میرزا محمدباقر امامی

میرزا محمدباقر امامی

شهرت :

میرزا محمدباقر امامی
تاریخ وفات :
1324/01/14
مزار :
تکیه بروجردی
زمینه فعالیت :
مورخ و ادیب

 

 حكيم اديب، فرزند سيد احمد، از سلسله‏ جليله‏ سادات حسينى درب ‏امامى اصفهان، در سال 1253ش در اصفهان متولد شد.

 پس از فراگيرى علوم مقدماتى، در حوزه‏ علمى اصفهان از محضر اساتيد زیر استفاده برد:

 1- آقا سيد محمدباقر  درچه ‏اى(1264ق)؛ 2- آخوند كاشى(م: 1333ق)؛ 3- جهانگيرخان قشقايى (م: 1328ق)

 همچنين در حوزه‏ علميه تهران، همراه مرحوم شيخ محمود مفيد، نزد فقيه شهيد شيخ فضل‏ الله نورى(1259 - 1327ق) و حكيم متأله، ميرزا حسن كرمانشاهى شاگردى نمود.

 تحصيلات وی در قسمت ادبيات، منطق، نحو و صرف، معانى بيان و فلسفه بود و مخصوصاً در ادبيات عرب تخصص كامل داشت و از بعضى علماى معروف اجازه اجتهاد داشت.

حاج ميرزا محمدباقر از سال 1300ش وارد خدمت فرهنگ شد و مدت نُه سال در دبيرستان صارميه و سپس در دبيرستانهاى فرهنگ، ارامنه، دانشسراى دختران و دبيرستان معقول و منقول در اصفهان تدريس نمود.

 مرحوم سيد مصلح ‏الدين مهدوى، از شاگردان وى، مى‏ نويسد:

 « وى از اجله‏ ادبا و شعرا و حكما و متكلمين بود» و هم‏چنين او را به عنوان «عالم حكيم، اديب فاضل زاهد » معرفى مى‏ نمايد.

 حاج ميرزا محمدباقر امامى در بين فرهنگيان محبوبيت و احترام خاصى داشت و از كلاس درسش شاگردان زيادى استفاده كامل كردند، از جمله: سيد مصلح ‏الدين مهدوى و اديب شاعر عبدالمجيد اوحدى(يكتا). آيت ‏الله سيد حسن مدرس هاشمى نيز كتاب شرح منظومه و الهيات شفا را نزد او فرا گرفته است.

 مرحوم امامى كتابى در حكمت تألیف کرده و در آن به شرح حال حكما و فيلسوفان پيش از سقراط تا صدرالمتألهين شيرازى و شاگردان او پرداخته است. رساله ه‏اى نيز در نسب‏نامه خود (سادات درب امامى) دارد

وى در سن هفتاد سالگى در ظهر چهارشنبه از ماه صفر سال 1364ق برابر با چهاردهم فروردين سال 1324ش وفات يافت و در سمت شرقى تكيه بروجردی مدفون گرديد.

 از آن مرحوم سه فرزند، دو پسر و يك دختر باقى ماند كه متأسفانه دو فرزند پسر در جوانى در مدت يك سال، يكى پس از ديگرى فوت نمودند.

 در اين مورد مرحوم مهدوى چنين مى ‏نويسد:

    «آقاى حاجى ميرزا باقر پيرمردى است روشن‏ ضمير، قريب هفتاد سال از سن ايشان مى‏ گذرد و نتيجه عمرش دو فرزند به نام كمال و جمال بود كه تندباد اجل وزيدن گرفته، در مدت كمتر از يك سال هردو آنها را برد. فوت اين دو جوان در تمام شؤون پدر تأثير نموده، قيافه بسى رقت ‏انگيز بدين مرد عزيز داده است»

 


مشروح زندگی نامه

 حكيم اديب، فرزند سيد احمد، از سلسله‏ جليله‏ سادات حسينى درب ‏امامى اصفهان، در سال 1253ش در اصفهان متولد شد.

 پس از فراگيرى علوم مقدماتى، در حوزه‏ علمى اصفهان از محضر اساتيد زیر استفاده برد:

 1- آقا سيد محمدباقر  درچه ‏اى(1264ق)؛ 2- آخوند كاشى(م: 1333ق)؛ 3- جهانگيرخان قشقايى (م: 1328ق)

 همچنين در حوزه‏ علميه تهران، همراه مرحوم شيخ محمود مفيد، نزد فقيه شهيد شيخ فضل‏ الله نورى(1259 - 1327ق) و حكيم متأله، ميرزا حسن كرمانشاهى شاگردى نمود.

 تحصيلات وی در قسمت ادبيات، منطق، نحو و صرف، معانى بيان و فلسفه بود و مخصوصاً در ادبيات عرب تخصص كامل داشت و از بعضى علماى معروف اجازه اجتهاد داشت.

حاج ميرزا محمدباقر از سال 1300ش وارد خدمت فرهنگ شد و مدت نُه سال در دبيرستان صارميه و سپس در دبيرستانهاى فرهنگ، ارامنه، دانشسراى دختران و دبيرستان معقول و منقول در اصفهان تدريس نمود.

 مرحوم سيد مصلح ‏الدين مهدوى، از شاگردان وى، مى‏ نويسد:

 « وى از اجله‏ ادبا و شعرا و حكما و متكلمين بود» و هم‏چنين او را به عنوان «عالم حكيم، اديب فاضل زاهد » معرفى مى‏ نمايد.

 حاج ميرزا محمدباقر امامى در بين فرهنگيان محبوبيت و احترام خاصى داشت و از كلاس درسش شاگردان زيادى استفاده كامل كردند، از جمله: سيد مصلح ‏الدين مهدوى و اديب شاعر عبدالمجيد اوحدى(يكتا). آيت ‏الله سيد حسن مدرس هاشمى نيز كتاب شرح منظومه و الهيات شفا را نزد او فرا گرفته است.

 مرحوم امامى كتابى در حكمت تألیف کرده و در آن به شرح حال حكما و فيلسوفان پيش از سقراط تا صدرالمتألهين شيرازى و شاگردان او پرداخته است. رساله ه‏اى نيز در نسب‏نامه خود (سادات درب امامى) دارد

وى در سن هفتاد سالگى در ظهر چهارشنبه از ماه صفر سال 1364ق برابر با چهاردهم فروردين سال 1324ش وفات يافت و در سمت شرقى تكيه بروجردی مدفون گرديد.

 از آن مرحوم سه فرزند، دو پسر و يك دختر باقى ماند كه متأسفانه دو فرزند پسر در جوانى در مدت يك سال، يكى پس از ديگرى فوت نمودند.

 در اين مورد مرحوم مهدوى چنين مى ‏نويسد:

    «آقاى حاجى ميرزا باقر پيرمردى است روشن‏ ضمير، قريب هفتاد سال از سن ايشان مى‏ گذرد و نتيجه عمرش دو فرزند به نام كمال و جمال بود كه تندباد اجل وزيدن گرفته، در مدت كمتر از يك سال هردو آنها را برد. فوت اين دو جوان در تمام شؤون پدر تأثير نموده، قيافه بسى رقت ‏انگيز بدين مرد عزيز داده است»