محمد کیوان فر

محمد کیوان فر

شهرت :

کیوان­ فر
تاریخ وفات :
1348/04/27
مزار :
تکیه آغاباشی
زمینه فعالیت :
شاعر,ادیب
فرزند محمدصادق محمودیان فرزند حاج محمد جعفر، ادیب و شاعر متخلص به « کیوان»، به سال1280ش، در اصفهان، متولد گردیده است. تحصیلات دورة ابتدایی و متوسطه را در اصفهان و تهران در دارالفنون به انجام رسانید. در زمان تحصیل، به حلوایی نژاد و شیمیایی، شهرت داشت و سپس نام فامیلی خود را ( کیوان فر) قرار داد.
جاذبه های روحانی کیوان فر را در طی دوران تحصیل، به سمت عرفان کشید و مدتی در خانقاه حاج ذوالریاستین، در شیراز معتکف و به تصفیة باطن اشتغال داشت. او در اصفهان خدمت آقا میرزا عباس پاقلعه ای مشرف شده و در زمرة مریدان ایشان و صوفیه و عرفا وارد شد.
او در سرودن شعر دستی توانا داشت و در انجمن های ادبی مانند سعدی شرکت و از شعرای ممتاز اصفهان محسوب می شد.
به زبان های عربی و فرانسه مسلط بود؛ چنان که مقالات در قالب ترجمه، در جراید آن زمان به چاپ می رسانید.
کیوان فر علاوه بر آنکه عارفی شاعر و ادیبی وارسته بود، نویسنده ای توانا و روزنامه نگاری ماهر بود. چنان که مدتی در روزنامة « اصفهان» ، به عنوان مدیر داخلی در هفته نامة داد اصفهان در سمت سردبیر انجام وظیفه می نمود. همچنین، در یزد سردبیری روزنامة گلبهار را برعهده داشته است.
او مدتی در شهرداری اصفهان، رئیس تبلیغات شد و گویندگی در برنامة رادیویی شهر و شهرداری را عهده دار شد.
سرانجام وی در 27 تیر 1348ش/ 1389ق فوت و در تکیة آغاباشی به خاک سپرده شد.

مشروح زندگی نامه
فرزند محمدصادق محمودیان فرزند حاج محمد جعفر، ادیب و شاعر متخلص به « کیوان»، به سال1280ش، در اصفهان، متولد گردیده است. تحصیلات دورة ابتدایی و متوسطه را در اصفهان و تهران در دارالفنون به انجام رسانید. در زمان تحصیل، به حلوایی نژاد و شیمیایی، شهرت داشت و سپس نام فامیلی خود را ( کیوان فر) قرار داد.
از جملة استادان وی در دارالفنون می توان به ملک الشعرای بهار، اشاره کرد. او پس از فراغت از تحصیل، مدتی در مدارس اصفهان، به کار تعلیم و تربیت نوباوگان اشتغال داشت. از جمله شاگردان وی در این دوره می توان به سید مصلح الدین مهدوی اشاره کرد که در سال های1346-1347ق، در مدرسة گلبهار، افتخار شاگردی او را داشته است. شاگرد دیگر وی سرهنگ محمود زاهدی( رئیس اسبق اوقاف اصفهان) است.
کیوان فر، در یزد، مدیر و سرپرست دبیرستان مارکار و مدتها در کجور، مازندران، بندر گز و غیره، در ادارة فرمانداری به عنوان فرماندار و شهردار، خدمت کرد تا قضایای شهریور1320ش، پیش آمد. کیوان فر تنها مأمور دولتی غیر محلی بود که در این گیرودار، محل خدمت خود را ترک نکرده، در حفظ و نگاهداشت اموال دولتی و امنیت محلی به قدر میسر کوشش نمود.
جاذبه های روحانی کیوان فر را در طی دوران تحصیل، به سمت عرفان کشید و مدتی در خانقاه حاج ذوالریاستین، در شیراز معتکف و به تصفیة باطن اشتغال داشت. وی همچنین از حاج ذوالریاستین، علومی مثل: رمل و اسطرلاب را آموخت. او در اصفهان خدمت آقا میرزا عباس پاقلعه ای مشرف شده و در زمرة مریدان ایشان و صوفیه و عرفا وارد شد.
او در سرودن شعر دستی توانا داشت و در انجمن های ادبی مانند سعدی شرکت و از شعرای ممتاز اصفهان محسوب می شد.
از اشعار اوست:
گواه عاشق صادق دو چشم گریان است
که این نشان دل ریش و سوز پنهان است
به راه عشق بجز نیستی دلیلی نیست
هزار خضر در این راه مات و حیران است
مرا که چشم به روی لطیف چون گل توست
کجا هوای گل و گلشن و گلستان است
عنان چشم خود ای ترک مست گیر به دست
که هر طرف دل شوریده ای هراسان است
وی در شرح و تفسیر مثنوی، دیوان سعدی و حافظ در اصفهان کم نظیر و به زبان های عربی و فرانسه مسلط بود؛ چنان که مقالات در قالب ترجمه، در جراید آن زمان به چاپ می رسانید.
کیوان فر علاوه بر آنکه عارفی شاعر و ادیبی وارسته بود، نویسنده ای توانا و روزنامه نگاری ماهر بود. چنان که مدتی در روزنامة « اصفهان» به صاحب امتیازی امیرقلی امینی، به عنوان مدیر داخلی در هفته نامة داد اصفهان به صاحب امتیازی و مدیر مسؤولی محمد پایداری در سمت سردبیر انجام وظیفه می نمود. همچنین، در یزد سردبیری روزنامة گلبهار را برعهده داشته است.
از جملة جراید دیگری که وی در آنها قلم زده، می توان به راه نجات، مجاهد، ستارة اصفهان، اولیاء و در شهر یزد، روزنامه گلبهار و همکاری با روزنامه های تهران اشاره کرد که مقالاتی در زمینه های ادبی، فلسفی، شعر و ترجمه به چاپ می رسانید.
او مدتی در شهرداری اصفهان، رئیس تبلیغات شد و گویندگی در برنامة رادیویی شهر و شهرداری را عهده دار شد. از همکاران این دوره وی در شهرداری می توان به جلیل شهناز اشاره کرد.
او در زمان حیات اقدام به نگارش کتابی تحت عنوان « طفل راه» نموده بود که با فوت وی، این اثر هم از میان رفت و به زیور طبع آراسته نشد.
سرانجام وی در 27 تیر 1348ش/ 1389ق فوت و در تکیة آغاباشی به خاک سپرده شد.