میرزا علی نقی زنجانی موسوی

میرزا علی نقی زنجانی موسوی

میرزا علی نقی زنجانی موسوی

شهرت:

زنجانی موسوی
تاریخ وفات (قمری/شمسی):
26/02/1258
محل مزار:
  و بقعه فاضل هندی
زمینه فعالیت:
عالم فقیه,محقق
فرزند میرزا محمّد على بن محمّد محسن بن محمّد سلیم بن امیر برهان موسوى زنجانى بود. جدّش محمّد سلیم نسخة خطى " الروضة البهیّة" موجود در کتابخانة مدرسة صدر اصفهان را در سال 1131ق وقف نموده است.
وى در زنجان متولّد شد و جهت کسب علم به اصفهان مهاجرت نمود. پس از تحصیل و وصول به مقامات عالیة علم و اجتهاد، به تدریس و تألیف و اقامة جماعت در مسجد خیاطها اشتغال جست. وى از علماى هم عصر سیّد شفتى و حاجى کلباسى بوده ولى از اساتید او هیچ اطلاعى در دست نیست. این عالم جلیل داراى کتابخانه اى ارزشمندى بوده و کتاب هاى زیادى را جمع آورى و احیاناً استنساخ نموده است. او همچنین دارای خطی زیبا بوده و برخی از کتاب هایی که از کتابخانة او باقی مانده، تعلیقات و حواشی عالمانه او دیده می شود که بیانگر مقامات علمی اوست.
سیّد حسن صدر در توصیف او مى نویسد: « عالم عامل فاضل ادیب کامل فقیه ماهر فى الحدیث؛ من علماء عصر السید حجة الاسلام السید محمّد باقر، و کان جمّاعا للکتب. استنسخ عدّة کتب جلیلة، صار جملة منها فى خزانة کتبنا».
برخى از کتاب هایی که وی با خط زیبای خود استنساخ نموده و حواشی تحقیقی بر آنها دارد عبارتند از: « مشرق الشمسین» شیخ بهایى؛ « تمهید القواعد» شهید ثانى؛ « ذریعة الضراعة» فیض کاشانى؛ «شوارق الالهام» ملّا عبدالرزاق لاهیجى؛ حاشیة میر سیّد شریف بر « شرح شمسیه»، که به خط میرزا على نقى زنجانى در 9 ربیع الاول 1201ق کتابت شده و داراى برخى حواشى عالمانه از کاتب است.
این عالم جلیل در 26صفر سال 1258ق وفات یافت و در جلو قبر فاضل هندى با کمى فاصله دفن شد.

زندگی نامه مشروح
فرزند میرزا محمّد على بن محمّد محسن بن محمّد سلیم بن امیر برهان موسوى زنجانى بود. جدّش محمّد سلیم نسخة خطى " الروضة البهیّة" موجود در کتابخانة مدرسة صدر اصفهان را در سال 1131ق وقف نموده است.
وى در زنجان متولّد شد و جهت کسب علم به اصفهان مهاجرت نمود. پس از تحصیل و وصول به مقامات عالیة علم و اجتهاد، به تدریس و تألیف و اقامة جماعت در مسجد خیاطها اشتغال جست. وى از علماى هم عصر سیّد شفتى و حاجى کلباسى بوده ولى از اساتید او هیچ اطلاعى در دست نیست. این عالم جلیل داراى کتابخانه اى ارزشمندى بوده و کتاب هاى زیادى را جمع آورى و احیاناً استنساخ نموده است. او همچنین دارای خطی زیبا بوده و برخی از کتاب هایی که از کتابخانة او باقی مانده، تعلیقات و حواشی عالمانه او دیده می شود که بیانگر مقامات علمی اوست.
سیّد حسن صدر در توصیف او مى نویسد: « عالم عامل فاضل ادیب کامل فقیه ماهر فى الحدیث؛ من علماء عصر السید حجة الاسلام السید محمّد باقر، و کان جمّاعا للکتب. استنسخ عدّة کتب جلیلة، صار جملة منها فى خزانة کتبنا».
برخى از کتاب هایی که وی با خط زیبای خود استنساخ نموده و حواشی تحقیقی بر آنها دارد عبارتند از: « مشرق الشمسین» شیخ بهایى؛ « تمهید القواعد» شهید ثانى؛ « ذریعة الضراعة» فیض کاشانى؛ «شوارق الالهام» ملّا عبدالرزاق لاهیجى؛ حاشیة میر سیّد شریف بر « شرح شمسیه»، که به خط میرزا على نقى زنجانى در 9 ربیع الاول 1201ق کتابت شده و داراى برخى حواشى عالمانه از کاتب است.
این عالم جلیل در 26صفر سال 1258ق وفات یافت و در جلو قبر فاضل هندى با کمى فاصله دفن شد. بر سنگ نوشتة نفیس مزار او اشعار ضیاء اصفهانى در مرثیة او آورده شده که ماده تاریخ آن چنین است:
از پــى تاریــخ او، کلــک « ضیـــا» زد رقم: رفـــت بـســـوى جـنــان هــادى راه یـقیــن
از فرزندان زنجانی افراد زیر را می شناسیم: 1- میرزا محمّد صادق زنجانى؛ عالم فاضل و ادیب شاعر. شرح حالش در دست نیست. از آثار او ارجوزه اى فقهى، به زبان عربى، در بحث ارث، به نام " الدرر المنثورة" باقى مانده است.
2ـ آیت اللّه میرزا محمّدباقر زنجانى؛ در سال 1235ق متولد شد و سال ها در اصفهان و نجف اشرف به تحصیل فقه و اصول اشتغال ورزید تا به مرتبه عالى اجتهاد دست یافت. اساتیدش عبارتند از: حاج محمّد جعفر آباده اى؛ شیخ مرتضى انصارى؛ شیخ مهدى کاشف الغطاء؛ شیخ محمّد حسن نجفى صاحب "جواهر الکلام"؛ سیّد اسداللّه بیدآبادى.
وى از اساتید فوق اجازة اجتهاد و روایت داشته و از آثار موجود او رساله در مصرف سهم امام (ع) است. محمدباقر زنجانى پس از مراجعت به اصفهان، سال ها در مسجد خیاط ها اقامه جماعت مى نمود و سرانجام در ربیع الاول سال 1303ق وفات نمود و در وادى السلام نجف اشرف مدفون گشت.