میرزا اسماعیل خان ثاقب

میرزا اسماعیل خان ثاقب

میرزا اسماعیل خان ثاقب

شهرت:

تاج الشعراء
تاریخ وفات (قمری/شمسی):
29/01/1360
محل مزار:
و بقعه تویسرکانی
زمینه فعالیت:
شاعر
شاعر ادیب، میرزا اسماعیل خان ثاقب، ملقب به «تاج الشعراء»، در سال 1285 ق در اصفهان به دنیا آمد. وی فرزند میرزا نصرالله لاوی سمیرمی، متخلص به « شهاب» و ملقب به « تاج الشعراء» است. میرزا نصرالله فرزند ملا محمد بن ملک احمد قاضی عسگر است. اسلاف میرزا اسماعیل خان همه از افاضل بوده و برخی از ایشان منصب قاضی عسگر در عهد قاجاریه داشتنه اند. ملا ملک، قاضی عسگر فتحعلیشاه قاجار بوده است. وی در زمان محمد شاه به مساعدت حاج میرزا آقاسی ترقیات فوق العاده نمود و تا اوایل سلطنت ناصرالدین شاه همچنین دارای مقام و موقعیت بود. سرانجام در سن 65 سالگی درگذشت و جیحون یزدی ( از شعرای ناصری) در تاریخ وفاتش سرود:
جیحون پی تاریخ گذشت از سرو گفت/لبیک زنان رفت بیوم العرفه
میرزا نصرالله نیز از ادبای برجسته روزگار خویش بوده که دارای دیوان اشعاری مشتمل بر قصیده و غزل است. وی از اعضای انجمن ادبی ابوالفقراء به شمار می رفت.
نمونه ای از اشعارش:
آنان که از صور به معانی رسیده اند/حقا که چون تو صورت و معنی ندیده اند
آن خواجگان که دل به هوایت فروختند/صد بنده همچو یوسف کنعان خریده اند...
همچنین وی از اساتید برجسته ملک الشعرا عنقا (عموی استاد همایی) بود که عنقا قواعد شعر و شاعری را از محضر وی آموخت. فوتش در 1291ق روی داد.
پسرش، میرزا اسماعیل قسمتی از مراثی و مجالس تعزیه دیوان پدرش را در سال 1319ق چاپ نمود.
میرزا اسماعیل در اصفهان علم و ادب آموخت و در عموم انجمنهای ادبی حاضر می شد و در اواخر عمر از شعرای برجسته انجمن ادبی شیدا در اصفهان به شمار می رفت. علاوه بر آنکه دیوان پدرش را چاپ نمود، خودش نیز دیوان اشعاری داشته که هنوز به چاپ نرسیده است.
این ادیب شاعر در 29 محرم 1360ق درگذشت و در تکیه تویسرکانی تخت فولاد به خاک سپرده شد.

زندگی نامه مشروح
شاعر ادیب، میرزا اسماعیل خان ثاقب، ملقب به «تاج الشعراء»، در سال 1285 ق در اصفهان به دنیا آمد. وی فرزند میرزا نصرالله لاوی سمیرمی، متخلص به « شهاب» و ملقب به « تاج الشعراء» است. میرزا نصرالله فرزند ملا محمد بن ملک احمد قاضی عسگر است. اسلاف میرزا اسماعیل خان همه از افاضل بوده و برخی از ایشان منصب قاضی عسگر در عهد قاجاریه داشتنه اند. ملا ملک، قاضی عسگر فتحعلیشاه قاجار بوده است. وی در زمان محمد شاه به مساعدت حاج میرزا آقاسی ترقیات فوق العاده نمود و تا اوایل سلطنت ناصرالدین شاه همچنین دارای مقام و موقعیت بود. سرانجام در سن 65 سالگی درگذشت و جیحون یزدی ( از شعرای ناصری) در تاریخ وفاتش سرود:
جیحون پی تاریخ گذشت از سرو گفت/لبیک زنان رفت بیوم العرفه
میرزا نصرالله نیز از ادبای برجسته روزگار خویش بوده که دارای دیوان اشعاری مشتمل بر قصیده و غزل است. وی از اعضای انجمن ادبی ابوالفقراء به شمار می رفت.
نمونه ای از اشعارش:
آنان که از صور به معانی رسیده اند/حقا که چون تو صورت و معنی ندیده اند
آن خواجگان که دل به هوایت فروختند/صد بنده همچو یوسف کنعان خریده اند...
همچنین وی از اساتید برجسته ملک الشعرا عنقا (عموی استاد همایی) بود که عنقا قواعد شعر و شاعری را از محضر وی آموخت. فوتش در 1291ق روی داد.
پسرش، میرزا اسماعیل قسمتی از مراثی و مجالس تعزیه دیوان پدرش را در سال 1319ق چاپ نمود.
میرزا اسماعیل در اصفهان علم و ادب آموخت و در عموم انجمنهای ادبی حاضر می شد و در اواخر عمر از شعرای برجسته انجمن ادبی شیدا در اصفهان به شمار می رفت. علاوه بر آنکه دیوان پدرش را چاپ نمود، خودش نیز دیوان اشعاری داشته که هنوز به چاپ نرسیده است.
این ادیب شاعر در 29 محرم 1360ق درگذشت و در تکیه تویسرکانی تخت فولاد به خاک سپرده شد.