سیدحسن مؤمن زاده

سیدحسن مؤمن زاده

سیدحسن مؤمن زاده

شهرت:

مؤمن زاده
تاریخ وفات (قمری/شمسی):
1/01/1355
محل مزار:
و بقعه شهشهانی
زمینه فعالیت:
روزنامه نگار,شاعر
انقلابى شاعر و از روزنامه ‏نويسان برجسته عصر مشروطه اصفهان
فرزند سید حسین، انقلابى شاعر و از روزنامه نویسان برجستة عصر مشروطه اصفهان، است. وى مدتى هم نمایندگى جراید و مجلات پایتخت و از جمله نمایندة مجلة ارمغان بود.
مدتی مدیر مسؤول روزنامة «پروانه» بود.
مؤمن زاده علاوه بر این روزنامه، ادارة روزنامه «کشکول» را نیز برعهده داشت.
علاوه بر این روزنامه «ناقور» نیز در اداره آقا سید حسن مؤمن زاده منتشر مى شد.
مؤمن زاده هم چنین «مجله دانشکده» را نیز اداره مى نمود. مؤمن زاده خود نیز فردى ادیب و شاعر بود و منزلش محفل تجمع شعراى برجسته اصفهان بود و انجمن شعرا در خانة وى تشکیل مى شد.
سرانجام این ادیب روزنامه نگار در سال 1355ق درگذشت و در تکیة شهشهانى تخت فولاد به خاک سپرده شد.

زندگی نامه مشروح
فرزند سید حسین، انقلابى شاعر و از روزنامه نویسان برجستة عصر مشروطه اصفهان، است. وى مدتى هم نمایندگى جراید و مجلات پایتخت و از جمله نمایندة مجلة ارمغان بود.
روزنامة «پروانه» در اصفهان به صاحب امتیازى سید حسن مؤمن زاده و مدیرمسؤولى وحید دستگردى تأسیس و شمارة اول آن در تاریخ 7 شوال 1328ق منتشر شده است.
از شماره 31، دیگر اسمى از مدیر مسؤول روزنامه نیست و در عوض صاحب امتیاز و مدیر مسؤول مؤمن زاده معرفى شده است.
در زیر عنوان هشتم این روزنامه چنین نوشته شده است: «این پروانه طرفدار مظلومین، مهیا براى نشر معلومات صحیحه مشروعه، بى اختیار در انجام خدمات مرجوعه؛ در باطنش غرض و در کالبدش مرضى نیست. گفتار و رفتارش یکى است و غیر از استقلال وطن هرچه هست در نظرش اندکى خوف از سوختن ندارد و رعب را کفر مى داند». این عبارات مرام و مسلک روزنامه را نشان مى دهد.
مندرجات روزنامه مانند سایر جراید آغاز مشروطه عبارت از یک سرمقاله سیاسى یا اقتصادى و پس از آن اخبار شهرى و اخبار سایر ایالات و ولایات و اخبار انجمن ولایتى و شکایات مردم از حکام و تلگرافات و اخبار پایتخت است. روى هم رفته روزنامة پروانه از جهت اشتمال بر وقایع اصفهان روزنامة نفیسى است و از حیث سبک مطالب و چاپ و قطع صفحات و ستونهاى هر صفحه مانند روزنامة زاینده رود است.
روزنامة پروانه ناشر افکار دموکرات ها بود. روزنامة ایران نو در مورد این روزنامه در سال 1328ق نوشت: «پروانة اصفهان دور شمع حقیقت دموکراسى مى گردد و به آتش مظالمى که رنجبران ایران، بدان مى سوزند، مى سوزد».
در بخشى از روزنامه تحت عنوان ادبیات، اشعارى چاپ مى شد که بیشتر پیرامون علم، مشروطیت و مواردى از این دست بود.
در این روزنامه سلسله مقالاتى تحت عنوان «مناظرة شمع و پروانه» و «خزان و بهار» توسط مؤمن زاده نوشته شده و در آن به بررسى اوضاع و احوال شهرها و نابسامانى هاى موجود در کشور پرداخته شده است. همچنین مباحثى مانند لزوم ایجاد ادارة حکومتى و دارایى و فواید این مؤسسات در ادارة کشور، حواث شهرى، سلسله اشعارى تحت عنوان «جواب ناله وطن»، از شهرهاى مختلف ایران در این روزنامه به چاپ رسیده است که ذوق نویسندگى و نظم ادیبانة وى را به خوبى نشان مى دهد.
لحن نگارش مطالب روزنامه هرچقدر جلوتر مى رود، صریح تر و انتقادى تر می شود و این رویه تا شمارة آخر، 27 شعبان 1329ق، حفظ شده است.
مؤمن زاده علاوه بر این روزنامه، ادارة روزنامه «کشکول» به مدیریت مجدالاسلام کرمانى را نیز برعهده داشت. مجدالاسلام کرمانى این روزنامه را در تهران به چاپ مى رساند. پس از مهاجرت به اصفهان به چاپ ادامة آن در این شهر پرداخت. مطالب آن نیز مانند روزنامه پروانه سبکى انتقادى و بى پروا داشت. علاوه بر این محل نشر روزنامه برجستة دیگر به نام «ناقور» نیز در اداره آقا سید حسن مؤمن زاده منتشر مى شد.
مؤمن زاده هم چنین «مجله دانشکده» به مدیریت عباس خان شیدا را نیز اداره مى نمود. سردبیری مجلة دانشکده تا سال ششم بر عهده مؤمن زاده بود که از مجلات ارزشمند ادبى روزگار خویش محسوب مى شد و در آن اشعار نویسندگان و شعراى برجسته آن زمان به چاپ مى رسید. مؤمن زاده خود نیز فردى ادیب و شاعر بود و منزلش محفل تجمع شعراى برجسته اصفهان بود و انجمن شعرا در خانة وى تشکیل مى شد.
سرانجام این ادیب روزنامه نگار در سال 1355ق درگذشت و در تکیة شهشهانى تخت فولاد به خاک سپرده شد.