سیدمحسن میرمحمدصادقی

سیدمحسن میرمحمدصادقی

سیدمحسن میرمحمدصادقی

شهرت:

میرمحمدصادقی
تاریخ وفات (قمری/شمسی):
6/05/1328
محل مزار:
  و بقعه فاضل هندی
زمینه فعالیت:
خطیب و واعظ
فرزند میر محمدباقر بن میر سید علی حسینی، عالم عامل و فقیه کامل، در سال 1265ق اصفهان متولد شد. از هفت سالگى به تحصیل پرداخت و در اندک زمانى آثار نبوغ و هوش و ترقى در او ظاهر گردید. پس از استفاده از محضر علماى اصفهان به اتفاق عموزادگان خود به عتبات عالیات مشرف شد و از محضر بزرگان علمى آنجا استفاده کرد.
وى در سال 1284ق به اصفهان مراجعت کرد. مدتى به درس حاج شیخ محمدباقر نجفى حاضر شده و سپس خود به تدریس و اقامه جماعت و ارشاد مردم پرداخت. فرزندش سید عبدالله ثقة الاسلام مى نویسد: «لسان موعظه او ضرب المثل بود. در این مورد سحر بیان داشت. زهد او شهرة آفاق بود، با اهل دیوان بلکه مطلق اهل دنیا معاشرت نمى کرد و غالباً انیس و جلیس فقرا بود. از دنیا و مافیها به کلى اعراض داشت و در آخر عمر گوشه انزوا اختیار نموده و مشغول عبادت بود».
این عالم فقیه سرانجام در 2 شنبه 6 جمادى الاولى 1328ق وفات یافت و در پائین پاى فاضل هندى در جوار آقا میر محمدحسین مدرس عموى خود مدفون گردید.

زندگی نامه مشروح
فرزند میر محمدباقر بن میر سید علی حسینی، عالم عامل و فقیه کامل، از بزرگان خاندان سادات میرمحمد صادقى. در سال 1265ق اصفهان متولد شد. از هفت سالگى به تحصیل پرداخت و در اندک زمانى آثار نبوغ و هوش و ترقى در او ظاهر گردید. پس از استفاده از محضر علماى اصفهان به اتفاق عموزادگان خود به عتبات عالیات مشرف شد و از محضر بزرگان علمى آنجا استفاده کرد. اساتید ایشان در نجف اشرف و کربلاى معلى عبارتند از: 1. شیخ مرتضى انصارى؛ 2. شیخ مشکور عرب؛ 3. شیخ راضى نجفى؛ 4. ملا محمد حسین فاضل اردکانى؛ 5. حاج شیخ زین العابدین مازندرانى؛ 6. آقا میرزا على نقى طباطبائى حائرى.
وى در سال 1284ق به اصفهان مراجعت کرد. مدتى به درس حاج شیخ محمدباقر نجفى حاضر شده و سپس خود به تدریس و اقامه جماعت و ارشاد مردم پرداخت. فرزندش سید عبدالله ثقة الاسلام مى نویسد: «لسان موعظه او ضرب المثل بود. در این مورد سحر بیان داشت. زهد او شهرة آفاق بود، با اهل دیوان بلکه مطلق اهل دنیا معاشرت نمى کرد و غالباً انیس و جلیس فقرا بود. از دنیا و مافیها به کلى اعراض داشت و در آخر عمر گوشه انزوا اختیار نموده و مشغول عبادت بود».
کتب زیر از آثار قلمى اوست: 1- «رساله اى مبسوط در اصول دین»؛ 2- «رساله در صیغ و عقود»؛ 3- «شرح الدرة الغرویة» سید بحر العلوم.
این عالم فقیه سرانجام در 2 شنبه 6 جمادى الاولى 1328ق وفات یافت و در پائین پاى فاضل هندى در جوار آقا میر محمدحسین مدرس عموى خود مدفون گردید.