سید فخرالدین بهشتی

سید فخرالدین بهشتی

شهرت :

سید فخرالدین بهشتی
تاریخ وفات :
22/06/1338
مزار :
تکیه قبرستان عمومی مصلی
زمینه فعالیت :
عالم فاضل

    فرزند سید مهدی بن میر محمد صادق بن عبدالباقی بن محمدرضا بن میر محمدهادی، از ائمه جماعت و مروّجان دین، به سال 1300ق در اصفهان متولد شد.

    پس از سپری شدن ایام کودکی، به منظور تحصیل وارد مدرسه صدر شد و از محضر اساتید این مدرسه بهره های فراوان برد. از جمله بزرگانی که سید فخرالدّین بیشترین فیض را از محضرش کسب کرد، عالم فاضل و ادیب گرانمایه، شیخ محمد باقر واثق همدانی  بود.

    پس از آنکه در تحصیل کمالات علمی و اخلاقی به مراتب عالی رسید، جهت تبلیغ به روستای کلیشاد لنجان عزیمت و در آنجا اقامه جماعت می نمود.

    این عالم گرانمایه تقوی و زهدی فراوان داشت و دارای قریحه و طبعی لطیف و موزون و صدایی خوش بود و در شکسته نویسی نیز تبحر داشت.

    وی در روز چهارشنبه 22 جمادی الثانی 1338ق در سن 38 سالگی وفات یافت و در قبرستان پشت مصلی به خاک سپرده شد.

    فرزندش سید رضا،  متخلص به «دریا»  در رثای پدر ¬چنین سروده است:

تاج اقبالم اوفتاد از سر/از سرم سایه برگرفت پدر

پدری داشتم که مادر دهر/بهتر از او نزاده بود پسر

نام او حاج سید فخرالدّین/فخر ارباب علم و فضل و هنر

در سی و هشت سالگی بگذاشت/طفل خود را گذاشت بی یاور

گشت دُر یتیم او «دریا»/لیک دریای پُر ز دُر و گهر

بهر تاریخ  فوت او بسرود/تاج اقبالم اوفتاد از سر


مشروح زندگی نامه

    فرزند سید مهدی بن میر محمد صادق بن عبدالباقی بن محمدرضا بن میر محمدهادی، از ائمه جماعت و مروّجان دین، به سال 1300ق در اصفهان متولد شد.

    پس از سپری شدن ایام کودکی، به منظور تحصیل وارد مدرسه صدر شد و از محضر اساتید این مدرسه بهره های فراوان برد. از جمله بزرگانی که سید فخرالدّین بیشترین فیض را از محضرش کسب کرد، عالم فاضل و ادیب گرانمایه، شیخ محمد باقر واثق همدانی  بود.

    پس از آنکه در تحصیل کمالات علمی و اخلاقی به مراتب عالی رسید، جهت تبلیغ به روستای کلیشاد لنجان عزیمت و در آنجا اقامه جماعت می نمود.

    این عالم گرانمایه تقوی و زهدی فراوان داشت و دارای قریحه و طبعی لطیف و موزون و صدایی خوش بود و در شکسته نویسی نیز تبحر داشت.

    وی در روز چهارشنبه 22 جمادی الثانی 1338ق در سن 38 سالگی وفات یافت و در قبرستان پشت مصلی به خاک سپرده شد.

    فرزندش سید رضا،  متخلص به «دریا»  در رثای پدر چنین سروده است:

تاج اقبالم اوفتاد از سر/از سرم سایه برگرفت پدر

پدری داشتم که مادر دهر/بهتر از او نزاده بود پسر

نام او حاج سید فخرالدّین/فخر ارباب علم و فضل و هنر

در سی و هشت سالگی بگذاشت/طفل خود را گذاشت بی یاور

گشت دُر یتیم او «دریا»/لیک دریای پُر ز دُر و گهر

بهر تاریخ  فوت او بسرود/تاج اقبالم اوفتاد از سر