محمدعلی عارفچه

محمدعلی عارفچه

شهرت :

عارفچه
تاریخ وفات :
19/11/1380
مزار :
تکیه سید رضی
زمینه فعالیت :
عالم فاضل
فرزند ملا محمدحسین عارفچه فرزند ملا محمداسماعیل طبسى خراسانى، واعظ، ادیب، شاعر و نویسنده ایرانى در حدود سال 1290ق زاده شد و تخلص «عارفچه» را از پدر به ارث برد.
تحصیلات حوزوی را در مدرسه صدربازار و مدرسه ملا عبدالله گذراند و به لباس روحانیت درآمد.
او در مجمع ادبى دانشکدة ادبى اصفهان و انجمن ادبى اصفهان حضور یافت و شاعرى را از محمدباقر الفت، شیخ موسى انصارى، رمضانعلى صابرى، محمدکاظم غمگین، عباسعلی فائض، رجبعلى گلزار، عبدالجواد لقمانى، شکرالله منعم و عبدالمحمود محزون فراگرفت.
فی البداهه شعر می سرود. جیب قبایش پر از کاغذ بود و هرگاه ذهنش گویا می شد و چیزی به ذهنش می رسید آن را روی کاغذ می آورد. برای هر مسجد و یا امام زاده ای در سطح ایران قصیده ای می سرود. سپس سفری به آن جا می کرد و شعرش را با دست خود در آن جا نصب می کرد.
نزدیک امامزاده اسماعیل، علیه السلام، منزل داشت و در امامزاده اقامه جماعت می کرد. مردم اعتقاد داشتند هرگاه او حدیث کساء بخواند بیمار سلامتی خود را بازمی یابد.
برای تأمین معاش در خانه خود، کرباس می بافت. درآمد اندکى نیز از روضه خوانى و وعظ داشت که بیشتر آن را براى چاپ آثار خود هزینه مى کرد. اشعار او متوسط و به نظر استادان وقت رسیده است.
عارفچه در شب جمعه 19 ذیقعده 1380ق به سن متجاوز از هشتاد درگذشت و کنار پدرش در تکیة آقارضىالدین شیرازى در تخت فولاد اصفهان به خاک سپرده شد.

مشروح زندگی نامه
فرزند ملا محمدحسین عارفچه فرزند ملا محمداسماعیل طبسى خراسانى، واعظ، ادیب، شاعر و نویسنده ایرانى در حدود سال 1290ق زاده شد و تخلص «عارفچه» را از پدر به ارث برد.
تحصیلات حوزوی را در مدرسه صدربازار و مدرسه ملا عبدالله گذراند و به لباس روحانیت درآمد.
او در مجمع ادبى دانشکدة ادبى اصفهان و انجمن ادبى اصفهان حضور یافت و شاعرى را از محمدباقر الفت، شیخ موسى انصارى، عبدالکریم بصیر، عبدالجواد خطیب، ابوالقاسم ذوقى، جعفر رجایى، محمود سرخوش، مصطفى قلى سینا، جلال الدین همایى، محمدحسن ساکت، عباس شیدا، محمود شیدا، حسین صغیر، رمضانعلى صابرى، محمدکاظم غمگین، عباسعلی فائض، رجبعلى گلزار، عبدالجواد لقمانى، شکرالله منعم و عبدالمحمود محزون فراگرفت.
فی البداهه شعر می سرود. جیب قبایش پر از کاغذ بود و هرگاه ذهنش گویا می شد و چیزی به ذهنش می رسید آن را روی کاغذ می آورد. برای هر مسجد و یا امام زاده ای در سطح ایران قصیده ای می سرود. سپس سفری به آن جا می کرد و شعرش را با دست خود در آن جا نصب می کرد.
نزدیک امام زاده اسماعیل، علیه السلام، منزل داشت و در امامزاده اقامه جماعت می کرد. مردم اعتقاد داشتند هرگاه او حدیث کساء بخواند بیمار سلامتی خود را بازمی یابد.
برای تأمین معاش در خانه خود، کرباس می بافت. درآمد اندکى نیز از روضهخوانى و وعظ داشت که بیشتر آن را براى چاپ آثار خود هزینه مى کرد. اشعار او متوسط و به نظر استادان وقت رسیده است.
آثار او همراه با زیارتنامه هاى معصومان (ع) است: «افکار عارفچه»؛ «تحفةالمعصومین»؛«تذکرةالشعرا یا آثارالشعرا»؛ «زبدةالقصاید»؛«دیوان اشعار»؛ «صد قصیده»؛ «منتخب افکار عارفچه»؛ «منتخب کبیر» در ادعیه و زیارات؛ «هدیةالمعصومین».
عارفچه در شب جمعه 19 ذیقعده 1380ق به سن متجاوز از هشتاد درگذشت و کنار پدرش در تکیة آقارضىالدین شیرازى در تخت فولاد اصفهان به خاک سپرده شد.
بر مزار او که از جنس مرمریت است، این شعر صغیر اصفهانى دیده مىشود:
ماه ذى قعده روز نوزدهم/ ختم شد داستان عارفچه
خواست گوید صغیر تاریخش /چون سرآمد زمان عارفچه
سر برون کرد حور و جنت گفت: /هست جنت مکان عارفچه