سید محمد صدرالواعظین شهشهانی

سید محمد صدرالواعظین شهشهانی

شهرت :

صدرالواعظین شهشهانی
تاریخ وفات :
1/06/1364
مزار :
تکیه گلزار
زمینه فعالیت :
عالم زاهد
عالم زاهد و واعظ صالح. فرزند سید یحیی بن سید محمدجعفر بن سید محمدعلی (معروف به میرزاجانی) ابن قوام الدین محمد (مشهور به میرزا کوچک) از اعقاب غیاث الدین محمد مشهور به میرمیران اصفهانی نوادة هفتم شاه علاء الدین محمد معروف به شهشهان بود.
سید علاءالدین محمد از اعاظم و اکابر علمای اصفهان در قرن هشتم و مورد احترام و علاقه مردم اصفهان و به خصوص ابوالفتح محمد بایسنغر نواده امیر تیمور بوده است. هنگامی که سلطان محمد بر حکومت هرات و سلطنت جد خود میرزا شاهرخ بن تیمور قیام کرد، شاهرخ به قصد او به عراق لشکرکشی کرد و سلطان محمد را از اصفهان منهزم نمود.
او پس از ورود به اصفهان جمعی از بزرگان را به اتهام معاونت و یاری سلطان محمد توقیف و تبعید کرد. از جمله شاه علاءالدین محمد را دستگیر و به ساوه تبعید نموده و سرانجام به اغوا و تحریک همسر خود گوهرشاد بیگم، دستور داد که سید بزرگوار را در ساوه مصلوب نمایند.
خود شاهرخ نیز هشتاد روز پس از این واقعه بر اثر نفرین سید درگذشت و سلطان محمد بهادر مجدداً به اصفهان مراجعت نموده و به پاس احترام سید امر نمود که نعش او را از ساوه به اصفهان منتقل نموده و در حسینیه و خانقاه سید دفن و برای او در همان محل بقعه ای بنا نمودند و قرای اصفهانک و درزیان واقع در بلوک کراج اصفهان و لاسان واقع در فریدن را برای بقعة او وقف نموده و به امضای بزرگان و علمای وقت ازجمله مولانا جلال الدین دوانی رساندند.
اولاد و اعقاب شاه علاءالدین محمد در اصفهان به سادات شهشهانی و شاه علائی مشهور و عموماً اهل علم و فضل بوده اند، از جمله سید محمد صدرالواعظین.
آقا میرزا یحیی پدر سید محمد، از علما و خاله زاده حجت الاسلام ثانی سید اسدالله شفتی بیدآبادی و مورد وثوق و احترام او بود و به همین مناسبت از محله شهشهان به بیدآباد منتقل شده و در جنب منازل سید در محله قبله دعا سکونت نمود.
جدش، میرزا محمد جعفر از علمای اتقیاء و از شاگردان آیات عظام: سید محمدباقر شفتى و حاجى محمد ابراهیم کلباسى بوده و تولیت موقوفات شاه علاءالدین و قریة اصفهانک را بر عهده داشته و در کمال زهد و قناعت مى زیسته است.
سید محمد صدرالواعظین از وعاظ محترم اصفهان و از شاگردان آیات عظام: میرزا محمدهاشم چهارسوقى و آقا سید محمدباقر درچه اى و مورد وثوق و احترام کلیه طبقات بود. وی در جمادى الثانی 1364ق وفات یافت و در تکیة گلزار مدفون شد.

مشروح زندگی نامه
عالم زاهد و واعظ صالح. فرزند سید یحیی بن سید محمدجعفر بن سید محمدعلی (معروف به میرزاجانی) ابن قوام الدین محمد (مشهور به میرزا کوچک) از اعقاب غیاث الدین محمد مشهور به میرمیران اصفهانی نوادة هفتم شاه علاء الدین محمد معروف به شهشهان بود.
سید علاءالدین محمد از اعاظم و اکابر علمای اصفهان در قرن هشتم و مورد احترام و علاقه مردم اصفهان و به خصوص ابوالفتح محمد بایسنغر نواده امیر تیمور بوده است. هنگامی که سلطان محمد بر حکومت هرات و سلطنت جد خود میرزا شاهرخ بن تیمور قیام کرد، شاهرخ به قصد او به عراق لشکرکشی کرد و سلطان محمد را از اصفهان منهزم نمود.
او پس از ورود به اصفهان جمعی از بزرگان را به اتهام معاونت و یاری سلطان محمد توقیف و تبعید کرد. از جمله شاه علاءالدین محمد را دستگیر و به ساوه تبعید نموده و سرانجام به اغوا و تحریک همسر خود گوهرشاد بیگم، دستور داد که سید بزرگوار را در ساوه مصلوب نمایند.
خود شاهرخ نیز هشتاد روز پس از این واقعه بر اثر نفرین سید درگذشت و سلطان محمد بهادر مجدداً به اصفهان مراجعت نموده و به پاس احترام سید امر نمود که نعش او را از ساوه به اصفهان منتقل نموده و در حسینیه و خانقاه سید دفن و برای او در همان محل بقعه ای بنا نمودند و قرای اصفهانک و درزیان واقع در بلوک کراج اصفهان و لاسان واقع در فریدن را برای بقعة او وقف نموده و به امضای بزرگان و علمای وقت ازجمله مولانا جلال الدین دوانی رساندند.
اولاد و اعقاب شاه علاءالدین محمد در اصفهان به سادات شهشهانی و شاه علائی مشهور و عموماً اهل علم و فضل بوده اند، از جمله سید محمد صدرالواعظین.
آقا میرزا یحیی پدر سید محمد، از علما و خاله زاده حجت الاسلام ثانی سید اسدالله شفتی بیدآبادی و مورد وثوق و احترام او بود و به همین مناسبت از محله شهشهان به بیدآباد منتقل شده و در جنب منازل سید در محله قبله دعا سکونت نمود.
جدش، میرزا محمد جعفر از علمای اتقیاء و از شاگردان آیات عظام: سید محمدباقر شفتى و حاجى محمد ابراهیم کلباسى بوده و تولیت موقوفات شاه علاءالدین و قریة اصفهانک را بر عهده داشته و در کمال زهد و قناعت مى زیسته است.
سید محمد صدرالواعظین از وعاظ محترم اصفهان و از شاگردان آیات عظام: میرزا محمدهاشم چهارسوقى و آقا سید محمدباقر درچه اى و مورد وثوق و احترام کلیه طبقات بود. وی در جمادى الثانی 1364ق وفات یافت و در تکیة گلزار مدفون شد.
همچنین او داماد حجت الاسلام آقا میرزا محمد حسن سادات بود.
عبدالحسین آیتى یزدى در ماده تاریخ وفات او گوید:
شهشهانى ز عالم فانى/رفت و شد غرق عفو سبحانى
بهر تاریخش «آیتى» بنوشت/ رحلت از آن فقید ربانى
سال شمسى ز فوت او گردید:/« شهشهانى محمد ثانى»
از صدرالواعظین سه فرزند برومند باقی ماند که نخستین ایشان سید حسین شهشهانیاست که در سال 1317ق متولد شد و تحصیلات خود را در اصفهان و نجف اشرف انجام داده و به مقامات بلند علمی نایل گشت، ولی به دعوت داور وزیر دادگستری به آن وزارت رفت و تا مستشاری دیوان عالی کشور ترقی نمود. مدتی نیز استاندار مازندران بود و زمانی ریاست اداره ثبت اسناد کل را داشت. وی در 13 شوال 1381ق در ژنو وفات یافت و جنازه اش به اصفهان منتقل شد و در بقعة شهشهان مدفون گردید. او مردی دانشمند و خلیق و خوش محضر بود. از آثار او احیای قریة اصفهانک موقوفة بقعة شهشهان و تجدید ساختمان بقعه است.
از دیگر فرزندان سید محمد، سید مرتضی شهشهانی(1316 – 1410ق) و سید مصطفی شاه علائی(1327 – 1410ق) می باشد که هر دو فوت و در باغ رضوان اصفهان مدفون گشتند.