ملا محمدجواد آدینه ای

ملا محمدجواد آدینه ای

شهرت :

آدینه ای
تاریخ وفات :
1/07/1339
مزار :
تکیه شیخ مرتضی ریزی
زمینه فعالیت :
فقیه و مجتهد
فرزند ملا محمدعلی، حکیم فقیه زاهد، از شاگردان جهانگیرخان قشقایی، آخوند کاشی و میرزا بدیع درب امامی است. وی مجتهد و مدرس زبردست و بسیار خوش مشرب بوده، امامت مسجد ذوالفقار را به عهده داشت و در همان مسجد و مدرسه صدر تدریس می نمود و چون استادان خود در زهد و تقوا و ریاضات نفسانیه مجاهدت می ورزید. او در رجب 1339ق فوت نمود. از جمله رؤیاهای صادقه که مرحوم سید محمدعلی مبارکه ای در مورد ایشان آورده، این است که می نویسد: «در روزی که مرحوم ملا جواد به رحمت الهیه پیوست، تابستان و هوا گرم بود. پس از آنکه این بنده با جمعی از اصحاب حوزه درس او از تشییع جنازه برگشتیم، از جمله اصحاب ایشان آقا سید جمال الدین کرمانی ماهانی بود، که الحال در وقت نگارش این کتاب در شهر کرمان متوطن است. مشارالیه از جمله طلاب زاهد و باتقوا به شمار می رفت، و در مدرسه نیم آورد ساکن بود. ایشان به حجره خود رفته و خواب بعدازظهر را برحسب عادت رفته، پس از خواب بیدار شده، بنده با بعضی از دوستان در مدرسه نیم آورد بودیم. مشارالیه در میان آن جمع آمده و فرمود: الحال خواب خوبی راجع به حاجی دیدم، که در میان راه تخت فولاد حاجی ایستاده، من عرض کردم: مگر شما وفات نکردید؟ فرمودند: بلی، ولی من در اینجا منتظرم حاجی میرزا رضای خوانساری بیاید، با هم برویم. و حاجی میرزا رضا از جمله سادات عالی نسب رضوی و از علمای وقت بوده، که در مدرسه صدر سکونت داشت. این خواب اسباب تعجب شد، و آن مرحوم هم دو سه روزی کسالتی فی الجمله داشت و رو به بهبودی بود، در همان شب ایشان هم به رحمت ایزدی پیوست و فاتحه هر دو به یکدیگر پیوسته شد».
مشروح زندگی نامه
آن حکیم فقیه و زاهد، فرزند حاج محمد علی اصفهانی در اصفهان به دنیا آمد. وی از مبرزین شاگردان جهانگیرخان قشقایی و خود از اساتید معقول و ریاضیات در اصفهان بود و محل تدریس و امامت جماعت وی مسجد ذوالفقار بود.
به نوشتة شاگردش، مرحوم جابری انصاری وی مدرس و مجتهد و حکیمی زبردست و بسیار خوش مشرب بوده و امامت مسجد ذوالفقار را به عهده داشته است.
استاد همایی می نویسد: « در تدریس سلیقه ای بسیار خوب و مستحسن داشته و مطالب را بسیار منقح و خالی از حشو و زواید، بیان می فرمود. متون معقول و منقول، مثل شرح منظومه و شرح کبیر و قوانین و احیاناً شرح نفیسی و هیأت و نجوم را تدریس می کرد. خطی پخته و شیرین نیز داشت و بیشتر کتب درسی خود را با همان خط خوش تحشیه کرده بود.
از شاگردان ایشان، حضرات آیات و حجج اسلام زیر را می توان برشمرد:
شیخ محمود مفید، میرزا فتح الله درب امامی، شیخ محمد علی کرمانی، شیخ محمد طبیب زاده، شیخ محمد علی عالم حبیب آبادی، شیخ محمد رضا جرقویه-ای، سید مهدی حجازی فروشانی، سید محمد علی مبارکه ای، ملاحیدر علی صباغ، شیخ محمد رضا جرقویه ای دستگردی، جلال الدین همایی، حاج میرزا حسن خان جابری انصاری، سید روح الله کشفی، ملا صفر علی معروف به جناب نحوی دهکردی و سید حسن مبرهن.
مرحوم همایی او را با وقار و دارای صدای دلنشین و مرحوم جابری وی را خیلی خوش مشرب توصیف نموده اند.
این عالم حکیم در رجب سال 1339ق وفات کرد و در سمت شرقی صحن تکیه شیخ مرتضی ریزی به خاک سپرده شد.
از آنجایی که در این ماه، دو تن دیگر از علمای اصفهان: آقا جمال الدین چهار سوقی و میرزا محمد رضا رضوی خوانساری وفات یافتند، مرحوم جابری در وفات آنان چنین سروده است:
تاریــخ گفـــت « جابــری » از نــص دو خبـــر:/« اینـــک عجب ســه ثلمــه باســلام در رجـــب »