سیدمحمدهاشم بهشتی

سیدمحمدهاشم بهشتی

شهرت :

سیدمحمدهاشم بهشتی
تاریخ وفات :
14/09/1353
مزار :
تکیه قبرستان عمومی مصلی
زمینه فعالیت :
عالم فاضل

عالم زاهد، سيد محمد هاشم، فرزند سید محمد صادق بن عبدالباقی بن محمد رضا بن میر محمد هادی، از علمای اصفهان و سادات بهشتی، در سال 1282ق در اصفهان چشم به جهان گشود.

    پس از آنکه دوران کودکی را سپری نمود، در محضر پدر و دیگر اساتید زمان به تحصیل علوم و تهذیب نفس پرداخت و توانست همچون پدر گرامی اش مرجع رفع مشکلات و گرفتاریهای مردم باشد و در این راه در حدّ توان خود بكوشد.

    محضرش محل رفع نیاز نیازمندان، محرومان و درماندگان بود و به « سلمان زمان و ابوذر دوران » شهره بود. در مسجد لنبان نماز صبح را اقامه می نمود.

     سید محمد هاشم چهار فرزند پسر داشت که همه اهل فضل و تقوا بودند:

1-آقا سید فضل الله (پدر شهيد دكتر بهشتي)؛

2-آقا سید مرتضی، از وعاظ و خطیبان برجسته؛

3-آقا سید احمد از روحانیون و مبلّغان و مروجان دین؛

4-آقا سید محمد، از اخیارو نیکان.

    وی در 14 رمضان 1353ق وفات یافت و در  قبرستان پشت مصلّای تخت فولاد مدفون گردید. شاعر گرانمایه میرزا عبدالجواد خطیب، ماده تاریخ وفاتش را این گونه سروده است:

لسان الدین خطیب از بهر تاريخ/کــــمنــــــــد طبـع را گرداند پویان

 یکی شد پیک حق آمد برون گفت/زدی غوطه به یمّ عفو جانان


مشروح زندگی نامه

عالم زاهد، سيد محمد هاشم، فرزند سید محمد صادق بن عبدالباقی بن محمد رضا بن میر محمد هادی، از علمای اصفهان و سادات بهشتی، در سال 1282ق در اصفهان چشم به جهان گشود.

    پس از آنکه دوران کودکی را سپری نمود، در محضر پدر و دیگر اساتید زمان به تحصیل علوم و تهذیب نفس پرداخت و توانست همچون پدر گرامی اش مرجع رفع مشکلات و گرفتاریهای مردم باشد و در این راه در حدّ توان خود بكوشد.

    محضرش محل رفع نیاز نیازمندان، محرومان و درماندگان بود و به « سلمان زمان و ابوذر دوران » شهره بود. در مسجد لنبان نماز صبح را اقامه می نمود.

     سید محمد هاشم چهار فرزند پسر داشت که همه اهل فضل و تقوا بودند:

1-آقا سید فضل الله (پدر شهيد دكتر بهشتي)؛

2-آقا سید مرتضی، از وعاظ و خطیبان برجسته؛

3-آقا سید احمد از روحانیون و مبلّغان و مروجان دین؛

4-آقا سید محمد، از اخیارو نیکان.

    وی در 14 رمضان 1353ق وفات یافت و در  قبرستان پشت مصلّای تخت فولاد مدفون گردید. شاعر گرانمایه میرزا عبدالجواد خطیب، ماده تاریخ وفاتش را این گونه سروده است:

لسان الدین خطیب از بهر تاريخ/کــــمنــــــــد طبـع را گرداند پویان

 یکی شد پیک حق آمد برون گفت/زدی غوطه به یمّ عفو جانان