سکینه سلطان آغابی بی

سکینه سلطان آغابی بی

شهرت :

شعرباف اصفهانی-آغابی بی
تاریخ وفات :
1336/01/10
مزار :
تکیه خلیلیان-دردشتی
زمینه فعالیت :
هنرمند
سکینه سلطان، معروف به آغا بی بی خانم، فرزند آقامحمدجواد شعرباف اصفهانی، همسر استاد میرزا ابوالقاسم طرب و مادر استاد جلال الدین همایی بود. بی بی خانم در 16 ربیع الاول 1292ق متولد شد. وی در سال 1310ق به همسری طرب درآمد و به مدت پنج، شش سال در خانواده نزد شوهر خویش به تحصیل پرداخت و صاحب فضل و کمال شد.
از نکات جالب زندگی این بانوی متقی، این بود که او هرگز از وظایف خانه داری غفلت نمی کرد. با آن که هم درس می داد و هم عبادتهای بسیار می کرد، هرگز از وظایف شوهرداری و فرزند داری غافل نمی شد. او برای طرب و فرزندانش همسر و مادر خوبی بود. بی بی در سن 37 سالگی همسر خود را از دست داد و عهده دار سرپرستی چهار فرزند یتیم خود شد. این بانوی متقی که سالیان دراز درگیر فقر مالی و یتیم داری بود، هرگز از فضایل اخلاقی، چون توکل و قناعت و صبر و بردباری دوری نجست. وی در ربع آخر عمر خویش فرصت بسیار یافت تا به عبادات بیشتری بپردازد.
در روزهای جمعه و ایام متبرکه سه ماه رجب، شعبان و رمضان و امثال آن بسیار دیده می شد که در منزل یا مسجد کوچک مجاور منزل، مسجد جلوخان حوزه روحانی تشکیل می داد و در میان جمعی از زنان می نشست و مسائل دینی را به آنها می آموخت و یا قرآن و دعا و زیارت های مأثوره را با آهنگی گرم و دلنواز شمرده و مرتب تکرار و بلند می خواند و دیگران آهسته تکرار می کردند.
این زن فاضله و کاردان سرانجام در روز یکشنبه 6 صفر 1377ق/10 فرودین 1336ش فوت شد و در تکیه خلیلیان به خاک سپرده شد.

مشروح زندگی نامه
سکینه سلطان، معروف به آغا بی بی خانم، فرزند آقامحمدجواد شعرباف اصفهانی، همسر استاد میرزا ابوالقاسم طرب و مادر استاد جلال الدین همایی بود. بی بی خانم در 16 ربیع الاول 1292ق متولد شد. وی در سال 1310ق به همسری طرب درآمد و به مدت پنج، شش سال در خانواده نزد شوهر خویش به تحصیل پرداخت و صاحب فضل و کمال شد.
مطالعات و تحصیلات بی بی خانم تا آن جا بود که قرآن و روایات و دعاها و همچنین کتب نظم و نثر فارسی، حتی منشآت و قطعات را به درستی می خواند و معنا می کرد. حساب سیاق و مقدمات صرف و نحو عربی را هم خوب فرا گرفته بود. بی بی با مسائل و احکام شرعی نیز آشنایی داشت؛ به طوری که مرجع خوبی برای زنان و دختران محله بود. افراد از محله های دور و نزدیک به او رجوع می کردند تا هم احکام شرعی را از او فرا بگیرند و هم در استخاره و آداب شرعی از او مدد بگیرند. این زن فاضله در مدت عمر 85 سالة خود بیش از پانصد تن از زنان و دختران شهر را با سواد نمود و همچنین به آنها قرآن و احکام اسلامی را یاد داد.
بی بی خانم بانویی فاضل، آگاه و باتقوا بود و با قرآن کریم و دعاهای معروف، چون: صباح، کمیل، سمات، سحر، مجیر، جوشن کبیر و ابوحمزه ثمالی انس بسیار داشت و از بس آنها را خوانده بود، همه را از حفظ داشت. وی مواظبت بسیار بر طاعات و عبادات خود داشت و بر اثر عبادتهای طولانی از معنویت و جاذبه ای خاص برخوردار شده بود.
از تربیت شدگان محضر این بانوی فاضل پنج فرزند پسر به نامهای ذیل بودند:
میرزا محمدرضا، معروف به میرزاجان، متوفی قبل از سن بلوغ، میرزا عبدالجواد، جلال الدین، ابوالفضل و ابراهیم که در دوران کودکی کم و بیش نزد مادر درس خواندند و از همین فیض انفاس قدسیه اش استفاده نمودند.
استاد جلال الدین همایی که خود از تربیت شدگان دامان چنین بانوی فاضله ای است، نزد مادر خواندن قرآن و ادعیه مأثوره و گلستان و غزلیات حافظ را فراگرفت. این استاد تا جایی پیش رفت که خود یکی از مفاخر اصفهان و زیبنده لقب علّامه شد. او علّامه دهر و صاحب دانش و علوم گوناگون و احاطه وی بر ادب فارسی و عربی، تاریخ، علوم ریاضی، هیأت قدیم، فقه و کلام، فلسفه، عرفان و برخی فنون دیگر کم مانند بود. تسلط او بر ادب فارسی چنان بود که وقتی در این باره سخن می گفت، شنونده می پنداشت که همه عمر خود را به پژوهش در ادب فارسی گذرانده و مجالی برای پرداختن به مباحث دیگر نداشته است، اما همین که به قلمرو مباحث فقهی یا کلامی پا می نهاد، شنونده به حیرتی عظیم فرو می رفت؛ زیرا تسلط وی را بر فقه یا کلام کم از تسلطش بر ادب نمی دید.
از نکات جالب زندگی این بانوی متقی، این بود که او هرگز از وظایف خانه داری غفلت نمی کرد. با آن که هم درس می داد و هم عبادتهای بسیار می کرد، هرگز از وظایف شوهرداری و فرزند داری غافل نمی شد. او برای طرب و فرزندانش همسر و مادر خوبی بود. بی بی در سن 37 سالگی همسر خود را از دست داد و عهده دار سرپرستی چهار فرزند یتیم خود شد. این بانوی متقی که سالیان دراز درگیر فقر مالی و یتیم داری بود، هرگز از فضایل اخلاقی، چون توکل و قناعت و صبر و بردباری دوری نجست. وی در ربع آخر عمر خویش فرصت بسیار یافت تا به عبادات بیشتری بپردازد.
در روزهای جمعه و ایام متبرکه سه ماه رجب، شعبان و رمضان و امثال آن بسیار دیده می شد که در منزل یا مسجد کوچک مجاور منزل، مسجد جلوخان حوزه روحانی تشکیل می داد و در میان جمعی از زنان می نشست و مسائل دینی را به آنها می آموخت و یا قرآن و دعا و زیارت های مأثوره را با آهنگی گرم و دلنواز شمرده و مرتب تکرار و بلند می خواند و دیگران آهسته تکرار می کردند.
این زن فاضله و کاردان سرانجام در روز یکشنبه 6 صفر 1377ق/10 فرودین 1336ش فوت شد و در تکیه خلیلیان به خاک سپرده شد.