سید طه بهشتی

سید طه بهشتی

شهرت :

طه بهشتی
تاریخ وفات :
17/09/1403
مزار :
تکیه قبرستان عمومی مصلی
زمینه فعالیت :
خطیب و واعظ

واعظ دانشمند، سید طه بهشتی، فرزند سید محمد باقر، در چهارم صفر 1322ق تولد یافت. با توجه به علاقه ای که به تبلیغ داشت، از همان ابتدای دوران تحصیل به بیان احکام و وعظ و ذکر مصائب ائمه اطهار – علیهم السلام- پرداخت و چنان توانی از خود مصروف داشت که با وجود صغر سن، در شهر اصفهان مشهور خاص و عام گردید و این شهرت موجب شد که در شهرهای دیگر هم منبر برود. سخنرانیهایش در مسجد گوهرشاد زبانزد خاص و عام بود.

    وی از علمای بزرگ، از جمله آیت الله العظمی آقا سید ابوالحسن اصفهانی، آیت الله حاج میرزا حسین فقیه سبزواری، آیت الله حاج میرزا محمد رضا کلباسی و آیت الله شیخ محمد حسین آل کاشف الغطاء اجازه روایت داشت.

    پس از وفات پدر، به اقامه جماعت در مسجد قرچقه ( سرجوی شاه – بهشتی) و مسجد صحرا (-صحرا کارها) پرداخت.

    در حدود سالهای 1368ق به مرضی مبتلا شد  که منجر به عمل جراحی گردید و به علت فلج نیمه پایین بدن، خانه نشین شد و با تألیف کتاب در تبلیغ دین مبین اسلام راه خود را ادامه داد.

    کتبی که وی در موعظه و نصایح به رشته تحریر درآورده، عبارتند از:

1-هدیة الصالحین؛2 - علائم المتقین (شرح خطبه همام) در سه جلد؛ 3.دیوان بهشتی؛4- نوادر المواعظ؛ 5- لئالی المواعظ؛ 6-کنزالمواعظ؛ 7- نور الایمان فی خطبة آخر شعبان، فی فضیلة شهر رمضان، چهل و دو مجلس؛ 8- انیس المتقین، هفتاد مجلس؛9- عشریه، راجع به ایام عاشورا؛10- دُررالمواعظ، چهل و یک مجلس؛11-تحفة الاحباب، در شرح معاریف خاندان سادات بهشتی.

وی طبعی روان داشته و دیوان شعری نیز از خود به یادگار گذاشته است. در اشعارش« بهشتی»  تخلص می نموده است.

این واعظ محقق در 17 رمضان 1403ق وفات یافت و پیکرش را در قبرستان پشت مصلی به خاک سپردند. ادیب گرانمایه استاد « نحوی» در رثایش چنین سروده است:

نکونام شریفش بود طه/که با طه به جنّت همنشین باد

حسینی بود در سر تا سر عمر/نشد ذکر حسینش یک دم از یاد

بهشتی مرغ روحش بال بگشاد/از این خاکی نفس گردید آزاد

به تاریخ وفاتش طبع« نحوی »/« رقم زد عترت طه از او شاد »


مشروح زندگی نامه

واعظ دانشمند، سید طه بهشتی، فرزند سید محمد باقر، در چهارم صفر 1322ق تولد یافت. با توجه به علاقه ای که به تبلیغ داشت، از همان ابتدای دوران تحصیل به بیان احکام و وعظ و ذکر مصائب ائمه اطهار – علیهم السلام- پرداخت و چنان توانی از خود مصروف داشت که با وجود صغر سن، در شهر اصفهان مشهور خاص و عام گردید و این شهرت موجب شد که در شهرهای دیگر هم منبر برود. سخنرانی هایش در مسجد گوهرشاد زبانزد خاص و عام بود.

    وی از علمای بزرگ، از جمله آیت الله العظمی آقا سید ابوالحسن اصفهانی، آیت الله حاج میرزا حسین فقیه سبزواری، آیت الله حاج میرزا محمد رضا کلباسی و آیت الله شیخ محمد حسین آل کاشف الغطاء اجازه روایت داشت.

    پس از وفات پدر، به اقامه جماعت در مسجد قرچقه ( سرجوی شاه – بهشتی) و مسجد صحرا (صحرا کارها) پرداخت.

    در حدود سالهای 1368ق به مرضی مبتلا شد  که منجر به عمل جراحی گردید و به علت فلج نیمه پایین بدن، خانه نشین شد و با تألیف کتاب در تبلیغ دین مبین اسلام راه خود را ادامه داد.

    کتبی که وی در موعظه و نصایح به رشته تحریر درآورده، عبارتند از:

1-هدیة الصالحین؛2 - علائم المتقین (شرح خطبه همام) در سه جلد؛ 3.دیوان بهشتی؛4- نوادر المواعظ؛ 5- لئالی المواعظ؛ 6-کنزالمواعظ؛ 7- نور الایمان فی خطبة آخر شعبان، فی فضیلة شهر رمضان، چهل و دو مجلس؛ 8- انیس المتقین، هفتاد مجلس؛9- عشریه، راجع به ایام عاشورا؛10- دُررالمواعظ، چهل و یک مجلس؛11-تحفة الاحباب، در شرح معاریف خاندان سادات بهشتی.

وی طبعی روان داشته و دیوان شعری نیز از خود به یادگار گذاشته است. در اشعارش« بهشتی»  تخلص می نموده است.

این واعظ محقق در 17 رمضان 1403ق وفات یافت و پیکرش را در قبرستان پشت مصلی به خاک سپردند. ادیب گرانمایه استاد « نحوی» در رثایش چنین سروده است:

نکونام شریفش بود طه/که با طه به جنّت همنشین باد

حسینی بود در سر تا سر عمر/نشد ذکر حسینش یک دم از یاد

بهشتی مرغ روحش بال بگشاد/از این خاکی نفس گردید آزاد

به تاریخ وفاتش طبع« نحوی »/« رقم زد عترت طه از او شاد »