مصطفی ستاریان

مصطفی ستاریان

شهرت :

ستاریان
تاریخ وفات :
1350/05/04
مزار :
تکیه ملا محمد لطیف خواجویی
زمینه فعالیت :
عالم فاضل

فرزند محمدصادق، در یكم مهر1301ش در  اصفهان به دنیا آمد. دوران تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در اصفهان گذرانید و در سال 1328ش موفق به دریافت لیسانس در رشته فلسفه و علوم تربیتی از دانشگاه تهران گردید و از آن پس فعالیت فرهنگی خود را در دبیرستان های اصفهان شروع نمود. وی همچنین مدتی از محضر درس علامه آیت الله آقا میر سید حسن مدرس هاشمی فیض برده است.

 ستاریان قبل از تدریس در دانشگاه اصفهان به عنوان دبیر دانشسرای کشاورزی مشغول خدمت فرهنگی بود و در سال 1339ش با تصویب هیأت استادان دانشگاه به عنوان دبیر در دانشكده ادبیات به تدریس پرداخت و در سال 1345ش فوق لیسانس فلسفه را از دانشگاه تهران دریافت نمود. بالاخره در سال 1347ش درجه دكترای خود را در رشته فلسفه از دانشگاه تهران اخذ نمود.

دكتر ستاریان در دوران زندگی كوتاه خود آثار ارزنده ای به نام های « میزان اندیشه » در سال 1339ش و « تاریخ فلسفه قدیم» را در سال 1348ش منتشر ساخت و علاوه  بر این ها مقالاتی چند در توضیح و تفسیر عقاید فلاسفه ایران در نشریات مختلف از خود به یادگار گذاشت. از جمله مقالات وی می توان به « حدوث دهری میرداماد» و « افلاطون و تعالیم او، محاورات افلاطون و شکل ادبی آن» در چند شماره اشاره کرد و چند اثر همچون « تأثیر ادیان ایران در جهان» و « ترانه های طلایی فیثاغورث» او نیز هنوز به طبع نرسیده است. دكتر ستاریان دانشمندی خلیق و معلمی مهربان و فاضلی خدمتگزار بود. وی سرانجام در روز دوشنبه سوم جمادی الثانی 1391ق/ 4 مرداد  1350ق در مسافرت مشهد مقدس در بین راه در اثر تصادف وفات یافت و پیكرش را در تكیه سید محمد لطیف خواجویی، در ایوان حاج میرزا ابوالقاسم تاجر معروف تبریزی، از تجار متدین و محترم اصفهان و بانی ساختمان دبستان تبریزی در میدان شهدا، دفن كردند.

 اشعاری در رثای وی بر سنگ مزارش نقر شده که ماده تاریخش چنین است:

پارسایی سر برون كرد و پی تاریخ گفت

مصطفی ستاریان دانش پژوهی پاكدل


مشروح زندگی نامه

فرزند محمدصادق، در یكم مهر1301ش در  اصفهان به دنیا آمد. دوران تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در اصفهان گذرانید و در سال 1328ش موفق به دریافت لیسانس در رشته فلسفه و علوم تربیتی از دانشگاه تهران گردید و از آن پس فعالیت فرهنگی خود را در دبیرستان های اصفهان شروع نمود. وی همچنین مدتی از محضر درس علامه آیت الله آقا میر سید حسن مدرس هاشمی فیض برده است.

 ستاریان قبل از تدریس در دانشگاه اصفهان به عنوان دبیر دانشسرای کشاورزی مشغول خدمت فرهنگی بود و در سال 1339ش با تصویب هیأت استادان دانشگاه به عنوان دبیر در دانشكده ادبیات به تدریس پرداخت و در سال 1345ش فوق لیسانس فلسفه را از دانشگاه تهران دریافت نمود. بالاخره در سال 1347ش درجه دكترای خود را در رشته فلسفه از دانشگاه تهران اخذ نمود.

دكتر ستاریان در دوران زندگی كوتاه خود آثار ارزنده ای به نام های « میزان اندیشه » در سال 1339ش و « تاریخ فلسفه قدیم» را در سال 1348ش منتشر ساخت و علاوه  بر این ها مقالاتی چند در توضیح و تفسیر عقاید فلاسفه ایران در نشریات مختلف از خود به یادگار گذاشت. از جمله مقالات وی می توان به « حدوث دهری میرداماد» و « افلاطون و تعالیم او، محاورات افلاطون و شکل ادبی آن» در چند شماره اشاره کرد و چند اثر همچون « تأثیر ادیان ایران در جهان» و « ترانه های طلایی فیثاغورث» او نیز هنوز به طبع نرسیده است. دكتر ستاریان دانشمندی خلیق و معلمی مهربان و فاضلی خدمتگزار بود. وی سرانجام در روز دوشنبه سوم جمادی الثانی 1391ق/ 4 مرداد  1350ق در مسافرت مشهد مقدس در بین راه در اثر تصادف وفات یافت و پیكرش را در تكیه سید محمد لطیف خواجویی، در ایوان حاج میرزا ابوالقاسم تاجر معروف تبریزی، از تجار متدین و محترم اصفهان و بانی ساختمان دبستان تبریزی در میدان شهدا، دفن كردند.

 اشعاری در رثای وی بر سنگ مزارش نقر شده که ماده تاریخش چنین است:

پارسایی سر برون كرد و پی تاریخ گفت

مصطفی ستاریان دانش پژوهی پاكدل