میرزا حسن قدسی

میرزا حسن قدسی

میرزا حسن قدسی

شهرت:

قدسی
تاریخ وفات (قمری/شمسی):
1327/07/09
محل مزار:
و بقعه تویسرکانی
زمینه فعالیت:
خوشنویس
فرزند میرزا محمدعلی خوشنویس اصفهانی، متولد1293ق، از شاگردان آخوند گزی، شیخ محمدباقر واثق همدانی و سید محمدباقر درچه ای بوده است. وی در مدرسه قدسیه به کار و تدریس پرداخت. مردی وارسته و دارای محاسن اخلاقی بسیار بود. چندین قرآن و کتاب به خط وی کتابت شده است. او در 9 مهر 1327ش درگذشت
زندگی نامه مشروح
دومین فرزند میرزا محمدعلی خوشنویس اصفهانی است. او در روز 28 رجب 1293ق در اصفهان به دنیا آمد. او تحصیلات مقدماتی را نزد شیخ محمدباقر واثق همدانی آغاز کرد. سپس به درس آقا سید محمدباقر درچه ای و آخوند ملا عبدالکریم گزی در مدرسة نیم آورد حاضر شد و چندی در درس شیخ محمدتقی آقا نجفی حضور یافت. همچنین خط نسخ را نزد پدر خود و سپس برادر بزرگترش میرزا عبدالحسین قدسی مشق کرد.
میرزا حسن قدسی به عنوان معاون برادر خود، میرزا عبدالحسین، در مدرسة قدسیه به کار پرداخت و تدریس ادبیات فارسی و عربی را در آن مدرسه بر عهده گرفت و تا پایان عمر در آن مدرسه به خدمت پرداخت. او خط نسخ را به شیوایی و شیرینی هرچه تمام تر می نوشت. در علوم قدیمه نیز رنج بسیار کشیده و سرمایه فراوان اندوخته بود و استادی و تبحر او به ویژه در ادبیات عرب به پایه و مایه ای بود که هیچ یک از افراد خاندان او به آن درجه نرسیدند.
استاد همایی چند سال متوالی در مدرسة قدسیه نزد وی درس مقدمات صرف و نحو عربی از انموذج و صمدیه و شرح عوامل و شرح تصریف و سیوطی را خوانده و به علاوه تعلیم خط از او گرفته است.
از نظر فضایل اخلاقی نیز میرزا حسن قدسی مردی وارسته و دارای محاسن اخلاقی بسیار بود. او مانند برادر بزرگترش، میرزا عبدالحسین قدسی، علاوه بر هنر خوشنویسی و فضایل علمی و ادبی دارای ملکات و سجایای بارز اخلاقی بود. او مردی نجیب، عفیف، پاک دامن، نیک فطرت، خوش نیت، متدین، پاک عقیده، صافی ضمیر، درست کردار و راست گفتار بود و به خاطر این فضایل، مدارس جدید اصفهان از بد نامی ها و تهمت های فراوان پیراسته و به نیک نامی و حسن استقبال عامه طبقات آراسته گردید.
اگرچه اشتغال به کار آموزش و پرورش نظامت و معلمی دبستان و دبیرستان تقریباً همه اوقات او را فرا گرفته بود؛ اما این همه مانع از پرداختن او به هنر نمی شد و در خلال فراغت های کوتاه بود که او چندین قرآن و کتاب را به خط و خال دل انگیز خود تمام کرد.
از نمونه خطوط زیبای برجای مانده از او می توان به این آثار اشاره کرد: 1. کتابت « وافی فیض کاشانی» در سه جلد رحلی، که به اشاره آخوند ملا محمد کاشانی و تصحیح سید محمدرضا رضوی خوانساری به چاپ رسیده و برخی اجزای آن را میرزا حسن قدسی و برخی دیگر را میرزا عبدالخالق لنجانی کتابت کرده اند و به هزینة حاج مهدی سمسار اصفهانی چاپ سنگی شده است. 2.« مبانی الاصول» نوشته حاج میرزا محمدهاشم چهارسویی که به خط محمدحسن اصفهانی (میرزا حسن قدسی) در سال1317ق کتابت شده است.
میرزا حسن قدسی در بعدازظهر جمعه 27 ذیقعده1367ق/9مهر1327ش در اصفهان از دنیا رفت و در تکیة تویسرکانی واقع در تخت فولاد اصفهان به خاک سپرده شد. در مرثیه او سید علی بدیع زادگان متخلص به «هور» مرثیه ای سروده که بر سنگ مزارش آمده و در بیت آخر یکی به تاریخ قمری و دیگری به تاریخ شمسی است:
هور از طبع روانش چو نمود استمداد/گفت تاریخ وفاتش در پیام از دم قدس
شاهد قدس روان حسن قدسی شد/شد روانه حسن قدسی در عالم قدس
خواهرزادة ادیب و دانشمندش، میرزا حبیب الله نیر به عربی مرثیه ای سروده که ماده تاریخ آن چنین است:
یا لهف لفقدان من خالک یا نیر/ أنشدتک تاریخین للکامل فی النفس
راح الحسن القدسی فی ساحة کل القدس/فی الروح و فی الجنات مأوی الحسن القدسی
از او یک دختر و دو پسر به جای ماند که آن دو پسر به کار تعلیم و تربیت در آموزش و پرورش مشغول بودند.