عباس حاتم زاده اصفهانی

عباس حاتم زاده اصفهانی

عباس حاتم زاده اصفهانی

شهرت:

حاتم زاده اصفهانی
تاریخ وفات (قمری/شمسی):
1360/07/12
محل مزار:
و بقعه تویسرکانی
زمینه فعالیت:
فقیه و مجتهد
در سال 1305ش در اصفهان متولد شد و در سن شش سالگی وارد دبستان گردید. علاقة وافر و استعداد و نبوغ او در تمامی دوران دبستان و دبیرستان در زمینة تحصیل علم مورد توجه معلّمان و وابستگانش بود، به طوری که در تمامی دوران ها حائز رتبه اول بود و از همان اوایل تحصیل به یاری معلمان خود، شاگرد تربیت می کرد. حاتم زاده در دوران دبیرستان رشته ادبیات و علوم انسانی را برگزید و در سال 1323ش موفق به اخذ دیپلم گردید و سپس در 20 تیر ماه 1328 موفق به اخذ گواهینامه لیسانس در رشتة زبان فرانسه از دانشسرای عالی وابسته به دانشگاه تهران شد.
وی در دوران تحصیل خود در تهران برای محل زندگی یکی از حجره های حوزة علمیه را انتخاب کرد تا از فیض وجود فقها و استادان علوم دینی بی بهره نماند.
وی بعد از آن به تهران منتقل شد ودر سال 1336ش به دانشگاه اصفهان اعزام گردید. فعالیت های وسیع او باعث شد تا پس از مدت کوتاهی مدیریت بیمارستان کاشانی به او محول شود، یک سال و نیم در این سمت خدمت کرد و بعد از آن با بورس تحصیلی از طرف دانشگاه اصفهان برای اخذ دکترای زبان عازم فرانسه شد و در دانشگاه سوربن پاریس مشغول تحصیل شد و در آنجا گواهینامة تخصص اداره امور بیمارستانها را نیز بدست آورد. ایشان در مدت اقامت در آن کشور در زمینه آداب و سنن اجتماعی و مذهبی آنان آگاهی هایی کسب نمودند و توانست دکترای زبان فرانسه را دریافت دارد. و بالاخره با کوله باری از ایمان و عشق به خدا و مردم به وطن خویش بازگشت. مدت 9 سال مدیریت بیمارستانهای کاشانی و خورشید را به عهده داشت.
او در برپایی سه مسجد در سه نقطه حساس شهر نقش مؤثری را ایفا کرد. مساجد محمدی، جواد الائمه و مسجد المهدی، مساجدی هستند که در و دیوار آنها بر فعالیت و عبادت و شهادت او گواهی می دهند. دکتر حاتم زاده مدت 17 سال در دانشکده زبانهای خارجی دانشگاه اصفهان، مشغول تدریس زبان و ادبیات فرانسه بود. تقاضای بازنشستگی وی در سال 1356 مورد قبول واقع شد.
از تألیفات وی آثار پراکنده ایی موجود است و همچنین کتابی به نام کلیات فلسفه اخلاقی امامین که به زبان انگلیسی ترجمه نموده که به چاپ نرسیده است.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران پیشنهادات اصلاحی خود در زمینه آموزشی – درمانی به مقامات مسؤول به حضور رهبر کبیر انقلاب ارسال داشت و خود به دستور آیت الله خادمی در درمانگاه امیرالمؤمنین (ع) مشغول خدمت و اصلاح مخروبه های طاغوت گردید.
دکتر حاتم زاده زبان فرانسه را به شهید آیت الله دکتر بهشتی که یکی از برجسته ترین شاگردانش بود، آموخت و همیشه این جمله ایشان را در اول دفاتر یادداشت روزانه خود ثبت می نمود که: « کاری کنیم بهشت را به بها بدهند و نه به بهانه بدهند»
عباس حاتم زاده پس از 55سال در 12 مهر1360ش/ 6 ذی الحجه 1402 ق شربت شهادت نوشید و پیکرش را در تکیة تویسرکانی به خاک سپردند.

زندگی نامه مشروح
در سال 1305ش در اصفهان متولد شد و در سن شش سالگی وارد دبستان گردید. علاقة وافر و استعداد و نبوغ او در تمامی دوران دبستان و دبیرستان در زمینة تحصیل علم مورد توجه معلّمان و وابستگانش بود، به طوری که در تمامی دوران ها حائز رتبه اول بود و از همان اوایل تحصیل به یاری معلمان خود، شاگرد تربیت می کرد. او مأمنی برای شاگردانش و یاری برای آموزگاران بود. در دوران تحصیلات ابتدایی و متوسطه در کنار تحصیل خود، در بازار نیز به کار اشتغال داشت و در کنار این دو کار روزی چند ساعت را در حوزه های علمیه با طلاب علوم دینی هم نشین بود.
حاتم زاده در دوران دبیرستان رشته ادبیات و علوم انسانی را برگزید و در سال 1323ش موفق به اخذ دیپلم گردید و سپس در 20 تیر ماه 1328 موفق به اخذ گواهینامه لیسانس در رشتة زبان فرانسه از دانشسرای عالی وابسته به دانشگاه تهران شد.
وی در دوران تحصیل خود در تهران برای محل زندگی یکی از حجره های حوزة علمیه را انتخاب کرد تا از فیض وجود فقها و استادان علوم دینی بی بهره نماند. وی از همان اوایل کسب علم، ایمان خویش را نیز تقویت می نمود و در زمینة ادبیات و احادیث، مطالعات وسیعی داشت.
او همیشه این مطلب را مطرح می کرد که: « علم با عمل و عمل با ایمان» همراه است و خود نیز چنین بود.
پس از اتمام تحصیلات دانشگاهی ازدواج کرد و سپس به گلپایگان خوانسار منتقل و مشغول تدریس در دبیرستانها شد. او پس از مدتی به سمت رئیس فرهنگ آن منطقه منصوب گردید و در مدت5 سالی که آنجا بود، خدمات شایانی در احیای فرهنگ علمی- مذهبی به مردم آن منطقه کرد.
یکی از اولین شاگردان وی او را چنین توصیف کرده است: « در میان مربیان ما جوانی فاضل و پر حرارت که تازه پای در آستانه خدمت به فرهنگ نهاده و با رفتاری پدرانه درس زندگی به ما می آموزد، در ناصیه اش بیش از هرچیز آثار پارسایی و تقوا جلوه می کند. دین و دانش در رأس صفات بارزه او قرار گرفته، او فردی خردمند، متدین و روحانی است. این شخص استاد محبوب، آقای عباس حاتم زاده است».
وی بعد از آن به تهران منتقل شد ودر سال 1336ش به دانشگاه اصفهان اعزام گردید. فعالیت های وسیع او باعث شد تا پس از مدت کوتاهی مدیریت بیمارستان کاشانی به او محول شود، یک سال و نیم در این سمت خدمت کرد و بعد از آن با بورس تحصیلی از طرف دانشگاه اصفهان برای اخذ دکترای زبان عازم فرانسه شد و در دانشگاه سوربن پاریس مشغول تحصیل شد و در آنجا گواهینامة تخصص اداره امور بیمارستانها را نیز بدست آورد. ایشان در مدت اقامت در آن کشور در زمینه آداب و سنن اجتماعی و مذهبی آنان آگاهی هایی کسب نمودند و توانست دکترای زبان فرانسه را دریافت دارد. و بالاخره با کوله باری از ایمان و عشق به خدا و مردم به وطن خویش بازگشت. مدت 9 سال مدیریت بیمارستانهای کاشانی و خورشید را به عهده داشت.
او در برپایی سه مسجد در سه نقطه حساس شهر نقش مؤثری را ایفا کرد. مساجد محمدی، جواد الائمه و مسجد المهدی، مساجدی هستند که در و دیوار آنها بر فعالیت و عبادت و شهادت او گواهی می دهند. دکتر حاتم زاده مدت 17 سال در دانشکده زبانهای خارجی دانشگاه اصفهان، مشغول تدریس زبان و ادبیات فرانسه بود. تقاضای بازنشستگی وی در سال 1356 مورد قبول واقع شد.
او که قبل از بازنشستگی هم، قانع به کار فقط در حدود ساعات اداری نبود، بعد از آن نیز به فعالیت های خود افزود و در جلسات انجمن های خیریه ایتام، معلولین، عسگریه، مهدیه و غیره شرکت مؤثری داشت. اساس رفتار او در زمینة فعالیت های اجتماعی – مذهبی خویش بر اصل تقوی و در جهت کسب رضای خدا بود. وی در جلسات در زمینة ترجمة قرآن و نهج البلاغه به زبانهای انگلیسی و فرانسه و پخش و نشر آن در سطح جهان کوشش های چشمگیری نمود. همچنین در جلسة دایرة المعارف شیعه عضویت داشت که صبح های پنج شنبه به طور سیار به نوبت در منزل یکی از گردانندگان آن تشکیل می شد. در جلسات بحث و سخنرانی در تمام مراکز علمی – تربیتی و درمانی سخنران شایسته ای بود که با بیان جذاب و پر محتوایش در جهت بالا بردن فرهنگ اسلامی اهتمام می ورزید.
از تألیفات وی آثار پراکنده ایی موجود است و همچنین کتابی به نام کلیات فلسفه اخلاقی امامین که به زبان انگلیسی ترجمه نموده که به چاپ نرسیده است.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران پیشنهادات اصلاحی خود در زمینه آموزشی – درمانی به مقامات مسؤول به حضور رهبر کبیر انقلاب ارسال داشت و خود به دستور آیت الله خادمی در درمانگاه امیرالمؤمنین (ع) مشغول خدمت و اصلاح مخروبه های طاغوت گردید.
دکتر حاتم زاده زبان فرانسه را به شهید آیت الله دکتر بهشتی که یکی از برجسته ترین شاگردانش بود، آموخت و همیشه این جمله ایشان را در اول دفاتر یادداشت روزانه خود ثبت می نمود که: « کاری کنیم بهشت را به بها بدهند و نه به بهانه بدهند»
او از عاشقان اولیاء الله و خاندان نبوت بود و سعی در برپایی و احیای سنتهای اسلامی داشت و دو نمونه از آن تلاش ها، یکی برپایی روضه و عزاداری امام حسین(ع) در منزل شخصی خود و دیگری عیادت از بیماران در صبح های جمعه در بیمارستان های مختلف شهر است. مهمترین وصایا و تأکیدات ایشان اهمیت دادن و بر پا داشتن نماز اول وقت، رعایت اصول و احکام انسان ساز اسلام در همة ابعاد زندگی و تحصیل علوم جدید و قدیمه با کیفیت بالا بود. خصوصیات برجسته اخلاقی او تواضع و فروتنی در رفتار و گفتار، قناعت و سخاوت در امور زندگی و توکل به خدا در انجام مسئولیت ها بود.
عباس حاتم زاده پس از 55سال در 12 مهر1360ش/ 6 ذی الحجه 1402 ق شربت شهادت نوشید و پیکرش را در تکیة تویسرکانی به خاک سپردند.