میرزا محمدعلی کلانتر

میرزا محمدعلی کلانتر

شهرت :

میرزا محمدعلی کلانتر
تاریخ وفات :
1310/03/01
مزار :
تکیه ملک
زمینه فعالیت :
شهردار
فرزند میرزا محمدعلی مشهور به حاج کلانتر در سال 1320ق در اصفهان به دنیا آمد.
میرزا عبدالوهاب تحصیلات خود را در مدرسة رنگرزی که در شهر چالوس راه اندازی شده بود، به عنوان اولین دانش آموخته این رشته در ایران به پایان برد و در رشتة رنگرزی پارچه بسیار پیشرفته و استادی بی بدیل بود. وی مسلط به علم شیمی و کار در لابراتور شیمی رنگرزی بود. او پس از انجام خدمت سربازی به کار در کارخانه های نساجی اصفهان از جمله شهرضا، بارش و نجف آباد مشغول گردید و کارهای بسیار زیبایی از خود به یادگار گذاشت. همزمان با کار در کارخانه ها در هنرستان رنگرزی اصفهان که دومین مرکز آموزش در ایران بود به کار تدریس علم رنگرزی مشغول شد و طی سالهای متمادی به این امر و تهذیب اخلاق هنرجویان می پرداخت.
او ادیبی فاضل و دارای صفات پسندیده در حسن معاشرت بود. وی در راه خیرخواهی و کمک به مردم بی اختیار بود. خانه اش مجمع ادب-دوستان بود. تحقیقات تاریخی ارزنده ای داشت. کتابخانه ای آراسته داشت و بیشتر کتب با ارزش را نگاه می داشت. او از اعضای انجمن حفظ آثار ملی اصفهان بود. تحقیقات تاریخی و اطلاعات او بخصوص در تاریخ ایران از زمان مغول تا پایان قاجاریه بسیار خوب بود و مسلط به چهار زبان اصلی بود. منزلش محل تجمع ادبا و شعرا و دوستداران اصفهان بود.
میرزا عبدالوهاب در روز پنج شنبه17 اردیبهشت1349ش/ اول ربیع الاول1390ق فوت و در آرامگاه خانوادگی در تکیة ملک به خاک سپرده شد.

مشروح زندگی نامه
فرزند میرزا محمدعلی مشهور به حاج کلانتر بن میرزا رحیم کلانتر اصفهانی در سال 1320ق در اصفهان به دنیا آمد. تاریخ چهارصد ساله خانوادة او معرف شخصیتهای علمی و ادبی بسیار سرشناس تاریخ علم و ادب ایران است و علاوه بر اینکه مردان نامداری چون حکیم سلمان، میرزا رحیم کلانتر، میرزا عبدالباقی طبیب اصفهانی، نامی و نشاط را به جامعه ایران تقدیم کرده است، همواره عده زیادی از شعرا و ادبا و خطاطان و هنرمندان نیز در پرتو حمایت آنها زندگی می کردند.
جدش میرزا رحیم که از وی به خوش خطی یاد شده مانند پدر همچنان به شیوة مألوف به کلانتری اصفهان منصوب بوده و خدمات نیک آنان چنان در دل مردم این سامان پسندیده افتاده بود که به هر صورت بر وفق این علاقة قلبی سمت کلانتری را با همه تبدیل حکام حفظ می کرده-اند. میرزا رحیم نیز این سمت را داشته است و تا در سال 1295ق، هنگام انتصاب ظل السلطان به سمت حکومت اصفهان بر این منصب بوده اما بعد ظل السلطان به گمان این که وی با امام جمعه و میرزا محمدحسین سررشته دار که از بازماندگان باقرخان خوراسکانی است، برخلاف وی توطئه ای کرده و یا حداقل تمایل به حکومت او ندارد، او را از این سمت عزل می کند. وی در همان اوان در می گذرد.
از میرزا محمدعلی معروف به حاجی کلانتر، چهار پسر به نامهای محتشم الدوله و آقا رحیم و آقا سلیمان و میرزا عبدالوهاب و چند دختر باقی مانده که کوچک ترین آنها کلانتری صاحب عنوان است که با آقا رحیم و آقا سلیمان و چند خواهر از سوی مادر به شاهزاده تکش میرزای قاجاری می رسد.
میرزا عبدالوهاب تحصیلات خود را در مدرسة رنگرزی که در شهر چالوس راه اندازی شده بود، به عنوان اولین دانش آموخته این رشته در ایران به پایان برد و در رشتة رنگرزی پارچه بسیار پیشرفته و استادی بی بدیل بود. وی مسلط به علم شیمی و کار در لابراتور شیمی رنگرزی بود. او پس از انجام خدمت سربازی به کار در کارخانه های نساجی اصفهان از جمله شهرضا، بارش و نجف آباد مشغول گردید و کارهای بسیار زیبایی از خود به یادگار گذاشت. همزمان با کار در کارخانه ها در هنرستان رنگرزی اصفهان که دومین مرکز آموزش در ایران بود به کار تدریس علم رنگرزی مشغول شد و طی سالهای متمادی به این امر و تهذیب اخلاق هنرجویان می پرداخت.
او ادیبی فاضل و دارای صفات پسندیده در حسن معاشرت بود. وی در راه خیرخواهی و کمک به مردم بی اختیار بود. خانه اش مجمع ادب-دوستان بود. تحقیقات تاریخی ارزنده ای داشت. کتابخانه ای آراسته داشت و بیشتر کتب با ارزش را نگاه می داشت. او از اعضای انجمن حفظ آثار ملی اصفهان بود. تحقیقات تاریخی و اطلاعات او بخصوص در تاریخ ایران از زمان مغول تا پایان قاجاریه بسیار خوب بود و مسلط به چهار زبان اصلی بود. منزلش محل تجمع ادبا و شعرا و دوستداران اصفهان بود. وی با دختر آقا جمال الدین بن میرزا محمدعلی کلباسی ازدواج نمود که ثمرة آن یک دختر است.
میرزا عبدالوهاب در روز پنج شنبه17 اردیبهشت1349ش/ اول ربیع الاول1390ق فوت و در آرامگاه خانوادگی در تکیة ملک به خاک سپرده شد. در وفات وی شعرای اصفهان از جمله عبدالمجید اوحدی یکتا، منوچهر قدسی، عبدالباقی نواب، سید مجتبی کیوان، حسام الدین دولت آبادی، رضاقلی برومند، بهاءالدین الفت، سید احمد شهشهانی، مرتضی افتخار شیرازی، محمدحسین فرزانه، اکبر جمشیدی و سید محمد رضا بهشتی-نژاد اشعار مرثیه سرودند. سید رضا بهشتی نژاد متخلص به «دریا» در ماده تاریخ وفات وی چنین می سراید:
چو او رفت از جمع دریا غمین
بگفتا: وهاب کلانتر برفت