محمداسماعیل سوم خاتون آبادی

محمداسماعیل سوم خاتون آبادی

محمداسماعیل سوم خاتون آبادی

شهرت:

خاتون آبادی
تاریخ وفات (قمری/شمسی):
محل مزار:
و بقعه خاتون آبادی
زمینه فعالیت:
عالم فقیه
فرزند عالم فقیه و ملاباشی عصر شاه سلطان حسین صفوی، میر محمدباقر خاتون آبادی است. وی در فقه و حدیث و تفسیر مهارت داشت و نزد پدر خویش و آقا جمال خوانساری علم آموخت. در مسجد جامع عباسی امامت جماعت بود و در مدرسة چهارباغ تدریس می کرد. به جهت آنکه حیات وی مقارن با فتنه افاغنه بوده، ناشناخته مانده است.
وی عشق و علاقه فراوانی به فراگیری علوم و حالات عرفانی خاصی داشت. وی همچنین موسیقی شفا را که از مشکل ترین علوم و سخت ترین فنون بود، فرا گرفته بود و آن را در مسجد جامع عباسی تدریس می کرد. عشق و علاقه و سخت کوشی او در امر یادگیری علوم چنان بود که شرح المطالع را با تمام متعلقاتش در سن 17سالگی فراگرفت. وی در زهد و تقوا نیز برجسته بود. حالت های عرفانی مخصوصی داشته و در طول زندگی همواره لباس عرفانی پشمینه می پوشیده و به غذای مختصر و نان خشک اکتفا می کرده است. در زمان هجوم غلزایی ها به اصفهان، اشرف افغان به دیدار وی می آید ولی میر به او بی اعتنایی می کند.
سال فوتش مشخص نیست. نویسندة اغصان طیّبه که خود از همین خاندان است، سال مشخصی را برای فوت وی ارایه نکرده است ولی گفته که در زمان حملة افغان ها و در سنین جوانی از دنیا رفته است. قبر وی بدون سنگ نوشته و در اتاق دوم سمت چپ تکیة خاتون آبادی است.
فرزندش میرزا ابوالقاسم مدرس از بزرگان مدرسان حکمت و کلام، فقه و اصول، متوفی 1202ق مدفون در نجف اشرف است.

زندگی نامه مشروح
فرزند عالم فقیه و ملاباشی عصر شاه سلطان حسین صفوی، میر محمدباقر خاتون آبادی است. وی در فقه و حدیث و تفسیر مهارت داشت و نزد پدر خویش و آقا جمال خوانساری علم آموخت. در مسجد جامع عباسی امامت جماعت بود و در مدرسة چهارباغ تدریس می کرد. به جهت آنکه حیات وی مقارن با فتنه افاغنه بوده، ناشناخته مانده است. سید نورالدین جزایری در باب او گفته است که« کان عالماً، ذکیاً، محمود السیرة، صالحاً، ورعاً، رایته باصفهان و کان والدی من تلامذة ابیه و جدّی من تلامذة جدّه، استفدتُ منه کثیراً، توفی عشرالستین، هو و اخوه السید محمد، رحمة الله علیهما ».
وی عشق و علاقه فراوانی به فراگیری علوم و حالات عرفانی خاصی داشت. وی همچنین موسیقی شفا را که از مشکل ترین علوم و سخت ترین فنون بود، فرا گرفته بود و آن را در مسجد جامع عباسی تدریس می کرد. عشق و علاقه و سخت کوشی او در امر یادگیری علوم چنان بود که شرح المطالع را با تمام متعلقاتش در سن 17سالگی فراگرفت. وی در زهد و تقوا نیز برجسته بود. حالت های عرفانی مخصوصی داشته و در طول زندگی همواره لباس عرفانی پشمینه می پوشیده و به غذای مختصر و نان خشک اکتفا می کرده است. در زمان هجوم غلزایی ها به اصفهان، اشرف افغان به دیدار وی می آید ولی میر به او بی اعتنایی می کند.
سال فوتش مشخص نیست. نویسندة اغصان طیّبه که خود از همین خاندان است، سال مشخصی را برای فوت وی ارایه نکرده است ولی گفته که در زمان حملة افغان ها و در سنین جوانی از دنیا رفته است. قبر وی بدون سنگ نوشته و در اتاق دوم سمت چپ تکیة خاتون آبادی است.
فرزندش میرزا ابوالقاسم مدرس از بزرگان مدرسان حکمت و کلام، فقه و اصول، متوفی 1202ق مدفون در نجف اشرف است.