میرزا محمد گل کار

میرزا محمد گل کار

شهرت :

ناصر علی­شاه اصفهانی
تاریخ وفات :
مزار :
تکیه نزدیک آب انبار کازرنی
زمینه فعالیت :
ملقب به ناصر علی شاه اصفهانی از بزرگان اهل تصوف در قرن سیزدهم هجری است که در دوران زندیه و در عصر کریم خان زند زندگی کرده است.
صاحب « بستان السیاحه» در توصیف مقامات او می نویسد: «اسم شریفش میرزا محمد و از معارف آن دیار بود. در بدو حال در خدمت کریمخان زند بود. ناگاه جذبه ای من جذبات الحق وی را ربوده، در خطة شیراز به خدمت نورعلی شاه رسید و از مریدان خاص آن جناب گردید. آن بزرگوار اکثر اوقات در حال جذبه بود و هم در حالت جذب از جهان فانی به عالم جاوید انتقال نمود جناب حسینعلی شاه بر جنازة رحمت اندازة آن نماز گذارد و در مقبرة تخت فولاد در جوار مزار فیض علیشاه مدفون ساخت آن عزیز را حالات غریبه و مقامات عجیبه بود در برخی اوقات حقایق بلند و لطیف ارجمند از وی ظهور می نمود. صاحب کرامات ظاهره و آیات باهره بود، بجز ستر عورت او را لباسی و پلاسی و مقامی و جایی هرگز نبود و اگر کسی آن بزرگوار را خدمت مالی و غیره می کرد، او را بذل می نمود».
از جمله مطالبی که از ناصر علی شاه نقل شده، این که با سید افضل هندی مباهله کرد و این مباهله وفات سید افضل را در پی داشت
وفات وی مشخص نیست؛ لکن فوت وی در حال جذبه رخ داده است. پس از فوت او را در تخت فولاد نزدیک آب انبار تکیة کازرونی به خاک سپردند.

مشروح زندگی نامه
ملقب به ناصر علی شاه اصفهانی از بزرگان اهل تصوف در قرن سیزدهم هجری است که در دوران زندیه و در عصر کریم خان زند زندگی کرده است.
مؤلف «طرائق الحقائق» در باب حالات و سلوک وی آورده است: «عمدة المجذوبین، میرزا محمد اصفهانی در ابتدای حال از ملازمین کریم خان زند بود. ناگاه جذبة الحق او را رسید و خدمت نورعلی شاه به فقر مشرف گردید و بر حال جذبه بود، بیشتر از سلوک و سخنان عجیب و امورات غریب بسیار از او نقل شده» و از مناجات اوست: « الهی به هر بلایی که درویشان را مبتلا خواهی کرد به من عطا کن تا ایشان تو را آسوده خاطر یاد کنند».
صاحب « بستان السیاحه» در توصیف مقامات او می نویسد: «اسم شریفش میرزا محمد و از معارف آن دیار بود. در بدو حال در خدمت کریمخان زند بود. ناگاه جذبه ای من جذبات الحق وی را ربوده، در خطة شیراز به خدمت نورعلی شاه رسید و از مریدان خاص آن جناب گردید. آن بزرگوار اکثر اوقات در حال جذبه بود و هم در حالت جذب از جهان فانی به عالم جاوید انتقال نمود جناب حسینعلی شاه بر جنازة رحمت اندازة آن نماز گذارد و در مقبرة تخت فولاد در جوار مزار فیض علیشاه مدفون ساخت آن عزیز را حالات غریبه و مقامات عجیبه بود در برخی اوقات حقایق بلند و لطیف ارجمند از وی ظهور می نمود. صاحب کرامات ظاهره و آیات باهره بود، بجز ستر عورت او را لباسی و پلاسی و مقامی و جایی هرگز نبود و اگر کسی آن بزرگوار را خدمت مالی و غیره می کرد، او را بذل می نمود. اگر چه فقیر، ظاهراً به خدمتش نرسیدم اما اشخاصی که آن عزیز را دیده بودند، بسیار دیدم و جمعی از اکابر بر فقرا که به خدمت او اخلاص داشتند ملاقات نمودم، چندگاه در خدمت ثقات مخلصان وی بودم».
در سلوک و حالات وی آمده است: « [ناصر علی شاه اصفهانی] در تمام عمر بعد از آن حال جز شلواری قبول ننمود و اغلب اوقات در بیرون شهرستان به سر می برد و این دو بیت از اوست:
خراباتی که رندان را مقام است برو صوفی که خامان را حرام است»
شیروانی به نقل از یکی از مریدان او به نام درویش صفا علی محمد آبادی حکایت غریبه ای را از ناصر علی شاه آورده که جای تأمل است.
مؤلف «فرهنگ سخنوران» درویش ناصر علی را در زمرة شاعران ذکر کرده است.
از جمله مطالبی که از ناصر علی شاه نقل شده، این که با سید افضل هندی مباهله کرد و این مباهله وفات سید افضل را در پی داشت؛ به طوری که پسرش سید رضا متخلص به « فانی» در تاریخ وفات پدر چنین سروده است:
آه آه از میر افضل آه آه
وفات وی مشخص نیست؛ لکن فوت وی در حال جذبه رخ داده است. پس از فوت او را در تخت فولاد نزدیک آب انبار تکیة کازرونی به خاک سپردند.