میرزا اسدالله رجالیان

میرزا اسدالله رجالیان

شهرت :

رجالیان
تاریخ وفات :
1332/05/25
مزار :
تکیه ملا محمد لطیف خواجویی
زمینه فعالیت :
خوشنویس
خطاط و هنرمند خوشنویس، فرزند میرزا عبدالجواد فرزند ملا محمد رجالی، که در سال 1260ش در اصفهان متولد شد. بر اساس کتیبه ای در یکی از محراب های مسجد سید نام جد میرزا اسدالله رجالیان، عبدالحمید آورده شده است.
پدرش میرزا عبدالجواد، نقاش معروف دورة ناصری است که علاوه بر نقاشی و خوشنویسی، از اساتید طرّاحی و نقش بندی بود. میرزا عبدالجواد به لقب خوشنویس نیز معروف بوده است و در حجرات فوقانی مسجد سید همه روزه به تعلیم خط و طرح نقشه ها اشتغال داشته است. نقل شده که میرزا عبدالجواد همیشه در خانه اش تعدادی مرغ عشق نگهداری می کرد. تا به وقت نقاشی این مرغها، بتواند عیناً از مدل زنده، نقاشی کند و گلها را هم عموماً از روی گلهای طبیعی که مقابل روی خود می گذاشته نقاشی می کرده است. آثار وی در زمینه نقاشی روی کاشی محدود به دو اثر می شود یکی از این آثار دو تصویر از رکن الملک است که هر دو به یک اندازه و مشابه هم در صحن اول مسجد رکن الملک و ورودی مقبره وی نصب شده است و دیگری اثری است که در کاخ فرمانیه تهران وجود دارد. وی در اجرای چهرة رکن الملک میزان استادی و مهارت خود را در زمینة نقاشی روی کاشی آشکار ساخته است. این آثار چنان دقیق و ظریف است که به جرأت می توان گفت اجرای آنها بر روی کاغذ هم راحت نمی باشد چه رسد بر روی کاشی. وی در حدود 1340ق فوت و در مقبر ة سر قبر آقا در محلة خوابجان، غرب خیابان آیت الله مدرس مدفون گردید.
میرزا اسدالله پس از اینکه از پدرش فنون خوشنویسی را فراگرفت. از محضر دو استاد بزرگ خوشنویس میرزا عبدالرحیم افسر و میرزا فتح الله جلالی نیز استفاده نمود.
رجالیان انواع خط نستعلیق را از خفی تا قلم پارویی بسیار جلّی خوب می نوشت، در عین حال سریع القلم بود و تا آخر دوران پیری نشاط روح و نیروی قلم را از دست نداد. وی از آغاز تأسیس مدارس جدید، وارد خدمت فرهنگ شده و حدود پنجاه سال، شغل رسمی معلمی مشق مدارس اصفهان را داشت و به سال 1325ش بازنشسته شد و از مبرزترین شاگردان وی شهید سید ابوالحسن شمس آبادی و سید مصلح الدین مهدوی بودند.
وی به زبان عربی آشنایی داشت و در موسیقی نیز صاحب ذوق و اطلاعات بسیار بوده است. وی مردی خلیق و مهربان بود و به شیرینی و لطف محضر در بین دوستان و همکارانش معروف بود.
از آثار وی کتیبه هایی چند در مسجد سید اصفهان با امضای « اسدالله » است و همچنین نمونة خوشنویسی ایشان در کتاب اطلس خط موجود است.
خط وی بر خط میرزا عبدالجواد خطیب دیگر شاگرد جلالی، در صفات پختگی و تیز تندی و سطربندی به اسلوب، رجحان و برتری دارد.
رجالیان، هم خط درشتِ کتیبه ای را استادانه می نوشت و هم قلم ریز خفی را داشت. در ذیل سرمشق ها هم اغلب به تفنن « میرزا اسدالله رجالی » را به لاتین ( asadollah ) رقم می کرده است.
استاد سرانجام در روز یکشنبه پنجم ذی الحجه 1372ق/ 25 مرداد1332ش فوت و در تکیة سید محمد لطیف خواجویی به خاک سپرده شد.

مشروح زندگی نامه
خطاط و هنرمند خوشنویس، فرزند میرزا عبدالجواد فرزند ملا محمد رجالی، که در سال 1260ش در اصفهان متولد شد. بر اساس کتیبه ای در یکی از محراب های مسجد سید نام جد میرزا اسدالله رجالیان، عبدالحمید آورده شده است.
پدرش میرزا عبدالجواد، نقاش معروف دورة ناصری است که علاوه بر نقاشی و خوشنویسی، از اساتید طرّاحی و نقش بندی بود. میرزا عبدالجواد به لقب خوشنویس نیز معروف بوده است و در حجرات فوقانی مسجد سید همه روزه به تعلیم خط و طرح نقشه ها اشتغال داشته است. نقل شده که میرزا عبدالجواد همیشه در خانه اش تعدادی مرغ عشق نگهداری می کرد. تا به وقت نقاشی این مرغها، بتواند عیناً از مدل زنده، نقاشی کند و گلها را هم عموماً از روی گلهای طبیعی که مقابل روی خود می گذاشته نقاشی می کرده است. آثار وی در زمینه نقاشی روی کاشی محدود به دو اثر می شود یکی از این آثار دو تصویر از رکن الملک است که هر دو به یک اندازه و مشابه هم در صحن اول مسجد رکن الملک و ورودی مقبره وی نصب شده است و دیگری اثری است که در کاخ فرمانیه تهران وجود دارد. وی در اجرای چهرة رکن الملک میزان استادی و مهارت خود را در زمینة نقاشی روی کاشی آشکار ساخته است. این آثار چنان دقیق و ظریف است که به جرأت می توان گفت اجرای آنها بر روی کاغذ هم راحت نمی باشد چه رسد بر روی کاشی. وی در حدود 1340ق فوت و در مقبر ة سر قبر آقا در محلة خوابجان، غرب خیابان آیت الله مدرس مدفون گردید.
میرزا اسدالله پس از اینکه از پدرش فنون خوشنویسی را فراگرفت. از محضر دو استاد بزرگ خوشنویس میرزا عبدالرحیم افسر و میرزا فتح الله جلالی نیز استفاده نمود.
رجالیان انواع خط نستعلیق را از خفی تا قلم پارویی بسیار جلّی خوب می نوشت، در عین حال سریع القلم بود و تا آخر دوران پیری نشاط روح و نیروی قلم را از دست نداد. وی از آغاز تأسیس مدارس جدید، وارد خدمت فرهنگ شده و حدود پنجاه سال، شغل رسمی معلمی مشق مدارس اصفهان را داشت و به سال 1325ش بازنشسته شد و از مبرزترین شاگردان وی شهید سید ابوالحسن شمس آبادی و سید مصلح الدین مهدوی بودند.
وی به زبان عربی آشنایی داشت و در موسیقی نیز صاحب ذوق و اطلاعات بسیار بوده است. وی مردی خلیق و مهربان بود و به شیرینی و لطف محضر در بین دوستان و همکارانش معروف بود.
از آثار وی کتیبه هایی چند در مسجد سید اصفهان با امضای « اسدالله » است و همچنین نمونة خوشنویسی ایشان در کتاب اطلس خط موجود است.
خط وی بر خط میرزا عبدالجواد خطیب دیگر شاگرد جلالی، در صفات پختگی و تیز تندی و سطربندی به اسلوب، رجحان و برتری دارد.
رجالیان، هم خط درشتِ کتیبه ای را استادانه می نوشت و هم قلم ریز خفی را داشت. در ذیل سرمشق ها هم اغلب به تفنن « میرزا اسدالله رجالی » را به لاتین ( asadollah ) رقم می کرده است.
استاد سرانجام در روز یکشنبه پنجم ذی الحجه 1372ق/ 25 مرداد1332ش فوت و در تکیة سید محمد لطیف خواجویی به خاک سپرده شد.