محمد حسن منانی

محمد حسن منانی

شهرت :

منانی
تاریخ وفات :
1357/02/15
مزار :
تکیه زندکرمانی
زمینه فعالیت :
ادیب
فرزند حاج محمدحسین، متولد 1298ق در اصفهان، از خدمتگزاران به فرهنگ و ادیبان فاضل و متدین قرن چهاردهم هجرى است.
منانى پس از فارغ التحصیلى از دانشسراى مقدماتى به تدریس در مدارس جدید اصفهان پرداخت. وی ابتدا در دبیرستان فرهنگ با میراحمدى و بعد با سید محمد صدرهاشمى همکارى مى کرد و آخر سنوات خدمت را در دبیرستان فارابى که خود نیز در آن سهیم بود پرداخت. وى در این مدت علاوه بر تدریس ادبیات به امور حسابدارى نیز رسیدگى مى کرد.
او از ستاره هاى درخشان فرهنگ بود که لحظه اى از ارشاد و هدایت محصلین غفلت نمى کرد، و با بیان بسیار ملاطفت آمیز و منطقى با دانش آموزان رفتار مى نمود و حتى رفت و آمد آنها را در خارج از دبیرستان زیر نظر داشت و بعضى از آنها را به جلسة تفسیر قرآن که صبح جمعه ها در منزلشان برپا بود، دعوت مى کرد.
وى فردى وارسته، متدین، متقى و فاضل و بسیار مهربان و خوش اخلاق و خوش برخورد و پایبند به مبانى دینی بوده و تا سرحد امکان حتى مستحبات را ترک نمى کردند و به صله رحم بسیار مقید بود و در امر معاشرت بسیار دقت داشت.
وى طبع شعرى روان داشت و شعر را نیکو مى سرود و در اشعار «منانى» تخلص مى نمود.
این ادیب فاضل در 27 جمادى الاول 1398ق/ 15 اردیبهشت 1357ش بدرود حیات گفت و پیکرش در تکیة بروجردی به خاک سپرده شد.

مشروح زندگی نامه
فرزند حاج محمدحسین، متولد 1298ق در اصفهان، از خدمتگزاران به فرهنگ و ادیبان فاضل و متدین قرن چهاردهم هجرى است.
منانى پس از فارغ التحصیلى از دانشسراى مقدماتى به تدریس در مدارس جدید اصفهان پرداخت. وی ابتدا در دبیرستان فرهنگ با میراحمدى و بعد با سید محمد صدرهاشمى همکارى مى کرد و آخر سنوات خدمت را در دبیرستان فارابى که خود نیز در آن سهیم بود پرداخت. وى در این مدت علاوه بر تدریس ادبیات به امور حسابدارى نیز رسیدگى مى کرد.
محمد حسن منانى از ستاره هاى درخشان فرهنگ بود که لحظه اى از ارشاد و هدایت محصلین غفلت نمى کرد، و با بیان بسیار ملاطفت آمیز و منطقى با دانش آموزان رفتار مى نمود و حتى رفت و آمد آنها را در خارج از دبیرستان زیر نظر داشت و بعضى از آنها را به جلسة تفسیر قرآن که صبح جمعه ها در منزلشان برپا بود، دعوت مى کرد.
عصرهاى جمعه دعاى سمات توسط حاج آقا مصطفى بهشتى نژاد در منزل حاج آقا حسن منانى برپا مى شد و صبح هاى جمعه نیز جلسة تفسیر قرآن و احکام برپا مى داشتند که وعاظ و علماى اصفهان از جمله حاج آقا میرزا دهکردى، حاج آقا رضا هرندى، حاج آقا صدرالدین کوپایى، سید حبیب الله روضاتى، سید حسن مدرس، سید جمال الدین صهرى، در این جلسة تفسیر شرکت مى کردند.
وى فردى وارسته، متدین، متقى و فاضل و بسیار مهربان و خوش اخلاق و خوش برخورد و پایبند به مبانى دینی بوده و تا سرحد امکان حتى مستحبات را ترک نمى کردند و به صله رحم بسیار مقید بود و در امر معاشرت بسیار دقت داشت.
وى طبع شعرى روان داشت و شعر را نیکو مى سرود و در اشعار «منانى» تخلص مى نمود. از اشعار اوست.
زبان را به نام خدا باز کن /به نعتش سخن گفتن آغاز کن
ستایش کنم آفریننده را/ حکیم سخن گوى بیننده را
سپاس فراوان و بى حد بر آن / خداوند یکتاى کون و مکان
خداوند شاهان گردن فراز/که هر بى نیازیست زو در نیاز
خداوند رزاق بنده نواز/که ذاتش مبراست ز آز و نیاز
یکى را بگیرد از او خواسته /که باطن به ذکرش بیاراسته
زبان بند «منانى» از این کلام /سخن هرچه گویى نگردد تمام
این ادیب فاضل در 27 جمادى الاول 1398ق/ 15 اردیبهشت 1357ش بدرود حیات گفت و پیکرش در تکیة بروجردی به خاک سپرده شد.