میرزا محمود تبریزچی

میرزا محمود تبریزچی

شهرت :

تبریزچی
تاریخ وفات :
28/09/1382
مزار :
تکیه قبرستان عمومی مصلی
زمینه فعالیت :
شاعر
ادیب شاعر، متخلص به « محمود »، فرزند حاج عبدالوهاب در سال 1310ق در اصفهان به دنیا آمد. پدر وی از تجار اصفهان بوده، بر اثر ظلم و ستم روا داشته از سوی ظل السلطان مسعود میرزا، مجبور به ترک وطن و سکونت در جوار حرم حضرت امیرالمؤمنین(ع) می شود و در همانجا فوت و در صحن حرم مطهر مدفون می شود. همسرش در عتبات پس از فوت وی به همسری مرحوم آیت الله شیخ مهدی شاه آبادی در می آید.
وی مدتی به فراگیری علوم و سپس به شغل تجارت می پردازد. او فردی آزادی خواه و همواره پشتیبان محرومان و مستضعفان بوده است.
در اشعارش «محمود» تخلص می نموده، چنان که بر روی جلد کتابش گنج سعادت هم تخلص خود را در قالب شعر آورده است.
نخست نامه به نام بلند معبود است/کلید گنج سعادت کلام محمود است
وی با بزرگانی، از جمله: میرزاعباس خان شیدا، جعفر نوابخش اصفهانی، استاد رضا شجاعت و سید کمال کلوشانی، متخلص به حقیر، دوستی و مراوده داشته است، چنان که در دیوان خود اشاره به فوت مرحوم شیدا می کند.
قسمتی از اشعار میرزامحمود در39 صفحه به نام گنج سعادت در زمان حیات شاعر به سال 1331ش توسط چاپخانه نور اصفهان به چاپ می رسد.
وی در فاصله سالهای 30-1329ش اشعاری در مدح میهن و ستایش آیت الله کاشانی و دکتر مصدق سروده بود که پس از کودتای 28 مرداد موجب گرفتاری وی و احضار او توسط ساواک اصفهان می شود و مجبور می شود این اشعار را از بین ببرد. پس از این اتفاق سعی می کند اشعارش در مدح و مرثیه چهارده معصوم خلاصه شود.
سرانجام میرزامحمودتبریزچی در 28 رمضان سال 1382ق فوت و در قبرستان پشت مصلی به خاک سپرده شد.

مشروح زندگی نامه
ادیب شاعر، متخلص به « محمود »، فرزند حاج عبدالوهاب در سال 1310ق در اصفهان به دنیا آمد. پدر وی از تجار اصفهان بوده، بر اثر ظلم و ستم روا داشته از سوی ظل السلطان مسعود میرزا، مجبور به ترک وطن و سکونت در جوار حرم حضرت امیرالمؤمنین(ع) می شود و در همانجا فوت و در صحن حرم مطهر مدفون می شود. همسرش در عتبات پس از فوت وی به همسری مرحوم آیت الله شیخ مهدی شاه آبادی در می آید.
وی مدتی به فراگیری علوم و سپس به شغل تجارت می پردازد. او فردی آزادی خواه و همواره پشتیبان محرومان و مستضعفان بوده است.
در اشعارش «محمود» تخلص می نموده، چنان که بر روی جلد کتابش گنج سعادت هم تخلص خود را در قالب شعر آورده است.
نخست نامه به نام بلند معبود است/کلید گنج سعادت کلام محمود است
وی با بزرگانی، از جمله: میرزاعباس خان شیدا، جعفر نوابخش اصفهانی، استاد رضا شجاعت و سید کمال کلوشانی، متخلص به حقیر، دوستی و مراوده داشته است، چنان که در دیوان خود اشاره به فوت مرحوم شیدا می کند.
قسمتی از اشعار میرزامحمود در39 صفحه به نام گنج سعادت در زمان حیات شاعر به سال 1331ش توسط چاپخانه نور اصفهان به چاپ می رسد.
وی در فاصله سالهای 30-1329ش اشعاری در مدح میهن و ستایش آیت الله کاشانی و دکتر مصدق سروده بود که پس از کودتای 28 مرداد موجب گرفتاری وی و احضار او توسط ساواک اصفهان می شود و مجبور می شود این اشعار را از بین ببرد. پس از این اتفاق سعی می کند اشعارش در مدح و مرثیه چهارده معصوم خلاصه شود.
سرانجام میرزامحمودتبریزچی در 28 رمضان سال 1382ق فوت و در قبرستان پشت مصلی به خاک سپرده شد. اشعاری که بر روی سنگ مزارش حک شده، اثر دوست وی، سیدکمال کلوشانی، متخلص به حقیر است:
کسی را ندیدم در این اصفهان/چو تبریزچی شاعری خوش بیان
هر آن نظم و شعری که کردی ادا/همی بود در مدح آل عبا
به شنبه که بُد بیست و هشت صیام/اجل ریخت زهر وفاتش به کام
الهی به حق شه لافتی/به حق محمد رسول خدا
به محمود تبریزچی رحمت آر/همی روح او تا ابد شاد باد