سید محمدحسین امامی

سید محمدحسین امامی

شهرت :

سید محمد حسین امامی
تاریخ وفات :
21/08/1321
مزار :
تکیه قبرستان عمومی مصلی
زمینه فعالیت :
عالم ربانی
عالم رّبانی سیدمحمدحسین امامی، فرزند میرزا محمدمهدی، معروف به میرزاجان. هنرمند و نقاش معروف در رشته های تذهیب، تشعیر، گل و بوته و صورت، متولد و متوفی بین سالهای 1200-1300ش فرزند میرزا زین العابدین، معروف به میرسید، فرزند میرزا رحیم، معروف به میرزا کوچک نقاش و پدر هنرمند گرانمایه میرزاآقا امامی، از سادات امامی که نسبشان به امامزاده زین العابدین، مدفون در بقعه درب امام می پیوندد.
سید محمد حسین مردی متدین و کاملاً آگاه به علوم و معارف اسلامی و حرفه اش هنر و شگردش گل و مرغ بود اما در چهره سازی احتیاط شرعی می نمود و به تفنّن گل و بوته می ساخت. وی در میان هنرمندان به سید محمد حسین گل و بوته ساز اشتهار داشته، در رده استادان قدرتمند این هنر بود. هر چند کارهای او فراوان به دست نمی آید، ولی در توانایی و حسن سلیقه از مبرزترین استادان گل و بوته ساز است. امضای او « یا اباعبدالله الحسین » بوده است.
این عالم فاضل و هنرمندگرانمایه در 21 رمضان 1321ق فوت و در قبرستان پشت مصلی در مقبره خانوادگی در کنار پدرش به خاک سپرده شد.

مشروح زندگی نامه
عالم رّبانی سیدمحمدحسین امامی، فرزند میرزا محمدمهدی، معروف به میرزاجان. هنرمند و نقاش معروف در رشته های تذهیب، تشعیر، گل و بوته و صورت، متولد و متوفی بین سالهای 1200ـ1300ش فرزند میرزا زین العابدین، معروف به میرسید، فرزند میرزا رحیم، معروف به میرزا کوچک نقاش و پدر هنرمند گرانمایه میرزاآقا امامی، از سادات امامی که نسبشان به امامزاده زین العابدین، مدفون در بقعه درب امام می پیوندد.
سید محمد حسین مردی متدین و کاملاً آگاه به علوم و معارف اسلامی و حرفه اش هنر و شگردش گل و مرغ بود اما در چهره سازی احتیاط شرعی می نمود و به تفنّن گل و بوته می ساخت. وی در میان هنرمندان به سید محمد حسین گل و بوته ساز اشتهار داشته، در رده استادان قدرتمند این هنر بود. هر چند کارهای او فراوان به دست نمی آید، ولی در توانایی و حسن سلیقه از مبرزترین استادان گل و بوته ساز است. امضای او « یا اباعبدالله الحسین » بوده است.
این عالم فاضل و هنرمندگرانمایه در 21 رمضان 1321ق فوت و در قبرستان پشت مصلی در مقبره خانوادگی در کنار پدرش به خاک سپرده شد. بر سنگ مزارش اشعاری در مرثیه و ماده تاریخ او حک شده است:
تا جهانی بوده است و خواهد بود/شور برپاست از نوای حسین
چرخ باز از ستم ز پا افکند/سروری از بوستان سرای حسین
آن که بود از نتاج پاک امام/دلش آکنده از ولای حسین
حافظ شرع جانشین رسول/بر سرش سایه لوای حسین
بنده حق و بی نیاز از خلق/با جهان غیر آشنای حسین
پرورش داد جان و تن یک عمر/تا که روزی کند فدای حسین
در شب قتل جد خویش، علی/کرد ایثار جان به پای حسین
با یکی سال رحلتش گفتم/چرخ زد ناله در عزای حسین