میرزا محمد حسین مدرس اسفه ای

میرزا محمد حسین مدرس اسفه ای

میرزا محمد حسین مدرس اسفه ای

شهرت:

مدرس اسفه ای
تاریخ وفات (قمری/شمسی):
5/07/1402
محل مزار:
  فاضل هندی
زمینه فعالیت:
طبیب,شاعر
فرزند ملا حیدر بن محمدحسین بن زین العابدین اسفه اى. میرزا محمدحسین، از پزشکان قدیم که طب جدید نیز آموخته بود. در سال 1279ش در اسفه از توابع شهرضا متولد شد. مدتى در شهرضا در خدمت پدرش و چندی در دبستان، تحصیل فارسی و عربی نمود و در اصفهان در مدرسة صدر و جده کوچک و مدرسة چهارباغ به کسب علوم ادبى و دینى پرداخت و به طور غیر رسمی دروس جدید را در دبیرستان گلبهار تا حدود متوسطه فرا گرفت. سپس نزد میرزا ابوالقاسم ناصرحکمت و میرعلائی طب قدیم آموخت و به دریافت گواهینامه طب نایل گردید. از دیگر اساتیدش میرزا محمدطاهر تنکابنی و سید ابوالقاسم کاشانی و لواسانی و شهید سید حسن مدرس را می توان اشاره کرد. از سال 1320ش به سمت طبابت در وزارت بهدارى استخدام شده و در بهدارى شهرضا به طبابت پرداخت.+++ در سال هاى آخر عمر در اصفهان ساکن گردید. وى دانشمندى وارسته و به فضائل و کمالات آراسته بود. داراى ذوق شعرى نیز بود و در اشعار «قانع» تخلص مى نمود. +++این پزشک باایمان در روز 5 رجب 1402ق در اصفهان در حدود 75 سالگى وفات یافت و در تکیة فاضل هندی به خاک سپرده شد.
زندگی نامه مشروح
فرزند ملا حیدر بن محمدحسین بن زین العابدین اسفه اى. جدش حاج محمدحسین از کشاورزان عمده و اخیار و امنای عصر بوده و با شهرت در تقوا و سخاوت زیست نموده و قبرش در تخت فولاد نزدیک علامه فاضل هندی است. پدرش ملا حیدر در بزرگی به تحصیل علوم و معارف پرداخت و جهت تکمیل تحصیلات حدود 20سال در اصفهان و نجف اشرف از محضر اساتید آن عصر از جمله آخوند کاشی، جهانگیرخان قشقایی و سید محمدکاظم یزدی و غیره استفاده نمود و عمر خود را در امور دینی و خدمات مذهبی طی نمود و در حدود شصت سالگی در سفر دومش به ارض اقدس رضوی در دهه فاطمیه سال 1341ق فوت و همانجا دفن گردید. +++میرزا محمدحسین، از پزشکان قدیم که طب جدید نیز آموخته بود. در سال 1279ش در اسفه از توابع شهرضا متولد شد. مدتى در شهرضا در خدمت پدرش و چندی در دبستان، تحصیل فارسی و عربی نمود و در اصفهان در مدرسة صدر و جده کوچک و مدرسة چهارباغ به کسب علوم ادبى و دینى پرداخت و به طور غیر رسمی دروس جدید را در دبیرستان گلبهار تا حدود متوسطه فرا گرفت. سپس نزد میرزا ابوالقاسم ناصرحکمت و میرعلائی طب قدیم آموخت و به دریافت گواهینامه طب نایل گردید. از دیگر اساتیدش میرزا محمدطاهر تنکابنی و سید ابوالقاسم کاشانی و لواسانی و شهید سید حسن مدرس را می توان اشاره کرد. از سال 1320ش به سمت طبابت در وزارت بهدارى استخدام شده و در بهدارى شهرضا به طبابت پرداخت.+++ در سال هاى آخر عمر در اصفهان ساکن گردید. وى دانشمندى وارسته و به فضائل و کمالات آراسته بود. داراى ذوق شعرى نیز بود و در اشعار «قانع» تخلص مى نمود. +++از وی آثاری چند برجای مانده است: 1- «اربعین قانع»؛ 2- «دیوان قانع»، در سال 1349ش به وسیلة کتابفروشى ثقفى منتشر شده است؛ 3- «ره آورد قانع»، شرح زیارت جامعه، منظوم که در اصفهان به چاپ رسیده است؛ 4- «شجرة طوبى»، منظوم و منثور که در سال 1339ش در شهرضا چاپ شده است؛ 5- «مثنوی افسانه اسفه اى» که در سال 1330ش در شهرضا چاپ شده است؛ 6- «شرح زندگانى شهید مدرس» (دائى مؤلف) خطى؛ 7- «مستطرفات»؛ 8- «توسلیات»؛ 9- «آداب الزیارة»؛ 10- «محرم نامه»؛ 11- «سوانح قانع»؛ 12- «فواتح قانع»؛ 13- «منارالانوار»؛ 14- «اختران تابان؛ 15- «اربعین و ضمائمی دلنشین»؛ 16- «پند پدر به پسر در پیدایش و بازگشت»؛ 17- «الانتقاد فى نهج الارشاد» یا «نسخة نوش دارو» در نقایص مجالس ترحیم و تعزیت و مدارس تعلیم و تربیت. این کتاب به خط سید على میرطلائى شهرضایى در سال 1343ش در 140 صفحه به چاپ رسیده است. شیخ محمد رضا مهدوى شهرضایى تقریظى بر آن مرقوم داشته که در آغاز آن چاپ شده است.+++از اشعار اوست:+++از آتش عشق دوست تا مست شدم/بر پاش نهادم سر و از دست شدم+++تا در ره او شدم ز خود بیگانه/زین نیست شدن در دو جهان هست شدم+++این پزشک باایمان در روز 5 رجب 1402ق در اصفهان در حدود 75 سالگى وفات یافت و در تکیة فاضل هندی به خاک سپرده شد.