میرزا عبدالحسین سمسارزاده

میرزا عبدالحسین سمسارزاده

میرزا عبدالحسین سمسارزاده

شهرت:

سمسارزاده
تاریخ وفات (قمری/شمسی):
1367/01/01
محل مزار:
و بقعه تویسرکانی
زمینه فعالیت:
خیر و نیکوکار
فرزند محمدمهدی، متولد1296ش، از خیرین و خدمتگزاران امور فرهنگی و دینی در اصفهان است. پدرش نیز از بازرگانان خیر و بانی طبع کتب دینی، متوفی 1353ق و مدفون در بقعه تویسرکانی است. به همت میرزا عبدالحسین انتشار چند کتب دینی، احداث درمانگاه و مدرسه است. وی در 1367ش وفات یافت.
شیخ محمدحسین شریعت هرندی: فرزند محمد، عالم فاضل، از شاگردان آخوند گزی، سید محمد نجف آبادی و آخوند فشارکی است. او در هرند و اصفهان به اقامه جماعت پرداخته، در مدرسه صدر تدریس می کرد. وی در26 آبان1356ش وفات نمود.

زندگی نامه مشروح
فرزند حاج محمد مهدی سمسار اصفهانی، در سال 1311ق/1296ش در اصفهان متولد شد. پدرش حاج محمد مهدی سمسار بازرگانی نیکوکار و از خیرین شهر اصفهان و بانی طبع کتابهای «وسایل الشیعه» و «وافی» بوده است. حاج محمد مهدی درزمان حیاتش با اعتقاد به این مطلب که کار خیر او نباید سبب باقی ماندن نامش در دنیای فانی شود و اعمالش به قصد رضای پروردگار است، همواره به صورت پنهان در امور خیر و خداپسندانه مانند طبع کتب دینی، مرمت و حفظ مساجد و بناهای مذهبی و دستگیری از نیازمندان و ... همت می گماشت. حاج محمد مهدی سال 1353ق دار فانی را بدرود گفت و در بقعه تکیة تویسرکانی به خاک سپرده شد. حاج میرزا عبدالحسین سمسار در جوانی ابتدا به تجارت اشتغال داشت و با توجه به اینکه پدرش در کشورهای آسیایی، اروپایی و افریقایی طرف تجاری داشت، سفری به کشورهای اروپایی نمود و با مشاهده فرهنگ و آداب و رسوم آن کشورها تغییراتی در روحیات ایشان حاصل شد و خط مشی زنگی ایشان بر اساس پایبندی نسبت به معتقدات دینی و دوری از تجمل گرایی شکل گرفت و از آن پس تمام عمر خود را در امور زراعت، حفر قنوات، چاههای سطحی و عمیق، لایروبی کانال ها و قنوات، کندن تونل آب برای چاه ها، آماده سازی زمین برای درختکاری و زراعت، اشتغال زایی و عمران و آبادی اشتغال داشت. وی علیرغم تمکن مالی همواره بسیار ساده و به دور از آلایش زندگی می کرد. با مطرح شدن مسئلة کشف حجاب و بواسطه تعصب و پایبندی شدید به معتقدات دینی قلعه ای در شرق اصفهان در منطقه زراعی مهرآباد بابا علمدار ساخت و زندگی خانواده خود را به خارج از شهر منتقل نمود.
او بخش عمده دارایی خود را صرف ترویج علم و تبلیغ شریعت اسلام و امور خیریه نمود. به همت او انتشار کتب دینی، احداث درمانگاه و آزمایشگاه طبی، احداث مسجد، احداث کتابخانه، احداث مدرسه و مرمت ابنیه مذهبی انجام گرفته است و چندین باب مغازه و دفتر کار تجاری و منزل مسکونی و بیش از هفتصد هکتار زمین زراعی در آبادی های مختلف اطراف شهر اصفهان وقف امور خیریه گردیده است. همچنین در زمان حیات ایشان کارخانه تولید کفش پا افزار در چهارباغ خواجوی اصفهان احداث گردید که تمامی تولید آن به افراد بی بضاعت اهدا می گردید. ایشان نیز در زمان حیاتش از دستگیری از نیازمندان دریغ نکرد و موارد متعددی اهدای زمین جهت ساخت منزل مسکونی و اشتغال به امر کشاورزی، ارائه کمک هزینه تحصیلی و کمکهای نقدی و غیر نقدی ماهیانه جهت تأمین معاش به نیازمندان در کارنامه اعمال خود داشته است. از جمله اقدامات خداپسندانه که حاج میرزا عبدالحسین سمسار بانی انجام آنها بوده است می توان به موارد ذیل اشاره نمود:1- طبع کتب دینی شامل« قرآن کریم»،« ترتیب التهذیب»، « جواهر الاخلاق»، « حجة الاسلام» در شرح « شرایع الاسلام» و « منتخب مفاتیح الجنان» و جمع آوری و تألیف کتابی در ادعیه و ...؛2- خرید زمین در اطراف کتابخانه حضرت آیت الله العظمی حاج سید شهاب الدین مرعشی نجفی در شهر قم در سال 1327ش به منظور توسعه کتابخانه و احداث بنا و اهدا تجهیزات مورد نیاز و کتابهای مختلف دینی و مذهبی به کتابخانه مذکور؛ 3- مشارکت بسیار مؤثر در احداث کتابخانه امیرالمؤمنین در اصفهان؛ 4- مشارکت در احداث آزمایشگاه طبی مهدیه واقع در خیابان احمدآباد اصفهان؛ 5- احداث یک مرکز درمانی خیریه در منطقة زینبیة اصفهان از اموال موروثی ایشان به عنوان تنها وارث و وصی خواهر زاده خود به نام حاج محمد تقی سمسار( بانی احداث مسجد الهادی در خیابان سید علی خان اصفهان)؛ 6-احداث مسجد مهرآباد در سال 1342ش در مجاورت مقبرة بابا علمدار در خیابان سلمان فارسی ( مشتاق دوم) به مساحت 1040 متر مربع و زیر بنای 1000 متر مربع دارای حجره هایی جهت مسکن طلاب علوم دینی؛ لازم به ذکر است به علت تعریض خیابان و قرار گرفتن بنای این مسجد در فضای سبز، این مسجد تخریب و مسجد جدید مهرآباد در زمینی به وسعت 1000 متر مربع و 750 متر مربع ساختمان در فاصلة نزدیک به محل مسجد قبلی بنا گردید؛ 7-انتقال محل نگهداری افراد معلول ذهنی از داخل مسجد و مدرسه صدر چهارباغ خواجو اصفهان به محلی در خیابان کاوه و مرمت و نوسازی مسجد و مدرسه مذکور؛ 8- احداث پاساژ تجاری و صرف درآمد آن در امور خیریه، وقف زمین در مکانهای مختلف، احداث منازل مسکونی و وقف آنها، احداث پل و غیره.
میرزا عبدالحسین سرانجام پس از یک عمر تلاش در راه خدا و انجام امور خیریه، در شعبان سال 1409ق/ 1367ش وفات یافت و در بقعة تکیة تویسرکانی در کنار پدرش مدفون گردید.