میرزاحسین خان ثمر اصفهانی

میرزاحسین خان ثمر اصفهانی

شهرت :

معزالدین
تاریخ وفات :
1/05/1344
مزار :
تکیه شهدا
زمینه فعالیت :
شاعر ادیب، میرزا حسین خان انصاری اصفهانی، متخلص به « ثمر» و ملقب به « معزالدین » فرزند میرزا محمد علی مستوفی انصاری، در سال 1284ق در اصفهان به دنیا آمد.پدرش، وزیر مؤیدالدوله طهماسب میرزا، از خانواده میرزا سلمان جابری انصاری، وزیر سلطان محمد صفوی بود و نیاکانش که مرجع رسیدگی به امور دولتی بودند، در زمان شاه عباس از شیراز به اصفهان مهاجرت کرد، در این شهر اقامت گزیدند. میرزا محمد علی مستوفی، فرزند میرزا حبیب الله مشیر الملک، وزیر و رئیس مالیه ولایات جنوب غربی در زمان ظل السلطان بود.
میرزا حسین خان در سنّ یازده سالگی در مدرسه همایونی واقع در هشت بهشت چهارباغ که از تأسیسات ظلّ السلطان و به ریاست علی خان ناظم العلوم بود. زبان فرانسه، ریاضیات و تاکتیک نظامی را فرا گرفت. پس از تعطیلی این مدرسه، وی برای ادامه تحصیل به مدرسه دارالفنون تهران رفت. سپس به درجه سرتیپی و آجودانی ظل السلطان رسید و در امور حکومتی به خدمت پرداخت.
در زمان مشروطه، ریاست عدلیه خوزستان را یافت. بعد از استعفا و بازگشت به اصفهان، به تألیف و نویسندگی پرداخت و به اشاره سردار اسعد بختیاری ترجمه تاریخ شرق اقصی و جنگ ژاپن و روس را به و مجلد دوم تاریخ جنگ شرق اقصی نگارش درآورد .
ثمر این کتاب را به دستور میرزا فضل الله خان لواءالملک، رئیس قشون اصفهان، گویا از روسی به فارسی ترجمه کرد.
وی صاحب آثار دیگری، همچون: ترجمه تاریخ فرانسه، عبرﺓ للناظرین در تاریخ، رعنا و زیبا (منظوم) که در تهران چاپ سربی شده و دیوان شعر و آثار دیگری است.
ثمر مدتی معلّم مدرسه معارف بود. مدتی نیز نزد ادیب، شاعر و خوشنویس برجسته، میرزا علی رضا، ملّقب به میرزا آقا جان پرتو شاگردی کرد و در نوشتن خطوط مختلف تسلط داشت.
شهرت میرزا حسین خان بیشتر به سبب طبع شعر و معاشرت با ادبا بود. از اشعار اوست:
زدی به غمزه یکی تیر و جان به دل دادم/نهم به دیده اگر تیر دیگرم بزنی
چنین به حکم تو گردن نهاده ام چو قلم/که سر نپیچم اگر گردنم به تیغ زنی
میرزا حسین خان دیوان شعر خود را در سال 1304ش پس از طبع دیوان استادش، میرزا آقا خان پرتو، در آخر همان کتاب به چاپ رسانید. دیوانش شامل رباعیات و قطعات است. این دو دیوان در سال 1304ش به قلم میرزا محمد حسین ادیب اصفهانی، متخلص به فروغی به صورت چاپ سنگی طبع گردید.
سال 1347ش نیز پسرش رضا ثمر دیوان دوم پدر را در اصفهان به چاپ رساند که مشتمل بر غزلیات، ترجیع بند، رباعیات و بوستان راز ثمر و مدح حضرت رسول اکرم(ص) است.
در اشعارش مضامین عرفانی و عاشقانه فراوان است. وی را فردی که از روزگارش ناراضی بوده و از اصلاح اجتماع عصرش اظهار نا امیدی می نموده است، معرفی کرده اند.
این ادیب شاعردر جمادی الاولی سال1344ق وفات یافت و در جنب تکیه میر محمد صادقی ها (گلستان شهدا) به خاک سپرده شد.

مشروح زندگی نامه
شاعر ادیب، میرزا حسین خان انصاری اصفهانی، متخلص به « ثمر» و ملقب به « معزالدین » فرزند میرزا محمد علی مستوفی انصاری، در سال 1284ق در اصفهان به دنیا آمد.پدرش، وزیر مؤیدالدوله طهماسب میرزا، از خانواده میرزا سلمان جابری انصاری، وزیر سلطان محمد صفوی بود و نیاکانش که مرجع رسیدگی به امور دولتی بودند، در زمان شاه عباس از شیراز به اصفهان مهاجرت کرد، در این شهر اقامت گزیدند. میرزا محمد علی مستوفی، فرزند میرزا حبیب الله مشیر الملک، وزیر و رئیس مالیه ولایات جنوب غربی در زمان ظل السلطان بود.
میرزا حسین خان در سنّ یازده سالگی در مدرسه همایونی واقع در هشت بهشت چهارباغ که از تأسیسات ظلّ السلطان و به ریاست علی خان ناظم العلوم بود. زبان فرانسه، ریاضیات و تاکتیک نظامی را فرا گرفت. پس از تعطیلی این مدرسه، وی برای ادامه تحصیل به مدرسه دارالفنون تهران رفت. سپس به درجه سرتیپی و آجودانی ظل السلطان رسید و در امور حکومتی به خدمت پرداخت.
در زمان مشروطه، ریاست عدلیه خوزستان را یافت. بعد از استعفا و بازگشت به اصفهان، به تألیف و نویسندگی پرداخت و به اشاره سردار اسعد بختیاری ترجمه تاریخ شرق اقصی و جنگ ژاپن و روس را به و مجلد دوم تاریخ جنگ شرق اقصی نگارش درآورد .
ثمر این کتاب را به دستور میرزا فضل الله خان لواءالملک، رئیس قشون اصفهان، گویا از روسی به فارسی ترجمه کرد.
وی صاحب آثار دیگری، همچون: ترجمه تاریخ فرانسه، عبرﺓ للناظرین در تاریخ، رعنا و زیبا (منظوم) که در تهران چاپ سربی شده و دیوان شعر و آثار دیگری است.
ثمر مدتی معلّم مدرسه معارف بود. مدتی نیز نزد ادیب، شاعر و خوشنویس برجسته، میرزا علی رضا، ملّقب به میرزا آقا جان پرتو شاگردی کرد و در نوشتن خطوط مختلف تسلط داشت.
شهرت میرزا حسین خان بیشتر به سبب طبع شعر و معاشرت با ادبا بود. از اشعار اوست:
زدی به غمزه یکی تیر و جان به دل دادم/نهم به دیده اگر تیر دیگرم بزنی
چنین به حکم تو گردن نهاده ام چو قلم/که سر نپیچم اگر گردنم به تیغ زنی
میرزا حسین خان دیوان شعر خود را در سال 1304ش پس از طبع دیوان استادش، میرزا آقا خان پرتو، در آخر همان کتاب به چاپ رسانید. دیوانش شامل رباعیات و قطعات است. این دو دیوان در سال 1304ش به قلم میرزا محمد حسین ادیب اصفهانی، متخلص به فروغی به صورت چاپ سنگی طبع گردید.
سال 1347ش نیز پسرش رضا ثمر دیوان دوم پدر را در اصفهان به چاپ رساند که مشتمل بر غزلیات، ترجیع بند، رباعیات و بوستان راز ثمر و مدح حضرت رسول اکرم(ص) است.
در اشعارش مضامین عرفانی و عاشقانه فراوان است. وی را فردی که از روزگارش ناراضی بوده و از اصلاح اجتماع عصرش اظهار نا امیدی می نموده است، معرفی کرده اند.
این ادیب شاعردر جمادی الاولی سال1344ق وفات یافت و در جنب تکیه میر محمد صادقی ها (گلستان شهدا) به خاک سپرده شد.