شیخ عبدالحسین محلاتی

شیخ عبدالحسین محلاتی

شیخ عبدالحسین محلاتی

شهرت:

محلاتی
تاریخ وفات (قمری/شمسی):
22/12/1323
محل مزار:
  و بقعه فاضل هندی
زمینه فعالیت:
عالم فقیه
فرزند ملا على(میرزا بابا)، علامه محقق و فقیه زاهد، از بزرگان علما و مدرسین اصفهان. تحصیلاتش را در محلات، کاشان، تهران و نجف اشرف در محضر بزرگانی همچون میرزا حبیب الله رشتی و میرزا محمدحسن نجفى به انجام رسانید. علاوه بر مقام علمی بالا و تدریس درس خارج در حوزه در علوم ادبى و تاریخى نیز بسیار مسلط بوده، به عربى و فارسى نیز شعر می گفت، در تقوا و دیانت نیز درجاتى عالى داشته به گونه اى که او را از اولیاالله به شمار آورده اند. محلاتى با داشتن مقام والاى علم و فضیلت، در نهایت فقر و تهیدستى به سر مى برده، به حدى که مجبور بوده بسیارى از کتاب هاى مورد نیازش را استنساخ کند. از آثارش«رساله در زیارت عاشورا»، «رساله در نماز جماعت»، «مغتنم الدرر و منتخب الغرر»، مشتمل بر تفسیر و شرح روایات است. وی در 22 ذی الحجه 1323ق وفات یافت
زندگی نامه مشروح
علامه محقق و فقیه زاهد، از بزرگان علما و مدرسین اصفهان. وى در حدود سال 1274ق در محلات متولد شد. پدرش ملا على معروف به میرزا بابا فرزند حسین بن احمد بن محمد شفیع بن محمدرفیع طالقانى بود.
شیخ عبدالحسین تحصیلات خود را در محلات، کاشان، تهران و نجف اشرف انجام داده و از محضر اساتید بزرگ زمان بهره کامل برد و به درجه اجتهاد دست یافت. برخى از اساتید ایشان عبارتند از: 1. حاج میرزا حبیب الله شریف کاشانى 2. سید ریحان الله کشفى بروجردى؛ 3. سید على اصغر جاپلقى بروجردى؛ 4. حاج میرزا حبیب الله رشتی 5. حاج میرزا محمدحسن نجفى.
وى در اصفهان با خواهر حاج آقا منیرالدین بروجردى ازدواج کرد و به تدریس و تحقیق و تألیف پرداخت. به نوشته میر سید على جناب وى در اصفهان به درس میرزا محمد حسن نجفى حاضر مى گردید.
شیخ عبدالحسین محلاتى از دانشمندان جامع و کم نظیر زمان خود بود. او در مدرسه صدر بازار، درس خارج مى گفت و جمعى از افاضل طلاب به درس او حاضر مى شدند. وى علاوه بر تبحر کامل در فقه و اصول و حدیث و حکمت و الهیات، در علوم ادبى و تاریخى نیز بسیار مسلط بود و به عربى و فارسى شعر مى سرود. در تقوا و دیانت نیز درجاتى عالى داشت به گونه اى که او را از اولیاءالله به شمار آورده اند.
محلاتى با داشتن مقام والاى علم و فضیلت، در نهایت فقر و تهیدستى به سر مى برد. فقر وى به حدى بود که مجبور بود بسیارى از کتاب هاى مورد نیاز خود را استنساخ کند. از جمله « الاصول الاصلیة» فیض کاشانى و «رساله در انکار وقف پس از اعتراف» اثر ملا احمد بن محمد شفیع محلاتى را در ربیع الاول 1313 استنساخ کرده است.
محلاتى و شعر؛ شیخ عبدالحسین محلاتى در سرودن شعر به زبان عربى و فارسى نیز تسلط کامل داشت و اشعار بسیارى از خود برجاى گذاشت.
سید مصلح الدین مهدوى اشعار زیر را به او نسبت داده است:
دلا تا کى به خود گرمى؟ زخود قطع تمنا کن/ز خود بینى به خود آى و به خود خود را هویدا کن
زغفلت تا به کى مستى؟ به خود تا چند پابستى؟/کزین سختى ره رستى، زهستى دل معرا کن
زشور عشق در جوشى، شراب عافیت نوشى/پى وصل ار همى کوشى، مى بى نشأه پیدا کن
چو کوران تا به کى گیرى سراغ از نور و نپذیرى؟/تو خود مهر جهانگیرى، به خود بین دیده بینا کن
تو خود داراى نورستى، تو خود سینا و طورستى/زخود تا چند وارستى؟ یکى جان طور سینا کن
شاگردان؛ سید حسین بروجردى؛ سید محمدباقر میر محمدصادقی احمدآبادى؛حاج میرزا على آقا شیرازى؛ سید عباس صفى دهکردى؛ میرزا محمد باقر فقیه ایمانى؛ سید محمد على ابطحى سده اى.
تألیفات؛ شیخ عبدالحسین محلاتى آثار علمى زیادى از خود برجاى نهاده که هیچ یک به چاپ نرسیده است از آن جمله است: 1. «حاشیه بر رسائل شیخ انصارى»؛ علامه طهرانى مى نویسد: « الحواشى على الرسائل المذکور للشیخ عبدالحسین المحلاتى بن على المدعو بمیرزا بابا المولود حدود 1274 والمتوفى الجمعة 22 ذى الحجة 1323 کما أرخه المعلم الحبیب آبادى وذکر أنه قال هو فى دیباجة کتابه مغتنم الدرر ان هذه التعلیقات بلغت إلى ثلاثین ألف بیت مع انها لم تتجاوز ربع کتاب «الرسائل» و استنسخها الطلاب و بلغت نسخها الى حدودالعشرین». نسخه اى از این اثر در کتابخانة آیت الله مرعشى نجفى موجود است.2. حواشى بر «قوانین الاصول»؛ 3. «رساله در شرط ضمن العقد»؛ 4. «رساله در مسافت سفر»؛ نسخة خطى دو اثر فوق در کتابخانه مرکز احیاء میراث اسلامى قم موجود است. 5. «رساله در قاعدة تأخیر»؛ 6. «رساله در عدالت»؛ 7.« رساله در سجده سهو»؛ 8. «رساله در لباس مشکوک»؛ 9. «رساله در بلوغ»؛ 10. «رساله در نماز جماعت»؛ 11. «رساله در قاعده اشتغال»؛ 12. «رساله در اصل برائت»؛ 13. «رساله در قاعده فحص»؛ 14. «رساله در تعریف علم اصول»؛ 15.« رساله در سهو در نماز»؛ 16. «رساله در زیارت عاشورا»؛ 17. «رساله در تطهیر به آب قلیل»؛ 18. «رساله در قاعده بینه»؛ 19. «رساله در اصل تعارض»؛ 20. «رساله در تیمم»؛ 21. «رساله در اصل لزوم عقد»؛ 22. «شرح بر اصول کشف الغطاء»؛ 23.«مغتنم الدرر و منتخب الغرر»؛ 24. «تسلیت نامه»؛ این رساله در جلد سوم «مغتنم الدرر» مندرج است
وفات؛ شیخ عبدالحسین محلاتى سرانجام در روز جمعه 22 ذى الحجه 1323ق وفات یافته و در حوالى قبر فاضل هندى مدفون گردید.

داستانها

/شیخ عبدالحسین محلاتى و استجابت دعا:/
آیةاللّه سیّد حسن مدرّس هاشمى نقل مى فرمود: که آیةاللّه آقا شیخ عبدالحسین محلاتى، عالم فاضل جامع از معاصرین آخوند کاشى و در حجره مجاور او بود و این هر دو عالم در نهایت علم و زهد و تقوى بودند و گاهى دو سه روز چیزى