شیخ محمدرضا ملایی رنانی

شیخ محمدرضا ملایی رنانی

شهرت :

ملایی رنانی
تاریخ وفات :
1362/09/01
مزار :
تکیه سید رضی
زمینه فعالیت :
عالم فاضل
فرزند محمدباقر، متولد سال 1295ش، عالم فاضل از دانشمندان معاصر و از بزرگان رهنان اصفهان بود. در اصفهان و قم نزد علمایی همچون شیخ عبدالکریم حایری یزدی تحصیل نمود. وی فردی گوشه گیر و اهل سکوت بود، بهلول وار زندگی می کرد و خط بسیار زیبایی داشت. مجلس وعظ بسیار گیرایی داشت. تسلط علمی او بر ادبیات، فقه و اصول و تفسیر مورد قبول همگان بود. شیخ محمدرضا، روز فوت خود را از پیش می دانست. هنگامی که در اواخر عمرش او را به بیمارستان بردند و خواستند بدنش را عمل جراحی کنند، اجازه نداد و فرمود که هفتاد و دو ساعت دیگر بیشتر زنده نیستم. وی در یکم آذر 1362ش از دنیا رفت.
مشروح زندگی نامه
عالم فاضل از دانشمندان معاصر و از بزرگان رهنان اصفهان.
وی فرزند محمدباقر بن محمدحسین بن محسن است. محمدباقر معروف به کربلایی باقر از همسرش بیگم دارای پنج پسر به نام های محمدرضا، صادق، تقی، مهدی، رجبعلی و یک دختر به نام فاطمه بوده است. محمدرضا در سال 1295ش/28 ذی قعده1331ق دیده به جهان گشود. از تحصیلات، احوال، آراء و باورهای او آگاهی نداریم، اما گفته می شود که پس از استفاده از علمای اصفهان، راهی قم شد و از محضر مؤسس حوزه قم، حاج شیخ عبدالکریم حایری یزدی بهره برد و حتی بعضی او را دارای اجازه اجتهاد از استادش نیز می-دانند. از معاصران و هم مباحثه ای های او می توان به حضرات آیات: شیخ حسینعلی منتظری و حاج شیخ احمد اهتمام اشاره کرد. از احوال شخصی او این اندازه می دانیم که فردی گوشه گیر و اهل سکوت بود، به هنگام عبور عبایش را روی سرش می کشید، از جمع مردم فاصله می گرفت و بهلول وار زندگی می کرد. هنگامی که از فقیه فاضل شیخ احمد اهتمام درباره برخی احوال و سبب پاره ای حرکات ملایی جویا شدند، در پاسخ گفته بود که در کارها و حالات او حکمتی وجود دارد، کارهای شخصی اش را خود انجام می داد، کارگری می کرد. مزرعه را آبیاری می نمود و کمک از کسی نمی پذیرفت.
شیخ محمدرضا، خط بسیار زیبایی داشت. گاهی برای برخی بیماری ها دعا می نوشت و مردم به برکت دست او اعتقاد داشتند. روضه-خوانی نیز می کرد و سخنرانی و مجلس وعظ بسیار گیرایی داشت. نماز را با صدای زیبایی مانند آواز دلنشین قُرا مصری می خواند. علما و فضلای رهنان در پرسش های علمی خود به او مراجعه می کردند. تسلط علمی او بر ادبیات، فقه و اصول و تفسیر را همگی قبول داشتند؛ از جمله دوستان و ارادتمندان او آیت الله حاج شیخ احمد روحانی (شیخ الاسلام) بود که تسلط ملایی را بویژه بر «کفایه الاصول» آخوند خراسانی می ستود و اورا مجتهدی فاضل می دانست. شیخ محمدرضا ملایی مورد توجه علما و مراجع بود و شخصیت های بزرگ علمی مانند حضرات آیات خادمی و منتظری به او احترام می گذاشتند.
مردم رهنان به او و نیاکانش باور داشتند و برای او قائل به کرامات بودند. کلمات قصار او و پاره ای حکایات از احوال و اوصافش امروزه در میان قدیمی های رهنان همچنان بر سر زبانها است.
شیخ محمدرضا روز فوت خود را از پیش می دانست. هنگامی که در اواخر عمرش او را به بیمارستان بردند و خواستند بدنش را عمل جراحی کنند، اجازه نداد و فرمود که هفتاد و دو ساعت دیگر بیشتر زنده نیستم. وی سرانجام در یکم آذر 1362ش/16 صفر 1404ق، حدود 67 سالگی از دنیا رفت و در تخت فولاد در تکیه سید رضی آرمید.
جد بزرگ او شیخ محسن ملایی معروف به حاج ملا نیز از علمای زمان خود بوده است. وی از شاگردان آقا نجفی و از بزرگان رهنان به شمار می رفته و استاد فرزندان آقا نجفی نیز بوده است و مردم رهنان کراماتی برای او قائل بوده اند. وی را پس از وفات در تکیة شیخ مرتضی ریزی به خاک سپردند.
برادر شیخ محمدرضا یعنی حاج شیخ مهدی متولد حدود1304ش نیز از علما و دانشمندان رهنان به شمار می رود که از محضر علما و بزرگانی مانند حضرات آیات: خادمی، خراسانی، صادقی، صافی و سید مصطفی مهدوی استفاده کرده و خود از علمای به نام رهنان و امام جماعت و محل مراجعه مردم در امور حسبیه و نیز اجرای عقود شرعی بوده است.شیخ مهدی، عالمی فاضل، متقی، پاکدامن، عفیف و اهل منبر و روضه خوانی بود و به همت والای او جلسات قرآئت و تفسیر قرآن در رهنان برپا می شد که تاکنون برقرار است. وی در 14 اسفند 1381ش از دنیا رفت و در امامزاده شرف الدین رهنان مدفون گردید.
گفتنی است که در رهنان در دوره بسیار نزدیک به هم دو نفر از علمای این شهر به نام و لقب شیخ محمدرضا رهنانی وجود داشته اند که البته شخصیت مورد نظر ما با اضافه لقب ملایی پس از شیخ محمدرضا رهنانی بسرمی برده است. شیخ محمدرضا رهنانی از علما و مدرسان بزرگ اصفهان و از اهالی رهنان بوده و از جمله معاصران فقیه اصولی و متکلم محدث نامی حاج میر سید علی نجف آبادی و به گفته بعضی از شاگردان وی بوده است. از جمله شاگردان او می توان به سید فضل الله حجازی، شیخ احمد اهتمام و تسلیمی اشاره کرد.