میرزا عبدالمحمود غفاریان

میرزا عبدالمحمود غفاریان

شهرت :

غفاریان
تاریخ وفات :
1329/01/01
مزار :
تکیه آغاباشی
زمینه فعالیت :
خدمات اداری
فرزند رمضان، از مردم شریف و نجیب و از صرافان سنتی اصفهان، متوفی 20ذی الحجه 1370ق است. وی داماد عبدالحسین صنیع همایون، نقاش معروف اواخر قاجاریه بوده است. از فرزنداش استاد شکرالله صنیع زاده، میرزا عباس غفاریان (متوفی1359ش، مدفون در تکیه آغاباشی)، میرزا علی غفاریان، هنرمند نقاش، از آثارش نقاشی بر روی پرده نقالی، میناکاری و نقاشی پشت شیشه بوده، متوفی1345ش و مدفون در همین تکیه است. محمدمهدی غفاریان، هنرمند برجسته میناکاری، از شاگردان برادرش شکرالله صنیع زاده و مؤسس کارگاه میناکاری در اصفهان و مشهد مقدس و از آثارش میناکاری ضرایح علامه مجلسی و امام خمینی است. وی در سال 1386ش فوت و در باغ رضوان اصفهان به خاک سپرده شد.
مشروح زندگی نامه
فرزند رمضان و متولد 1262ش در محلة سنبلستان اصفهان. انسانی شریف و نجیب و مردم دار بود و طی سالیانی، نخست نزد میرزا عبدالغفار (غفاریان) و سپس بطور مستقل به صرافی سنتی اشتغال داشت. به همین دلیل پس از اجرای قانون سجل احوال نام خانوادگی غفاریان را انتخاب نمود. وی در 20ذی حجه1370ق /1329ش در حدود هفتاد سالگی در اصفهان فوت نمود و در تکیة آغاباشی به خاک سپرده شد.
میرزا عبدالمحمود در 1282ش با خدیجه سلطان نجف پور تنها فرزند میرزا عبدالحسین صنیع همایون نقاش معروف اواخر قاجار ازدواج نمود که ثمرة این ازدواج چهار فرزند هنرمند و شایسته به شرح زیر می باشد:
فرزند ارشد ایشان استاد شکرالله صنیع زاده هنرمند نامی میناکاری ایران و سازنده آثار مینایی اماکن متبرکه در ایران و سایر بلاد اسلامی است. او که فرزند بزرگ عبدالمحمود بود از دوران نوجوانی بیشتر نزد صنیع همایون پدربزرگ نیای مادری خود می-زیست و از وی نقاشی آموخت. مستقلاً فامیلی صنیع زاده را برگزید و نمایشگاه هنری خود را نگارستان صنیع زاده نامید. اما او موفقیت خود در زندگی را در خدمت و احترام به پدر و مادر خود می دانست. وی در سال 1362ش درگذشت و صابر در سوگ او سرود:
به شمسی از پی تاریخ طبع صابر گفت:
صنیع زاده بخلد برین گزیده مقام
فرزند دوم، حاج میرزا عباس غفاریان خبره و کارشناس فرش متولد 1287ش است که به دلیل تبحر و صداقت، نظرات کارشناسی وی در خصوص قالی مورد قبول بازاریان بود. علاوه بر آن با ارادت به آقایان پاقلعه ای نعمت اللهی، درویش علی، دوست و خلیقی مهمان نواز گردید. به نحوی که منزل وی در سرچشمة پاقلعة اصفهان، به جشن و سرور و عزا و ماتم اهل بیت تعلق داشت و ده ها مداح و شاعر را به تشویق های مادی خود استوار داشت و با گشاده دستی کم نظیر در انجام ولیمه و اطعام دراویش، دوستان و اهالی محله بی تاب بود. میرزا عباس در روز دوشنبه 7 جمادی الاولی1400ق/4 فروردین 1359ش درگذشت و در تکیة آغاباشی به خاک سپرده شد و محمدرضا شکیب اصفهانی ماده تاریخ فوتش را سرود:
سر زده دانادلی گفت بتاریخ او
سال وفاتش بود باطن غفاریان
فرزند سوم، میرزا علی غفاریان هنرمند نقاش بذله گو و ساده زیستی بود که به سال1290ش به دنیا آمد. آموخته های اولیه نقاشی را از خانواده مادری کسب نمود و سپس از آموزشهای میرزا علی نعمت اللهی، شکرالله صنیع زاده و خسروپور بهره برد. داستان خدمت سربازی اجباری و عدم رغبت او، یکی از شیرین ترین موضوعات زندگی اوست که سالهای متمادی و به طور غیر مستمر وی را مشغول می دارد. در سفری به بروجن همسری انتخاب و زندگی عیال واری را آغاز نمود. پس از بازگشت به اصفهان در کارگاه شریفیان و موذن به کار نقاشی ادامه داد و با برادران نقاش خود مرتبط گردید. در زندگی مشی سهل و راحت و عدم تعلق را برگزید. از وی آثار نقاشی بر روی پردة نقالی، میناکاری و نقاشی پشت شیشه دیده شده است. وی به دلیل بیماری عمری کوتاه داشت و در 55 سالگی 11ذی القعده1386ق /1345ش درگذشت و در تکیة آغاباشی به خاک سپرده شد.
فرزند چهارم عبدالمحمود، حاج محمدمهدی غفاریان، هنرمند برجستة میناکاری اصفهان متولد 1312ش است که از شاگردان شاخص میرزا شکرالله صنیع زاده و مدیر داخلی نگارستان وی محسوب می گردد. نخست در خانوادة هنری تربیت یافته، اندکی از هنرستان هنرهای زیبا بهره برد و از1334ش نزد برادر ارشد خود به هنر میناکاری اشتغال داشت. ازدواج با صبیة حسین ختایی هنرمند سوخت کار علائق هنریش را دو چندان کرد. پس از شانزده سال به اشارت برادر همراه با غلامحسین فیض اللهی از هنرآموزان نگارستان صنیع زاده به تأسیس کارگاه مینای هنر اقدام نمود و از سال 1362ش به همراه حاج حسین هنردوست از دیگر هنرآموزان نگارستان، کارگاه میناکاری را تشکیل داد. این دو کارگاه در ادامة تولید آثار هنری نگارستان صنیع زاده، آثار میناکاری ارزشمندی را نیز به وجود آورد. از سال 1368ش در مهاجرت به مشهد مقدس، کارگاه میناکاری ارزشمندی را راه-اندازی کرد. ساخت قسمتی از میناکاری ضرایح علامه مجلسی و امام خمینی در دهه هفتاد توسط وی انجام پذیرفت. پس از بازگشت به اصفهان در سال 1380ش چندی به طور فردی میناکاری نمود. وی به سال 1386ش درگذشته و در باغ رضوان اصفهان به خاک سپرده شد. خانم زهرا بهشتی نژاد متخلص به «گوهر» در فوتش سروده است:
گفت گوهر از پی تاریخ آن/یاب یاد مهدی غفاریان