غلامرضا سارنج

غلامرضا سارنج

شهرت :

سارنج
تاریخ وفات :
1335/11/06
مزار :
تکیه میر فندرسکی
زمینه فعالیت :
موسیقی دان
فرزند علی اکبر خان به سال 1314ق در اصفهان به دنیا آمد. وی داماد عموی خود، شعبان خان تارزن ، بود و در موسیقی شرقی استاد بوده، اسامی و گوشه های آوازها و الحان موسیقی ایرانی را خوب می دانسته است. سارنج هر جا که کمانچه می نواخت، شنوندگان را تحت تأثیر قرار می داد. اوج شکوفایی هنر سارنج از زمانی شروع شد که دوستی صمیمانه ای بین او و شاطر رمضان ابوطالبی آغاز شد. وی در مجلسی که روزهای سه شنبه منزل شاطر رمضان برگزار می گردید، هنرنمایی می کرد. وی از موسیقی دانان معاصرش به ابوالحسن صبا و اساتید آواز جلال تاج اصفهانی و ادیب خوانساری معتقد بوده است. همچنین همکاری های نزدیکی با جلال تاج اصفهانی و علی خان شهناز داشته که آثاری از او در آرشیو شاطر رمضان ابوطالبی موجود است. شاطر رمضان ارادت پیدا کردنش به هنرمندان موسیقی را مرهون آشنایی با استاد غلامرضا سارنج می دانست. « او سالها با اکبرخان نوروزی(تار)، جلال تاج اصفهانی(آواز)، جلیل شهناز(تار) و حسن کسایی(نی) در رادیو هم نوازی می کرد».
وی دارای اخلاقی نیکو و مردی پاک سیرت و آرام بود و با همه هنرمندیش بی ادعا بود. این هنرمند ارزنده با فقر و مسکنت در 6 بهمن سال1335ش فوت و در صحن تکیة میرفندرسکی به خاک سپرده شد.

مشروح زندگی نامه
فرزند علی اکبر خان به سال 1314ق در اصفهان به دنیا آمد. وی داماد عموی خود، شعبان خان تارزن ، بود و در موسیقی شرقی استاد بوده، اسامی و گوشه های آوازها و الحان موسیقی ایرانی را خوب می دانسته است. سارنج هر جا که کمانچه می نواخت، شنوندگان را تحت تأثیر قرار می داد. اوج شکوفایی هنر سارنج از زمانی شروع شد که دوستی صمیمانه ای بین او و شاطر رمضان ابوطالبی آغاز شد. وی در مجلسی که روزهای سه شنبه منزل شاطر رمضان برگزار می گردید، هنرنمایی می کرد. وی از موسیقی دانان معاصرش به ابوالحسن صبا و اساتید آواز جلال تاج اصفهانی و ادیب خوانساری معتقد بوده است. همچنین همکاری های نزدیکی با جلال تاج اصفهانی و علی خان شهناز داشته که آثاری از او در آرشیو شاطر رمضان ابوطالبی موجود است. شاطر رمضان ارادت پیدا کردنش به هنرمندان موسیقی را مرهون آشنایی با استاد غلامرضا سارنج می دانست. « او سالها با اکبرخان نوروزی(تار)، جلال تاج اصفهانی(آواز)، جلیل شهناز(تار) و حسن کسایی(نی) در رادیو هم نوازی می کرد».
وی دارای اخلاقی نیکو و مردی پاک سیرت و آرام بود و با همه هنرمندیش بی ادعا بود. این هنرمند ارزنده با فقر و مسکنت در 6 بهمن سال1335ش فوت و در صحن تکیة میرفندرسکی به خاک سپرده شد. اشعار زیبایی در مرثیة فوت وی بر سنگ مزارش نقر شده است.