میرزا عبدالحسین قدسی

میرزا عبدالحسین قدسی

میرزا عبدالحسین قدسی

شهرت:

عبدالحسین قدسی
تاریخ وفات (قمری/شمسی):
1325/10/08
محل مزار:
و بقعه تویسرکانی
زمینه فعالیت:
شاعر,خوشنویس


میرزا عبدالحسین خوشنویس اصفهانی متخلص به «قدسی» خوشنویس، شاعر و دانشمند معاصر. پدرش میرزا محمّدعلی خوشنویس اصفهانی فرزند ملا محمّد قاری اصفهانی از خوشنویسان زبردست دورة قاجاریه و از شاگردان برگزیدة زین العابدین اشرف الکتّاب است در برخی منابع نام پدر میرزا محمّدعلی را میرزا کریم نوشته اند که درست نیست و برپایة رقم هایی که در نوشته های او دیده می شود مانند« قرآن کریم» که این عبارت است: « و انا العبد الاثم الجانی ابن مرحوم مغفور آقا محمّد، محمّدعلی اصفهانی» نام جدّ میرزا عبدالحسین قدسی آقا محمّد است.
میرزا محمّدعلی خوشنویس صاحب چندین فرزند به اسامی میرزا عبدالحسین، میرزا حسن، میرزا ابوالقاسم، میرزا مهدی، فاطمه سلطان و صغراسلطان بود و میرزا عبدالحسین فرزند ارشد میرزا محمّدعلی است. صغری سلطان به همسری شیخ محمّد باقر واثق همدانی از علمای اصفهان درآمده و از او صاحب دو فرزند به نام های میرزا حبیب الله نیّر شاعر، ادیب، عالم خوشنویس متخلص به «نیّر» و میرزا عبدالله نیّر، خوشنویس هنرمند، شده است
میرزا عبدالحسین قدسی نزدیک اذان صبح دوشنبه 4 رمضان 1287ق (در منزل پدری واقع در جنب حمام وزیر در محلة دردشت به دنیا آمد. او دانش های ادبی و دینی را نزد علمای برجسته آن روزگار اصفهان از جمله حاج میرزا بدیع درب امامی، آخوند ملا محمّد کاشانی، آخوند ملا عبدالکریم گزی، حاج آقا منیرالدین بروجردی، آقا سیّد محمّد باقر درچه ای و شیخ محمّدتقی آقا نجفی آموخت. وی خوشنویسی را نزد پدر مشق کرد و به راهنمایی او، از روی خطوط اساتید نسخ و ثلث، بویژه میرزا احمد نیریزی مشق نمود و به مقام استادی رسید. عبدالحسین قدسی هرچند تربیت یافتة مکتب خوشنویسی میرزا زین العابدین اشرف الکتّاب بود، اما سبک آقا غلامعلی اصفهانی را بر سبک اشرف الکتّاب ترجیح می داد، بلکه دربارة آقا محمّد علی مبالغه می کرد و خط او را بر خط میرزا احمد نیریزی رجحان می نهاد. او را خاتم نسخ نویسان ایران به سبک نیریزی و اشرف الکتاب دانسته اند و نوشته اند که پس از میرزا عبدالحسین قدسی هیچ یک از معاریف خطّة خط، خط نسخ را به پایه و مایة وی نرسانده و ننوشته اند.
از هنرنمایی های او در خوشنویسی در اوان جوانی یکی این بوده است که سورة اخلاص را بر روی یک دانة برنج می نگاشته است
وی در مدت عمر خویش پنجاه قرآن تمام نوشت، که از جملة آنها قرآنِ معروف به صمصام الملکی است که در کتابت آن هنری به خرج داده و آیات را طوری مرتب ساخته است که حرف اول هر سطری با سطر قرینه اش یکی است. مثلاً حرف اول از سطر اول و آخر یک صفحه و همچنین قرینة آنها در صفحة دیگر همگی الف است و حرف اول سطر دوم و سطر ماقبل آخر هر دو ب است و همچنین هر سطری با قرینه اش مطابق است
از آثار کتابت او: 1. « قرآن به قطع وزیری کوچک به خط نسخ عالی و کتابت خفی و رقاع عالی بلکه ممتاز با رقم « عبدالحسین اصفهانی» که برای امام جمعه اصفهان نوشته است ، 2. « قرآن» شصت پاره ای خطی، به خط اعلای نسخ که به هزینة حاج محمّدصادق صراف اصفهانی به انجام رسیده است، 3. « قرآن» صمصام الملکی که به هزینة صمصام الملک عراقی به چاپ رسیده است. 4. «زادالمعاد» نوشتة علامه ملا محمّدباقر مجلسی که در سال 1312ق در تهران چاپ سنگی شده است، 5. « محجة البیضاء» نوشتة شیخ هادی طهرانی که به خط نسخ خوش میرزا عبدالحسین قدسی در سال 1320ق چاپ سنگی شده است، 6.« زبدة الاصول» شیخ بهایی، که محمّدباقر صدرالافاضل سه دهی اصفهانی آن را تصحیح کرده و میرزا عبدالحسین قدسی به خط نسخ کتابت نموده و در سال 1316ق در چاپخانة اصفهان، چاپ سنگی شده است 7. «نجاة العباد» تألیف شیخ محمّدحسن نجفیکه به خط نسخ کتابت شده و در سال1321ق در مطبعه مرتضی تهران چاپ سنگی شده است.
در ثلث جلی نیز آثاری ارزشمند از خود به یادگار نهاده است، از جمله خطوط برخی کتیبه های کاشیکاری ابنیه و سنگ لوح ها در مقابر اصفهان همچون: 1. سنگ لوح قبر میرزا ابوالقاسم محمّدنصیر طرب در امامزاده احمد اصفهان، 2. سنگ لوح قبر رضاقلی خان همای شیرازی به خط ثلث در امامزاده احمد اصفهان، 3.سنگ لوح مزار میرزا عباس پاقلعه ای در تکیة آغاباشی در تخت فولاد اصفهان ، 4. قسمتی از کتیبة داخلی زیر گنبد زینبیة اصفهان از « یهدی الله لنوره من یشاء...» الی آخر، 5. کتیبه تعمیری سمت راست مدخل مسجد امام ( مسجد شاه) اصفهان که در زمان ریاست جواد مجدزاده صهبا بر ادارة کل آثار باستانی اصفهان در سال 1322ش انجام گرفت و به دیوارة طرفین ورودی مسجد بدین صورت «قال النبی صلی الله علیه و آله انا مدینة العلم و علی بابها» نصب گردید، 6. کتیبة تعمیری بیرونی دور گنبد مدرسة چهارباغ.
استاد قدسی سالیان دراز مانند پدرش از راه کتابت و تعلیم خط معیشت می کرد و برای فضل و کمال و هنر خویش سفری هم به طهران رفت. اما دورة استادی او با کسادی بازار این گونه هنرها مصادف شد و از این راه نتوانست معاش خود و خانواده اش را تأمین کند. از این جهت دست از کار خط و خطاطی برداشت و به کار مدرسه داری و تعلیم نوآموزان پرداختاو به هنگام تأسیس مدرسة قدسیه به لحاظ این که خود معلمی کامل عیار باشد، رو به آموختن علوم و معارف جدید آورد و با آن که چهل سال از سنش می گذشت با فروتنی در نزد اساتید به تحصیل پرداخت و مخصوصاً یک دوره کامل ریاضیات، هندسه، جغرافیا و طبیعیات را به آن اندازه که در متوسطة قدیم می-خواندند، فرا گرفت.
او در ادبیات فارسی و عربی، حساب و هندسه، تقویم و شناخت خطوط و تذهیبات اساتید قدیم مهارتی به سزا داشت و در طول زندگی خود چندین کتاب تألیف نمود: 1.«شرعیات نبوی»، ویژة دانش آموزان پنجم و ششم ابتدائی که در سال 1344ق مطابق با فتوای مجتهد عالیقدر اصفهان ملا محمّد حسین فشارکی و مطابق با دستورالعمل وزارت معارف وقت تألیف و در مطبعه شرکت اتحاد اصفهان چاپ شده است. 2.«تحفة الفاطمیه» در مناقب حضرت فاطمه زهرا(س) که با توجه به کمبود منابع دربارة زندگینامه حضرت زهرا(س) در آن روزگار، تألیف شده و با تقریظ ملا محمّد حسین فشارکی در سال1328ق در اصفهان چاپ سنگی شده و در سال1378ش به وسیلة سیّد جواد میرشفیعی خوانساری تصحیح شد با نام « سیمای حضرت فاطمه(س) در قرآن کریم» به چاپ رسیده و در سال1383ش تجدید چاپ شده است.
میرزا عبدالحسین قدسی در سرودن انواع فنون شعر خصوصاً غزل و ماده تاریخ و مثنوی مهارت داشت. به حکیم نظامی عشق می ورزید و گاهی خود به تفنن شعر می گفت و «قدسی» تخلّص می کرد و در هنگام اخذ شناسنامه، همان نام را برای نام خانوادگی خویش انتخاب کرد. در بدیهه گویی تبحّری به سزا داشت. از آثار منظوم او مثنوی مفصل و طنزآمیز « ساحل زاینده رود» است. همچنین تعدادی از اشعار وی در مجموعة « دانشنامه»، «سالنامة دبیرستان سعدی» و «تذکرة شعرای معاصر اصفهان» چاپ شده است.
این سه بیت از یک غزل اوست:
گر عرش شود فرش ره سُمّ سمندش
بر خویش ببالد ز چنین بخت بلندش
ماه نو و بدر فلک و خوشة پروین
عکسی بود از نعل و سم و میخ سمندش
هر دام نهادم نشد او رام به جز اشک
قربان دل نازک و دردانه پسندش
وی از پیشروان آموزش پرورش نوین در اصفهان بود. او در3 ربیع الاول1326ق/16فروردین 1286ش مدرسة قدسیه را تأسیس کرد وی در زمانی به تأسیس خود اقدام کرد که مدارس جدید به سبب تدریس علوم جدید مورد سوء ظن و گاه تکفیر واقع می شدند و کمتر کسی جرأت داشت مدرسه ای به سبک نوین افتتاح نماید. اما حسن رفتار و مراتب فضل و کمال و نجابت و شرافت و سایر ملکات فاضلة قدسی باعث شد که نه تنها با این مدرسه مخالفتی صورت نگیرد، بلکه روحانیان و اشراف و بزرگان شهر کودکان خود را به این مدرسه فرستادند. مدرسه قدسیه در حقیقت راه فرهنگ جدید را در اصفهان هموار ساخت و تشکیلات و اسلوب تازة معارف را که مولود عهد مشروطیت بود، از بدنامی و هجوم مخالفان نجات داد و از این رهگذر خدمت بزرگی به فرهنگ نوین اصفهان کرد
مدرسة قدسیه ابتدا در منزل میرزا عبدالحسین قدسی واقع در نزدیکی امامزاده درب امام تأسیس شد و شامل سه کلاس بود که به نام اتاق می خواندند: 1. اتاق ابتدایی 2. اتاق فارسی 3. اتاق عربی یا علمی. شاگردان هم دور اتاق می نشستند و میز و صندلی در کار نبود و سپس به کوی زرگرها نزدیک بازارچه حمام وزیر انتقال یافت و سرانجام به خانه ای نزدیک بازارچه حاج محمّدجعفر در محلة دردشت منتقل شد. مدرسة قدسیه خانه ای متعلق به دورة صفویه است که در طول حیات خود تا امروز در دوره های زندیه و به طور عمده قاجاریه الحاقاتی را به خود پذیرفته است. خانه ای است بزرگ به مساحت عرصه1493 متر مربع و اعیانی1625 مترمربع بخش جنوبی آن در دورة صفویه ساخته شده است و ضله شمالی از دورة قاجار است
این مدرسه دارای دو مقطع ابتدایی و متوسطه بود که قسمت متوسطه آن چند سال پس از تأسیس منحل شد و قسمت ابتدایی مدرسه، به صورت دولتی درآمد
میرزا عبدالحسین قدسی حدود چهل سال مدیریت این مدرسه را بر عهده داشت و فرزندش آقا جمال الدین و سه برادرش میرزا ابوالقاسم، میرزا حسن و میرزا مهدی در آنجا تدریس می کردند. از دیگر معلمان این مدرسه می توان به میرزا عباس نحوی (ادبیات عرب)، میرزا عبدالجواد خطیب (خوشنویسی)، موسیو ژوزف (زبان فرانسه)، و میرزا فضل الله مجلسی ( زبان فرانسه) اشاره کرد (. شماری از دانشمندان و مفاخر اصفهان نیز در این مدرسه درس خوانده اند که برخی عبارتند از: جلال الدین همایی، آقا جمال الدین قدسی، ابوالفضل همایی، سیّد ابوالعلی درچه ای، سیّد ابوالمعالی درچه ای، سیّد ضیاءالدین تجویدی، عباس بهشتیان، میرزا عباس خویی، علی ابریشمکار، علی محزون، محمّدعلی اولیا، حیدرعلی خان برومند گزی و استاد علی حیاتی.
میرزا عبدالحسین قدسی در شب یک شنبه5 صفر 1366ق/8دی 1325شدرگذشت و پیکر او را در صحن تکیة تویسرکانی در قبرستان تخت فولاد به خاک سپردند. پس از درگذشت او شماری از سخنوران اصفهان از جمله میرزا حبیب الله نیّر، میرزا حسن خان جابری انصاری، کمال الدین مجلسی(عاکف) ، سیّد علی بدیع زادگان(هور) ، حسام الدین دولت آبادی، میرزا محمّدعلی معلم حبیب آبادی(اشعار بر سنگ مزار حک شده است) و استاد جلال الدین همایی در مرثیة درگذشت او شعر و ماده تاریخ سرودند
استاد همایی ضمن مرثیه ای ماده تاریخ درگذشت او را در این دو بیت آورده است:
یادگار از خط قدسی چون به سنگ لوح داشت
سال فوت او همایی خواست از لوح همای
مرغ طوبی از بهشت آورد سر بیرون و گفت:
طایر قدسی به بام عرش علوی کرده جای
از فرزندان عبدالحسین قدسی یک پسر «آقا جمال الدین» و یک دختر «محترم خانم» به جا ماندند.

 


زندگی نامه مشروح


میرزا عبدالحسین خوشنویس اصفهانی متخلص به «قدسی» خوشنویس، شاعر و دانشمند معاصر. پدرش میرزا محمّدعلی خوشنویس اصفهانی فرزند ملا محمّد قاری اصفهانی از خوشنویسان زبردست دورة قاجاریه و از شاگردان برگزیدة زین العابدین اشرف الکتّاب است در برخی منابع نام پدر میرزا محمّدعلی را میرزا کریم نوشته اند که درست نیست و برپایة رقم هایی که در نوشته های او دیده می شود مانند« قرآن کریم» که این عبارت است: « و انا العبد الاثم الجانی ابن مرحوم مغفور آقا محمّد، محمّدعلی اصفهانی» نام جدّ میرزا عبدالحسین قدسی آقا محمّد است.
میرزا محمّدعلی خوشنویس صاحب چندین فرزند به اسامی میرزا عبدالحسین، میرزا حسن، میرزا ابوالقاسم، میرزا مهدی، فاطمه سلطان و صغراسلطان بود و میرزا عبدالحسین فرزند ارشد میرزا محمّدعلی است. صغری سلطان به همسری شیخ محمّد باقر واثق همدانی از علمای اصفهان درآمده و از او صاحب دو فرزند به نام های میرزا حبیب الله نیّر شاعر، ادیب، عالم خوشنویس متخلص به «نیّر» و میرزا عبدالله نیّر، خوشنویس هنرمند، شده است
میرزا عبدالحسین قدسی نزدیک اذان صبح دوشنبه 4 رمضان 1287ق (در منزل پدری واقع در جنب حمام وزیر در محلة دردشت به دنیا آمد. او دانش های ادبی و دینی را نزد علمای برجسته آن روزگار اصفهان از جمله حاج میرزا بدیع درب امامی، آخوند ملا محمّد کاشانی، آخوند ملا عبدالکریم گزی، حاج آقا منیرالدین بروجردی، آقا سیّد محمّد باقر درچه ای و شیخ محمّدتقی آقا نجفی آموخت. وی خوشنویسی را نزد پدر مشق کرد و به راهنمایی او، از روی خطوط اساتید نسخ و ثلث، بویژه میرزا احمد نیریزی مشق نمود و به مقام استادی رسید. عبدالحسین قدسی هرچند تربیت یافتة مکتب خوشنویسی میرزا زین العابدین اشرف الکتّاب بود، اما سبک آقا غلامعلی اصفهانی را بر سبک اشرف الکتّاب ترجیح می داد، بلکه دربارة آقا محمّد علی مبالغه می کرد و خط او را بر خط میرزا احمد نیریزی رجحان می نهاد. او را خاتم نسخ نویسان ایران به سبک نیریزی و اشرف الکتاب دانسته اند و نوشته اند که پس از میرزا عبدالحسین قدسی هیچ یک از معاریف خطّة خط، خط نسخ را به پایه و مایة وی نرسانده و ننوشته اند.
از هنرنمایی های او در خوشنویسی در اوان جوانی یکی این بوده است که سورة اخلاص را بر روی یک دانة برنج می نگاشته است
وی در مدت عمر خویش پنجاه قرآن تمام نوشت، که از جملة آنها قرآنِ معروف به صمصام الملکی است که در کتابت آن هنری به خرج داده و آیات را طوری مرتب ساخته است که حرف اول هر سطری با سطر قرینه اش یکی است. مثلاً حرف اول از سطر اول و آخر یک صفحه و همچنین قرینة آنها در صفحة دیگر همگی الف است و حرف اول سطر دوم و سطر ماقبل آخر هر دو ب است و همچنین هر سطری با قرینه اش مطابق است
از آثار کتابت او: 1. « قرآن به قطع وزیری کوچک به خط نسخ عالی و کتابت خفی و رقاع عالی بلکه ممتاز با رقم « عبدالحسین اصفهانی» که برای امام جمعه اصفهان نوشته است ، 2. « قرآن» شصت پاره ای خطی، به خط اعلای نسخ که به هزینة حاج محمّدصادق صراف اصفهانی به انجام رسیده است، 3. « قرآن» صمصام الملکی که به هزینة صمصام الملک عراقی به چاپ رسیده است. 4. «زادالمعاد» نوشتة علامه ملا محمّدباقر مجلسی که در سال 1312ق در تهران چاپ سنگی شده است، 5. « محجة البیضاء» نوشتة شیخ هادی طهرانی که به خط نسخ خوش میرزا عبدالحسین قدسی در سال 1320ق چاپ سنگی شده است، 6.« زبدة الاصول» شیخ بهایی، که محمّدباقر صدرالافاضل سه دهی اصفهانی آن را تصحیح کرده و میرزا عبدالحسین قدسی به خط نسخ کتابت نموده و در سال 1316ق در چاپخانة اصفهان، چاپ سنگی شده است 7. «نجاة العباد» تألیف شیخ محمّدحسن نجفیکه به خط نسخ کتابت شده و در سال1321ق در مطبعه مرتضی تهران چاپ سنگی شده است.
در ثلث جلی نیز آثاری ارزشمند از خود به یادگار نهاده است، از جمله خطوط برخی کتیبه های کاشیکاری ابنیه و سنگ لوح ها در مقابر اصفهان همچون: 1. سنگ لوح قبر میرزا ابوالقاسم محمّدنصیر طرب در امامزاده احمد اصفهان، 2. سنگ لوح قبر رضاقلی خان همای شیرازی به خط ثلث در امامزاده احمد اصفهان، 3.سنگ لوح مزار میرزا عباس پاقلعه ای در تکیة آغاباشی در تخت فولاد اصفهان ، 4. قسمتی از کتیبة داخلی زیر گنبد زینبیة اصفهان از « یهدی الله لنوره من یشاء...» الی آخر، 5. کتیبه تعمیری سمت راست مدخل مسجد امام ( مسجد شاه) اصفهان که در زمان ریاست جواد مجدزاده صهبا بر ادارة کل آثار باستانی اصفهان در سال 1322ش انجام گرفت و به دیوارة طرفین ورودی مسجد بدین صورت «قال النبی صلی الله علیه و آله انا مدینة العلم و علی بابها» نصب گردید، 6. کتیبة تعمیری بیرونی دور گنبد مدرسة چهارباغ.
استاد قدسی سالیان دراز مانند پدرش از راه کتابت و تعلیم خط معیشت می کرد و برای فضل و کمال و هنر خویش سفری هم به طهران رفت. اما دورة استادی او با کسادی بازار این گونه هنرها مصادف شد و از این راه نتوانست معاش خود و خانواده اش را تأمین کند. از این جهت دست از کار خط و خطاطی برداشت و به کار مدرسه داری و تعلیم نوآموزان پرداختاو به هنگام تأسیس مدرسة قدسیه به لحاظ این که خود معلمی کامل عیار باشد، رو به آموختن علوم و معارف جدید آورد و با آن که چهل سال از سنش می گذشت با فروتنی در نزد اساتید به تحصیل پرداخت و مخصوصاً یک دوره کامل ریاضیات، هندسه، جغرافیا و طبیعیات را به آن اندازه که در متوسطة قدیم می-خواندند، فرا گرفت.
او در ادبیات فارسی و عربی، حساب و هندسه، تقویم و شناخت خطوط و تذهیبات اساتید قدیم مهارتی به سزا داشت و در طول زندگی خود چندین کتاب تألیف نمود: 1.«شرعیات نبوی»، ویژة دانش آموزان پنجم و ششم ابتدائی که در سال 1344ق مطابق با فتوای مجتهد عالیقدر اصفهان ملا محمّد حسین فشارکی و مطابق با دستورالعمل وزارت معارف وقت تألیف و در مطبعه شرکت اتحاد اصفهان چاپ شده است. 2.«تحفة الفاطمیه» در مناقب حضرت فاطمه زهرا(س) که با توجه به کمبود منابع دربارة زندگینامه حضرت زهرا(س) در آن روزگار، تألیف شده و با تقریظ ملا محمّد حسین فشارکی در سال1328ق در اصفهان چاپ سنگی شده و در سال1378ش به وسیلة سیّد جواد میرشفیعی خوانساری تصحیح شد با نام « سیمای حضرت فاطمه(س) در قرآن کریم» به چاپ رسیده و در سال1383ش تجدید چاپ شده است.
میرزا عبدالحسین قدسی در سرودن انواع فنون شعر خصوصاً غزل و ماده تاریخ و مثنوی مهارت داشت. به حکیم نظامی عشق می ورزید و گاهی خود به تفنن شعر می گفت و «قدسی» تخلّص می کرد و در هنگام اخذ شناسنامه، همان نام را برای نام خانوادگی خویش انتخاب کرد. در بدیهه گویی تبحّری به سزا داشت. از آثار منظوم او مثنوی مفصل و طنزآمیز « ساحل زاینده رود» است. همچنین تعدادی از اشعار وی در مجموعة « دانشنامه»، «سالنامة دبیرستان سعدی» و «تذکرة شعرای معاصر اصفهان» چاپ شده است.
این سه بیت از یک غزل اوست:
گر عرش شود فرش ره سُمّ سمندش
بر خویش ببالد ز چنین بخت بلندش
ماه نو و بدر فلک و خوشة پروین
عکسی بود از نعل و سم و میخ سمندش
هر دام نهادم نشد او رام به جز اشک
قربان دل نازک و دردانه پسندش
وی از پیشروان آموزش پرورش نوین در اصفهان بود. او در3 ربیع الاول1326ق/16فروردین 1286ش مدرسة قدسیه را تأسیس کرد وی در زمانی به تأسیس خود اقدام کرد که مدارس جدید به سبب تدریس علوم جدید مورد سوء ظن و گاه تکفیر واقع می شدند و کمتر کسی جرأت داشت مدرسه ای به سبک نوین افتتاح نماید. اما حسن رفتار و مراتب فضل و کمال و نجابت و شرافت و سایر ملکات فاضلة قدسی باعث شد که نه تنها با این مدرسه مخالفتی صورت نگیرد، بلکه روحانیان و اشراف و بزرگان شهر کودکان خود را به این مدرسه فرستادند. مدرسه قدسیه در حقیقت راه فرهنگ جدید را در اصفهان هموار ساخت و تشکیلات و اسلوب تازة معارف را که مولود عهد مشروطیت بود، از بدنامی و هجوم مخالفان نجات داد و از این رهگذر خدمت بزرگی به فرهنگ نوین اصفهان کرد
مدرسة قدسیه ابتدا در منزل میرزا عبدالحسین قدسی واقع در نزدیکی امامزاده درب امام تأسیس شد و شامل سه کلاس بود که به نام اتاق می خواندند: 1. اتاق ابتدایی 2. اتاق فارسی 3. اتاق عربی یا علمی. شاگردان هم دور اتاق می نشستند و میز و صندلی در کار نبود و سپس به کوی زرگرها نزدیک بازارچه حمام وزیر انتقال یافت و سرانجام به خانه ای نزدیک بازارچه حاج محمّدجعفر در محلة دردشت منتقل شد. مدرسة قدسیه خانه ای متعلق به دورة صفویه است که در طول حیات خود تا امروز در دوره های زندیه و به طور عمده قاجاریه الحاقاتی را به خود پذیرفته است. خانه ای است بزرگ به مساحت عرصه1493 متر مربع و اعیانی1625 مترمربع بخش جنوبی آن در دورة صفویه ساخته شده است و ضله شمالی از دورة قاجار است
این مدرسه دارای دو مقطع ابتدایی و متوسطه بود که قسمت متوسطه آن چند سال پس از تأسیس منحل شد و قسمت ابتدایی مدرسه، به صورت دولتی درآمد
میرزا عبدالحسین قدسی حدود چهل سال مدیریت این مدرسه را بر عهده داشت و فرزندش آقا جمال الدین و سه برادرش میرزا ابوالقاسم، میرزا حسن و میرزا مهدی در آنجا تدریس می کردند. از دیگر معلمان این مدرسه می توان به میرزا عباس نحوی (ادبیات عرب)، میرزا عبدالجواد خطیب (خوشنویسی)، موسیو ژوزف (زبان فرانسه)، و میرزا فضل الله مجلسی ( زبان فرانسه) اشاره کرد (. شماری از دانشمندان و مفاخر اصفهان نیز در این مدرسه درس خوانده اند که برخی عبارتند از: جلال الدین همایی، آقا جمال الدین قدسی، ابوالفضل همایی، سیّد ابوالعلی درچه ای، سیّد ابوالمعالی درچه ای، سیّد ضیاءالدین تجویدی، عباس بهشتیان، میرزا عباس خویی، علی ابریشمکار، علی محزون، محمّدعلی اولیا، حیدرعلی خان برومند گزی و استاد علی حیاتی.
میرزا عبدالحسین قدسی در شب یک شنبه5 صفر 1366ق/8دی 1325شدرگذشت و پیکر او را در صحن تکیة تویسرکانی در قبرستان تخت فولاد به خاک سپردند. پس از درگذشت او شماری از سخنوران اصفهان از جمله میرزا حبیب الله نیّر، میرزا حسن خان جابری انصاری، کمال الدین مجلسی(عاکف) ، سیّد علی بدیع زادگان(هور) ، حسام الدین دولت آبادی، میرزا محمّدعلی معلم حبیب آبادی(اشعار بر سنگ مزار حک شده است) و استاد جلال الدین همایی در مرثیة درگذشت او شعر و ماده تاریخ سرودند
استاد همایی ضمن مرثیه ای ماده تاریخ درگذشت او را در این دو بیت آورده است:
یادگار از خط قدسی چون به سنگ لوح داشت
سال فوت او همایی خواست از لوح همای
مرغ طوبی از بهشت آورد سر بیرون و گفت:
طایر قدسی به بام عرش علوی کرده جای
از فرزندان عبدالحسین قدسی یک پسر «آقا جمال الدین» و یک دختر «محترم خانم» به جا ماندند.