مسجد میرزا باقر با مأمومین زیادی امامت می نمود و دروس سطح از جمله « شرایع الاسلام» را در آن مسجد تدریس می کرد. یکی از شاگردان وی، حاج آقا رضا مظاهری است. از آثارش: کتابی در ردّ بابیه، « مجالس الذکر » و ایرادات بر کتاب « هزار مسأله» در فقه است. وی ادیب و شاعر نیز بوده و دیوانی در حدود سه هزار بیت شعر داشته است. آقا کمال الدین در روز چهارشنبه17 صفر 1361ق وفات کرد و در زینبیه اصفهان در جوار مزار سید ابوالقاسم دهکردی مدفون گردید.
آقا جلال الدین پدر آقا جمال الدین، صاحب عنوان، روحانی جلیل القدر و امام جماعت مسجد میرزا باقر بوده که در سال 1348ق فوت و در مقبرة کوچک مسجد سید (قسمت شمالی) مدفون گردیده است.
مرحوم آقا جمال الدین خوانساری در اصفهان تحصیل نمود و به مراتب علمی درخور اعتنایی دست یافت. از اساتید ایشان آخوند ملا عبدالکریم گزی و شیخ احمد مجتهد بیدآبادیرا می شناسیم. آیت الله خوانساری عالمی سلیم النفس، دین باور، اهل مطالعه و با سواد بود. در مقابل افراد بی دین سخت می ایستاد و با اخلاق خوب و خلق خوش مردم را به دین جذب می کرد. عمری با تقوا و درستکار به سر برد. در تمام عمر به کسی ظلم و بدی نکرد و حق کسی را ضایع ننمود. اهل انفاق و بخشش بود و هنگام رحلت، از مال دنیا چیزی جز خانة قدیمی پدری که در آن ساکن بود و مختصری پول، از خود باقی نگذاشت.
بسیار ساده زیست بود و در مسائل شرعی بسیار احتیاط می کرد و به گفته آیت الله سید مرتضی مستجابی: «از کثرت احتیاط و حرکت در مسیر تقوا گویا بر روی مو راه می رفت.» از خصوصیات او این بود که جهت دوختن لباس های خود از پارچه خارجی استفاده نمی کرد. هر ساله زمستان ها حوالة زغال و در ماه رمضان و شب های عید حوالة برنج و روغن بین فقرا و نیازمندان تقسیم می کرد. وی به قدری عزت نفس داشت که به هیچ وجه حاضر به اظهار نیاز و درخواست از دیگران نبود.
به گفتة حاج شیخ حسین خطیبی:« وی مخلص کامل بود و سخن و قدم و حرکت و تلاش او فقط برای خدا و کسب رضایت الهی بود.» با این که از موقعیت اجتماعی خوبی برخوردار بود، بسیار متواضع و فروتن و در زهد و ورع زبانزد بود. هیچ گاه بدون دلیل نماز جماعت در مسجد را ترک نمی کرد و مقیّد به اقامة هر سه وقت نماز جماعت در مسجد بود. در تعمیرات و ساخت مسجد میرزا باقر مثل یک کارگر به استاد بنا کمک می کرد. به شخصیت کودکان احترام می گذاشت و آنان را تشویق به خواندن نماز و قرآن می کرد. هیچ تشریفاتی در زندگی او نبود و زندگی ساده و بی آلایشی داشت.
حاج آقا جمال در مدرسة میرزا حسین واقع در بازارچة بیدآباد، مسجد سیّد و مسجد میرزا باقر به تدریس ادبیات عرب و سطوح فقه از جمله کتاب « سیوطی» و « شرح لمعه» می پرداخت.درس او بسیار شیرین و مفید بود و با خوش رویی به اشکالات شاگردان پاسخ می داد. معمولاً قبل از درس با بیان داستان های آموزنده طلاب را برای فهم درس و یادگیری آماده می کرد.
برخی از شاگردان ایشان عبارتند از: حاج شیخ حسین مظاهری؛ حاج شیخ مهدی مظاهری؛ حبیب الله فضائلی؛ شیخ محمد حسین رشتی؛ حاج آقا رضا مظاهری؛ محمد رضا امامی؛ سید جواد مقدس؛ شیخ حسین خطیبی؛ سید محسن عظیمی؛ حاج شیخ عباس مصباح دستگردی؛ شیخ مهدی محمدی؛ میرزا حسین رام پناه؛ استاد محمد فولادگر؛ حاج آقا رضا ناطق اصفهانی؛ سید حسن موسوی اصفهانی؛ 16- دکتر سید محمد باقر کتابی؛ شیخ محمدباقر صدیقین و شیخ محمد جعفر الهی نجف آبادی.
این عالم ربانی سرانجام در اوایل ذی الحجه سال 1391ق بدون اولاد وفات یافت و در صحن تکیة گلزار مدفون گردید. برادرش آقا میرزا هاشم خوانساری در 25 ذی الحجه1385ق فوت و در تکیة گلزار مدفون است.