محمدحسن ساکت(قناد) اصفهانی

محمدحسن ساکت(قناد) اصفهانی

شهرت :

ساکت(قناد) اصفهانی
تاریخ وفات :
1/07/1356
مزار :
تکیه بروجردی
زمینه فعالیت :
شاعر,ادیب
عارف و شاعر ادیب، متخلّص به « ساکت» فرزند حاج محمّد طلافروش است که به شغل زرگرى اشتغال داشت. آقا محمدحسن در سال 1243ش در اصفهان به دنیا آمد. « ساکت، از اساتید مسلم شعرای اصفهان قرن سیزدهم هجری است».
وی از کودکی به گفتن شعر پرداخت. در ایام برومندی سر به مکاتب عرفان سپرد و منابع کسب کمالش علاوه بر لآلی سخنوران سلف، گنجینة اخبار و احادیث و قرآن بود. جاذبة اشعار و طرز رفتار و گفتار عاقلانه و عارفانه را با ادب در آمیخت.
ساکت در مقطع چند غزل از میرزا عبدالرحیم افسر به استادی یاد کرده و به شاگردی او افتخار می کند.
در عرفان و تصوّف خود را از سلسلة صفى علیشاه مى نمود. استاد جلال الدین همایى او را مردى بسیار پخته و آرام و صافى ضمیر معرفى مى کند و مى نویسد: «غزلهاى طرحى انجمن ( شیدا ) را خوب مى ساخت و اکثر غزلهاى او حسن مطلع داشت و در طریقت داخل اخوان صفى علیشاه بود».
ساکت ذوق طبیعی و طبع فطرتی و قریحة ذاتی را با معلومات اکتسابی بهم در آمیخت و از مناعت طبعی که داشت شعر و شاعری را وسیلة کسب معاش قرار نداد. وى از اعضاى قدیمى و محترم انجمن ادبى شیدا به شمار مى رفت و اشعارش در مجلة دانشکدة دورة اوّل به طبع مى رسید. همچنین از اعضای انجمن های ابوالفقرا، ملک الشعرا عنقا، میرزا سید علی نقی خان سرتیپ و ادیب فرهمند بوده است.
دیوان اشعار وى سال 1369ش به چاپ رسیده است.
میرزا محمّد حسن ساکت در رجب سال 1356ق درگذشت و در تکیة بروجردی به خاک سپرده شد.

مشروح زندگی نامه
عارف و شاعر ادیب، متخلّص به « ساکت» فرزند حاج محمّد طلافروش است که به شغل زرگرى اشتغال داشت. آقا محمدحسن در سال 1243ش در اصفهان به دنیا آمد. « ساکت، از اساتید مسلم شعرای اصفهان قرن سیزدهم هجری است».
وی از کودکی به گفتن شعر پرداخت. در ایام برومندی سر به مکاتب عرفان سپرد و منابع کسب کمالش علاوه بر لآلی سخنوران سلف، گنجینة اخبار و احادیث و قرآن بود. جاذبة اشعار و طرز رفتار و گفتار عاقلانه و عارفانه را با ادب در آمیخت.
ساکت در مقطع چند غزل از میرزا عبدالرحیم افسر به استادی یاد کرده و به شاگردی او افتخار می کند.
وی که افتخار حضور در انجمن شیدا را داشته، در مقطع غزلی لطف بیان خود را مدیون پرورش میرزا عباس خان شیدا می داند
خدایگان من آن میر انجمن عباس
که داد پرورش از لطف خود بیان مرا
من ار چه گوی بلاغت ربودم از همه کس
ولی مدیح تو الکن کند زبان مرا
همچنین خود را پروردة احسان میرزا عبدالحسین ادیب فرهمند می دانسته است
عمریست که پروردة احسان ادیبم
شکر نعمش روز و شبم ورد زبان است
مؤلف تذکرة حدیقة الشعرا در مورد وی می نویسد: « جوانی است از اواسط الناس و کسبة اصفهان، اسمش میرزا حسن و شغلش کاسبی و قهوه کوبی، بسیار سلیم الطبع و افتاده و آرام به نظر آمد، ملاقاتش در سال 1302 مکرر شده. طبعی دارد و در انجمن های شعرای اصفهان حاضر می شده است».
در دورة بازگشت که شعرای اصفهان در عهد زندیه به پیشوایی سید علی مشتاق اصفهانی به شیوة اساتید کهن در غزل پیرو سبک عراقی و در قصیده به شیوة خراسانی شعر می گفتند، ساکت هم از آنها پیروی کرده و در انواع قالبهای شعری از قبیل قصیده و غزل و مثنوی طبع آزمایی کرد و بیشتر به غزل سرایی طبع آن مایل بود.
استاد عبدالمجید اوحدی متخلص به یکتا در مورد وی می نویسد: « از اساتید غزل سرایان اصفهان بود. در انجمن شیدا و ادیب فرهمند شرکت می نمود، با آن که در اثر شکستگی پا حرکت برای او ایجاد زحمت می کرد با شوقی تمام و ولعی مالاکلام به شرکت در انجمن اهتمام داشت. مردی خوش طبع، گشاده رو و خلیق و مهربان بود».
در عرفان و تصوّف خود را از سلسلة صفى علیشاه مى نمود. استاد جلال الدین همایى او را مردى بسیار پخته و آرام و صافى ضمیر معرفى مى کند و مى نویسد: «غزلهاى طرحى انجمن ( شیدا ) را خوب مى ساخت و اکثر غزلهاى او حسن مطلع داشت و در طریقت داخل اخوان صفى علیشاه بود».
ساکت ذوق طبیعی و طبع فطرتی و قریحة ذاتی را با معلومات اکتسابی بهم در آمیخت و از مناعت طبعی که داشت شعر و شاعری را وسیلة کسب معاش قرار نداد. وى از اعضاى قدیمى و محترم انجمن ادبى شیدا به شمار مى رفت و اشعارش در مجلة دانشکدة دورة اوّل به طبع مى رسید. همچنین از اعضای انجمن های ابوالفقرا، ملک الشعرا عنقا، میرزا سید علی نقی خان سرتیپ و ادیب فرهمند بوده است.
دیوان اشعار وى سال 1369ش به چاپ رسیده است.
میرزا محمّد حسن ساکت در رجب سال 1356ق درگذشت و در تکیة بروجردی به خاک سپرده شد.