سید عبدالرسول حجازی دهاقانی

سید عبدالرسول حجازی دهاقانی

شهرت :

حجازی دهاقانی
تاریخ وفات :
1358/10/01
مزار :
تکیه سیدالعراقین
زمینه فعالیت :
عالم ربانی
در سال 1265ش در دهاقان متولّد شد. پدرش سیّد هاشم حجازى از سادات جلیل حسینى ساکن دهاقان بود. کلمات حکیمانة او در بین مردم دهاقان معروف بود. جدّش میرزا بابا، مردى متدیّن و صاحب مکنت و بانى مسجد جامع دهاقان بود.
سید عبدالرسول پس از طى دوران طفولیت براى کسب علم و دانش راهى اصفهان شد. گویند: وى در بدو ورود به اصفهان مورد توجّه عالم ربانى آخوند ملا محمد کاشانى قرار گرفت و آن عالم وارسته در اثر خوابى که دیده بود و کاشف از نورانیت باطن این طلبة نوجوان بود، او را در حجرة خود جاى داده و شخصاً تدریس و تربیت او را به عهده گرفت. وى مدّت هشت سال در حجرة آخوند ساکن بوده و آخوند با عنوان: «نور چشم» او را خطاب مى فرمود. سایر اساتید ایشان عبارتند از: حکیم جهانگیرخان قشقایى؛ میرزا احمد مدرّس؛ سیّد مهدى درچه اى؛ سیّد عبد اللّه ثقة الاسلام. او همچنین از شاگردان و رفقاى صمیمى حاج آقا رحیم ارباب بود و پس از آن که ایشان بینایى خود را از دست داد. او را به جاى خود در مسجد گرک یراق ها به امامت جماعت منصوب نمود. از رفقاى دیگر او عالم ربّانى، حجة الاسلام و المسلمین حاج آقا میرزا دهکردى بود که در مسجد سرخى اقامه جماعت مى نمود و پس از بیمارى حجازى را به جاى خود به اقامة جماعت ظهر در این مسجد گماشت.
حجازى فردى صاحب مکنت بود و به فقرا و طلّاب نیز کمک و مساعدت مى نمود. از ایشان سقّاخانه اى در سراى ساروتقى به یادگار مانده است. وى در اواخر عمر در مسجد کرمانى امامت مى نمود.
وی در دى 1358ش پس از 93 سال زندگى وفات نمود و در تکیة سیدالعراقین در کنار پدرش مدفون شد. خواهر او، آمنه بیگم که زنى بسیار عابده و مؤمنه و دائم الصیام و مربّى قرآن بود، نیز در کنار او مدفون است.

مشروح زندگی نامه
در سال 1265ش در دهاقان متولّد شد. پدرش سیّد هاشم حجازى از سادات جلیل حسینى ساکن دهاقان بود. کلمات حکیمانة او در بین مردم دهاقان معروف بود. جدّش میرزا بابا، مردى متدیّن و صاحب مکنت و بانى مسجد جامع دهاقان بود.
سید عبدالرسول پس از طى دوران طفولیت براى کسب علم و دانش راهى اصفهان شد. گویند: وى در بدو ورود به اصفهان مورد توجّه عالم ربانى آخوند ملا محمد کاشانى قرار گرفت و آن عالم وارسته در اثر خوابى که دیده بود و کاشف از نورانیت باطن این طلبة نوجوان بود، او را در حجرة خود جاى داده و شخصاً تدریس و تربیت او را به عهده گرفت. وى مدّت هشت سال در حجرة آخوند ساکن بوده و آخوند با عنوان: «نور چشم» او را خطاب مى فرمود. سایر اساتید ایشان عبارتند از: حکیم جهانگیرخان قشقایى؛ میرزا احمد مدرّس؛ سیّد مهدى درچه اى؛ سیّد عبد اللّه ثقة الاسلام. او همچنین از شاگردان و رفقاى صمیمى حاج آقا رحیم ارباب بود و پس از آن که ایشان بینایى خود را از دست داد. او را به جاى خود در مسجد گرک یراق ها به امامت جماعت منصوب نمود. از رفقاى دیگر او عالم ربّانى، حجة الاسلام و المسلمین حاج آقا میرزا دهکردى بود که در مسجد سرخى اقامه جماعت مى نمود و پس از بیمارى حجازى را به جاى خود به اقامة جماعت ظهر در این مسجد گماشت.
حجازى فردى صاحب مکنت بود و به فقرا و طلّاب نیز کمک و مساعدت مى نمود. از ایشان سقّاخانه اى در سراى ساروتقى به یادگار مانده است. وى در اواخر عمر در مسجد کرمانى امامت مى نمود.
وی در دى 1358ش پس از 93 سال زندگى وفات نمود و در تکیة سیدالعراقین در کنار پدرش مدفون شد. خواهر او، آمنه بیگم که زنى بسیار عابده و مؤمنه و دائم الصیام و مربّى قرآن بود، نیز در کنار او مدفون است.