میرزا عبدالحسین تاج العلماء اصفهانی

میرزا عبدالحسین تاج العلماء اصفهانی

شهرت :

تاج العلماء اصفهانی
تاریخ وفات :
1/05/1365
مزار :
تکیه سیدالعراقین
زمینه فعالیت :
عالم فاضل
عالم فاضل و روحانى وارسته، میرزا عبدالحسین در سال1238ش در اصفهان، متولد شد. پدرش میرزا ابراهیم، از علما و امام جماعت مسجد خواجه تاج الدین بود و اجدادش نیز تا چند نسل از اهل علم بودند.
او تا سنّ چهارده سالگى در نزد پدر خود تحصیل نمود و سپس نزد اساتیدى، چون: میرزا عبدالعلى هرندى؛ آخوند ملاّ محمّد کاشانى و جهانگیر خان قشقایى تحصیل نمود. پس از قریب به سیزده سال تحصیل در اصفهان، به نجف اشرف مشرف شد و در نزد بزرگان حوزه نجف، همچون آیات عظام: آخوند ملاّ محمّد کاظم خراسانى و سیّد محمّد کاظم یزدى به کسب علم مشغول گردید.
در نجف اشرف با عالم جلیل، شهید آیت الله سیّد حسن مدرّس هم حجره و رفیق بود و پس از بازگشت آن دو به اصفهان نیز رفاقتشان ادامه یافت؛ به گونه ای که در جریان اعتراض شهید مدرّس علیه زورگویى هاى صمصام السلطنه، والى اصفهان که به تبعید و تحصّن او در تخت فولاد انجامید، مرحوم تاج العلماء به همراه عده اى از مردم اصفهان براى حمایت از مدرّس راهى تخت فولاد گردیدند که در نتیجه صمصام السلطنه مجبور شد با عذرخواهى از شهید مدرّس او را به اصفهان بازگرداند.
مرحوم تاج العلماء پس از بازگشت به اصفهان، به اقامه جماعت و تبلیغ در مسجد خواجه تاج الدین و تدریس در مدرسه جدّه کوچک پرداخت. وی علاوه بر تدریس دروس حوزوى، نهج البلاغه را نیز براى مشتاقان معارف علوى تدریس مى نمود.
وى عالمى زاهد، قانع و وارسته بود. سادگى و بى پیرایگى در خانه و زندگى او کاملا مشهود بود و با مردم رفتارى ساده و بى تکلّف داشت. در عین وقار و نفوذ کلمه، داراى تواضع و فروتنى و ملاطفت فراوان بود. در امر به معروف و نهى از منکر بسیار جدّى و کوشا بود. در صدد چاره جویى براى مستمندان و فقیران بود و از هر راهى که مى توانست براى فقرا از افراد خیّر کمک مى گرفت.
وى از صدایى خوش و دلنشین برخوردار بود و شب هاى جمعه در مسجد خواجه تاج الدین جلسه دعاى کمیل برگزار مى نمود.
مرحوم تاج العلماء در ماه جمادی الاولی 1365ق دار فانى را وداع گفت و در صحن تکیه سیّد العراقین مدفون شد.

مشروح زندگی نامه
عالم فاضل و روحانى وارسته، میرزا عبدالحسین در سال1238ش در اصفهان، در محلّه ای موسوم به چهارسوق درب شیخ متولد شد. پدرش میرزا ابراهیم، از علما و امام جماعت مسجد خواجه تاج الدین بود و اجدادش نیز تا چند نسل از اهل علم بودند.
او تا سنّ چهارده سالگى در نزد پدر خود تحصیل نمود و سپس نزد اساتیدى، چون: میرزا عبدالعلى هرندى؛ آخوند ملاّ محمّد کاشانى و جهانگیر خان قشقایى تحصیل نمود. پس از قریب به سیزده سال تحصیل در اصفهان، به نجف اشرف مشرف شد و در نزد بزرگان حوزه نجف، همچون آیات عظام: آخوند ملاّ محمّد کاظم خراسانى و سیّد محمّد کاظم یزدى به کسب علم مشغول گردید.
در نجف اشرف با عالم جلیل، شهید آیت الله سیّد حسن مدرّس هم حجره و رفیق بود و پس از بازگشت آن دو به اصفهان نیز رفاقتشان ادامه یافت؛ به گونه ای که در جریان اعتراض شهید مدرّس علیه زورگویى هاى صمصام السلطنه، والى اصفهان که به تبعید و تحصّن او در تخت فولاد انجامید، مرحوم تاج العلماء به همراه عده اى از مردم اصفهان براى حمایت از مدرّس راهى تخت فولاد گردیدند که در نتیجه صمصام السلطنه مجبور شد با عذرخواهى از شهید مدرّس او را به اصفهان بازگرداند.
مرحوم تاج العلماء پس از بازگشت به اصفهان، به اقامه جماعت و تبلیغ در مسجد خواجه تاج الدین و تدریس در مدرسه جدّه کوچک پرداخت. وی علاوه بر تدریس دروس حوزوى، نهج البلاغه را نیز براى مشتاقان معارف علوى تدریس مى نمود.
وى عالمى زاهد، قانع و وارسته بود. سادگى و بى پیرایگى در خانه و زندگى او کاملا مشهود بود و با مردم رفتارى ساده و بى تکلّف داشت. در عین وقار و نفوذ کلمه، داراى تواضع و فروتنى و ملاطفت فراوان بود. در امر به معروف و نهى از منکر بسیار جدّى و کوشا بود. در صدد چاره جویى براى مستمندان و فقیران بود و از هر راهى که مى توانست براى فقرا از افراد خیّر کمک مى گرفت.
وى شیفته خاندان عصمت و طهارت(ع) بود. به تهذیب نفس و کسب رضایت الهى در کارها بسیار اهمیت مى داد. داراى همّتى بلند و اخلاقى نیکو بود. براى طلاب و شاگردانش همچون پدرى مهربان بود و در رفع مشکلات آنان مى کوشید. به خواندن زیارت عاشورا، حدیث کساء و دعاى کمیل علاقة فراوانى داشت.
وى از صدایى خوش و دلنشین برخوردار بود و شب هاى جمعه در مسجد خواجه تاج الدین جلسه دعاى کمیل برگزار مى نمود.
مرحوم تاج العلماء در ماه جمادی الاولی 1365ق دار فانى را وداع گفت و در صحن تکیه سیّد العراقین مدفون شد.
سنگ نوشته:
هذا مضجع العالم العامل الفاضل آقاى عبدالحسین بن ابراهیم تاج الاصفهانى عفى عن جرائمه به تاریخ جمادى الاولى 1365.
فرزندش، استاد شمس الدین تاج اصفهانى، ادیبى فاضل و فرزانه بود که در بهمن ماه 1383ش وفات نمود و در قطعه نام آوران باغ رضوان مدفون شد.