شکرالله منعم

شکرالله منعم

شهرت :

منعم
تاریخ وفات :
1320/03/01
مزار :
تکیه آغاباشی
زمینه فعالیت :
شاعر
فرزند میرزا محمدعلی مسکین، شاعر و ادیب عارف، متخلص به «منعم» به سال1286ق در اصفهان به دنیا آمد. وی در این شهر علم و ادب را فرا گرفته و فنون شعری را از میرزا محمدحسین عنقا آموخت. منعم از طریق زرگری امرار معاش می نمود.
سید مصلح الدین مهدوی می نویسد: «از شعرای نامی و ادبا مشهور اصفهان بود که در انجمن مرحوم شیدا عضویت داشت[...] منعم ادیبی عارف و سخن سنجی ماهر بود و در انواع فنون سخن استاد بود». عبدالمجید اوحدی یکتا وی را از اعضای انجمن-های ادبی عنقا، حقایق و شیدا معرفی کرده می نویسد: «از اساتید مسلم زمان خود بود و در انواع شعر صاحب طبعی توانا، ملاقاتش کراراً در انجمن شیدا دست می داد».
منعم خود می نویسد:« بسیار مایل بوده و هستم که هر چه شعر می سرایم به طریق حضرت صائب باشد و عرضه می دارم و به طور حقیقت صد هزار بیت شعر بیشتر گفته ام که بسیارش موجود است».
میرزا شکرالله مدت20 سال عضو انجمن شیدا بوده و سمت استادی داشته است. قصیده و غزل را نیکو می سروده و در گفتن ماده تاریخ مهارتی به سزا داشته است. دیوانش به نام «سفرة منعم» به سال 1360ق به چاپ سنگی رسیده است.
میرزا شکرالله منعم در روز شنبه 4 جمادی الاول 1360ق/ خرداد 1320ش فوت و در تکیة آغاباشی مدفون شد.

مشروح زندگی نامه
فرزند میرزا محمدعلی مسکین، شاعر و ادیب عارف، متخلص به «منعم» به سال1286ق در اصفهان به دنیا آمد. وی در این شهر علم و ادب را فرا گرفته و فنون شعری را از میرزا محمدحسین عنقا آموخت. منعم از طریق زرگری امرار معاش می نمود.
سید مصلح الدین مهدوی می نویسد: «از شعرای نامی و ادبا مشهور اصفهان بود که در انجمن مرحوم شیدا عضویت داشت[...] منعم ادیبی عارف و سخن سنجی ماهر بود و در انواع فنون سخن استاد بود». عبدالمجید اوحدی یکتا وی را از اعضای انجمن های ادبی عنقا، حقایق و شیدا معرفی کرده می نویسد: «از اساتید مسلم زمان خود بود و در انواع شعر صاحب طبعی توانا، ملاقاتش کراراً در انجمن شیدا دست می داد».
منعم خود می نویسد:« بسیار مایل بوده و هستم که هر چه شعر می سرایم به طریق حضرت صائب باشد و عرضه می دارم و به طور حقیقت صد هزار بیت شعر بیشتر گفته ام که بسیارش موجود است».
میرزا شکرالله مدت20 سال عضو انجمن شیدا بوده و سمت استادی داشته است. قصیده و غزل را نیکو می سروده و در گفتن ماده تاریخ مهارتی به سزا داشته است. دیوانش به نام «سفرة منعم» به سال 1360ق و با مقدمة میرزا عباس خان شیدا و تقریظ عبدالمجید اوحدی و محمدحسین صغیر اصفهانی به سرمایة محمدعلی روستازاده مدیر کتابفروشی بهار و به خط سید محمد حسینی شهشهانی در اصفهان به چاپ سنگی رسیده است. همچنین از اشعارش در «مجلة دانشکده» و کتاب «دانشنامه» به چاپ رسیده است.
استاد صغیر اصفهانی در مقدمة دیوان منعم می نویسد: «نظر به این که بنده سالیان دراز با مرحوم خلدآشیان آقا میرزا شکرالله منعم که الحق و الانصاف استاد شعر از هر قبیل بودند. مصاحب و برادر طریقتی بودیم و اغلب اوقات از صحبت یکدیگر بهره مند و خوشوقت می گردیدیم اینک که آن مرحوم رخت از این سرای فانی بربست و زودتر به منزل مقصود رسید و نیز دیوان آن مرحوم طبع گردید، لازم دانسته تاریخی بر آن غروب جسم و طلوع روح در این خجسته کتاب و فرخنده دفتر به یادگار بگذارم».
از اشعار منعم است:
بگو تا اشک کم ریزند پیش چشم تو یاران/که دستوری نباشد گریه بر بالین بیماران
بر زلف تو زاهد گر رود از خود عجب نبود/ره دباغ افتاده است در بازار عطاران
مپرس از مدعی وصف خم زلفش بپرس از من/درازی شب از شب زنده داران پرس و بیداران
دل از دست دو چشمت می کند فریاد و می گوید/ چو تیر آخر به خاکم برنشاندند این کمان داران
بیفکن خرفه و سجاده پس رطل گران درکش/که بس آلوده بر رفتند از این منزل سبکباران
بساط افکن کنار رود منعم ز آنکه گفت افسر/کنار زنده رود و طرف کشت و نم نم باران
میرزا شکرالله منعم در روز شنبه 4 جمادی الاول 1360ق/ خرداد 1320ش فوت و در تکیة آغاباشی مدفون شد. در وفاتش عبدالمجید اوحدی یکتا اشعاری سروده است و ماده تاریخ آن چنین می گوید:
بلبلی ز باغ خلد کرد سر برون آن گه/گفت سال تاریخش یک دو ساغر می زد