باقر حمیدی

باقر حمیدی

شهرت :

حمیدی
تاریخ وفات :
1/01/1396
مزار :
تکیه آغاباشی
زمینه فعالیت :
شاعر
فرزند ملا جعفر در سال1280ش در محلة پاقلعة اصفهان متولد گردید. در همان دوران کودکی پدر خود را که در سفری به عتبات عالیات رفته بود، از دست داد. با این حال از همان سنین نوجوانی به تحصیل علوم دینی پرداخت و هم زمان به شغل اجدادی خویش، کفاشی، مشغول بود. پس از کسب علوم مقدماتی حوزه به کسوت روحانیت درآمد. پس از مدتی به وادی عرفان و طریقت متمایل شد و به سبب آشنایی با میرزا عباس پاقلعه ایی و آقا میرزا زین العابدین پاقلعه اییبه طریقة آنان گروید. از همان زمان به مداحی اهل بیت(علیه السلام) و ترویج شعایر دینی پرداخت. در زمینة شغلی نیز به عنوان معاون کارخانة نخ تاب اصفهان مشغول به کار شد.
حمیدی دارای ذوق ادبی سرشاری بود و در انجمن های ادبی اصفهان آن زمان شرکت می کرد و اشعار خود را نزد شاعران آن زمان مانند شکیب، صغیر اصفهانی، حسام الواعظین مطرح می نمود. او به مثنوی مولوی علاقه خاصی داشت و از مثنوی خوانان برجستة روزگار خویش بود( همان). وی اشعاری در مدح ائمة معصومین(علیهم السلام) می سرود. غزل را نیکو می سرود و بیشتر اشعارش قصیده است.
از وی دیوان اشعار ناتمامی به صورت خطی موجود است. که بیشتر پیرامون مدح امیرالمؤمنین علی( ع) و امام زمان(عج) است و این ارادت رنگ و بوی خاصی به اشعارش بخشید.
سرانجام این عارف شاعر در سال1396ق دارفانی را وداع گفت و در صحن تکیة آغاباشی به خاک سپرده شد.

مشروح زندگی نامه
فرزند ملا جعفر در سال1280ش در محلة پاقلعة اصفهان متولد گردید. در همان دوران کودکی پدر خود را که در سفری به عتبات عالیات رفته بود، از دست داد. با این حال از همان سنین نوجوانی به تحصیل علوم دینی پرداخت و هم زمان به شغل اجدادی خویش، کفاشی، مشغول بود. پس از کسب علوم مقدماتی حوزه به کسوت روحانیت درآمد. پس از مدتی به وادی عرفان و طریقت متمایل شد و به سبب آشنایی با میرزا عباس پاقلعه ایی و آقا میرزا زین العابدین پاقلعه اییبه طریقة آنان گروید. از همان زمان به مداحی اهل بیت(علیه السلام) و ترویج شعایر دینی پرداخت. در زمینة شغلی نیز به عنوان معاون کارخانة نخ تاب اصفهان مشغول به کار شد.
حمیدی دارای ذوق ادبی سرشاری بود و در انجمن های ادبی اصفهان آن زمان شرکت می کرد و اشعار خود را نزد شاعران آن زمان مانند شکیب، صغیر اصفهانی، حسام الواعظین مطرح می نمود. او به مثنوی مولوی علاقه خاصی داشت و از مثنوی خوانان برجستة روزگار خویش بود( همان). وی اشعاری در مدح ائمة معصومین(علیهم السلام) می سرود. غزل را نیکو می سرود و بیشتر اشعارش قصیده است. از اشعار اوست:
مداحی علی ز ازل گشته کار من/ این شیوه است تا به ابد افتخار من
چشم امید من به در شاه اولیاست/ نومید کی شود دل امیدوار من؟
ای عقل دور شو که منش از زبان عشق/ گویم تویی خدای من و کردگار من
چون ذره تا به مهر علی آشنا شدم/ شادم که نیست غم به دل بیقرار من
با مهر مرتضی چه غم از بار معصیت/ باشد که حق قبول کند اعتذار من
روز اجل که پای نهد بر سرم ز مهر / گردد شراب مرگ من خوشگوار من
کی غم خورد حمیدی دلداه از گناه/ جایی که اوست شافع روزشمار من؟
از وی دیوان اشعار ناتمامی به صورت خطی موجود است. که بیشتر پیرامون مدح امیرالمؤمنین علی( ع) و امام زمان(عج) است و این ارادت رنگ و بوی خاصی به اشعارش بخشید.
سرانجام این عارف شاعر در سال1396ق دارفانی را وداع گفت و در صحن تکیة آغاباشی به خاک سپرده شد.