سید محمد شفیع شوشتری جزایری

سید محمد شفیع شوشتری جزایری

شهرت :

شفیع شوشتری جزایری
تاریخ وفات :
21/12/1274
مزار :
تکیه بقعه شهشهانی
زمینه فعالیت :
شاعر,عالم ربانی,محقق
فرزند سید محمد بن سید عبدالکریم بن سید محمد جواد بن عبدالله بن سید نورالدین علی بن سید نعمت الله جزایری، در سال 1211ق در خانواده ای اهل علم و روحانی به دنیا آمد. اجدادش از علما و فقهای بزرگ عصر خود بودند و پدرش، سید محمد از علما و فقها و مردی صوفی مشرب بود. سید محمد شفیع در جوانی برای تحصیل از شوشتر به اصفهان آمده و در این شهر مدت بیست سال با کمال سختی و عسرت از محضر بزرگانی همچون سید پشفتی و حاج محمد ابراهیم کرباسی بهره برد و از حاجی کرباسی اجازة اجتهاد دریافت کرد و پس از نیل به کمالات علمی به درس و بحث و تحقیق و تألیف پرداخت. وی در علم رجال تبحری کافی و تتبعی وافی داشته، چنان که هر جا در تألیفش نام یکی از رجال و روات برده شده، شرحی و تحقیقی دربارة او نوشته است.
آثار او عبارتند از: « کشف الریاض»، حواشی بر «ریاض المسائل» آقا سید علی کربلایی، در چندین مجلد بوده که تا آخر بحث نماز رسیده؛ رساله ای در« منجّزات مریض»؛ حواشی بر کتاب « نقد الرجال» میر مصطفی تفرشی؛ تحقیقات متفرقه در نحو و فقه و رجال که اغلب آن را در حواشی کتب رجالی به خط زیبای خویش نوشته است.
او همچنین دارای طبع شعری هم بوده که از آن جمله شعر دوازده امام وی است.
وی همچنین کتابخانه ای با اهمیت داشته که در پشت اوایل و اواخر بسیاری از کتاب های آن به خط وی و فرزندش سید محمد، مطالب مفید ی آمده است. از آن جمله، تاریخ فوت بعضی از علماء قرن سیزدهم و اوائل قرن چهاردهم است که معلم حبیب آبادی در کتابش از آنها استفاده نموده است.
سید علی جناب می نویسد: «روزگار آقا سید محمد شفیع با کمال تنگدستی سپری شد». در مکارم الآثار آمده که: « پس از اینکه به وسایط بعضی از بزرگان، اهل و عیال به هم رسانید. چندی در خانة اجاره یی به سر برد و سپس به واسطة غیرت عیال که همسایه بی صدا وارد می شد، سخت متأثر گردیده و در اثر این تأثر چند کس از مردمان خیرخواه وجهی تعیین و خانه ای برای او خریدند.
سرانجام وی پس از شصت و سه سال زندگی در روز یکشنبه 21 ذیحجه 1274ق فوت و در تخت فولاد، تکیة خوانساری ها در صحن تکیه (جلو ایوان گنبد) دفن شد.
فرزندش سید محمد شوشتری نیز از علمای اصفهان بوده است و در تکیة شهشهانی دفن شده است.

مشروح زندگی نامه
فرزند سید محمد بن سید عبدالکریم بن سید محمد جواد بن عبدالله بن سید نورالدین علی بن سید نعمت الله جزایری، در سال 1211ق در خانواده ای اهل علم و روحانی به دنیا آمد. اجدادش از علما و فقهای بزرگ عصر خود بودند و پدرش، سید محمد از علما و فقها و مردی صوفی مشرب بود. سید محمد شفیع در جوانی برای تحصیل از شوشتر به اصفهان آمده و در این شهر مدت بیست سال با کمال سختی و عسرت از محضر بزرگانی همچون سید پشفتی و حاج محمد ابراهیم کرباسی بهره برد و از حاجی کرباسی اجازة اجتهاد دریافت کرد و پس از نیل به کمالات علمی به درس و بحث و تحقیق و تألیف پرداخت. وی در علم رجال تبحری کافی و تتبعی وافی داشته، چنان که هر جا در تألیفش نام یکی از رجال و روات برده شده، شرحی و تحقیقی دربارة او نوشته است.
آثار او عبارتند از: « کشف الریاض»، حواشی بر «ریاض المسائل» آقا سید علی کربلایی، در چندین مجلد بوده که تا آخر بحث نماز رسیده؛ رساله ای در« منجّزات مریض»؛ حواشی بر کتاب « نقد الرجال» میر مصطفی تفرشی؛ تحقیقات متفرقه در نحو و فقه و رجال که اغلب آن را در حواشی کتب رجالی به خط زیبای خویش نوشته است.
او همچنین دارای طبع شعری هم بوده که از آن جمله شعر دوازده امام وی است.
وی همچنین کتابخانه ای با اهمیت داشته که در پشت اوایل و اواخر بسیاری از کتاب های آن به خط وی و فرزندش سید محمد، مطالب مفید ی آمده است. از آن جمله، تاریخ فوت بعضی از علماء قرن سیزدهم و اوائل قرن چهاردهم است که معلم حبیب آبادی در کتابش از آنها استفاده نموده است.
سید علی جناب می نویسد: «روزگار آقا سید محمد شفیع با کمال تنگدستی سپری شد». در مکارم الآثار آمده که: « پس از اینکه به وسایط بعضی از بزرگان، اهل و عیال به هم رسانید. چندی در خانة اجاره یی به سر برد و سپس به واسطة غیرت عیال که همسایه بی صدا وارد می شد، سخت متأثر گردیده و در اثر این تأثر چند کس از مردمان خیرخواه وجهی تعیین و خانه ای برای او خریدند.
سرانجام وی پس از شصت و سه سال زندگی در روز یکشنبه 21 ذیحجه 1274ق فوت و در تخت فولاد، تکیة خوانساری ها در صحن تکیه (جلو ایوان گنبد) دفن شد.
فرزندش سید محمد شوشتری نیز از علمای اصفهان بوده است و در تکیة شهشهانی دفن شده است.