میرزا محمدحسین سررشته دار

میرزا محمدحسین سررشته دار

شهرت :

معتمدالسلطان
تاریخ وفات :
1/07/1320
مزار :
تکیه فیض
زمینه فعالیت :
سیاستمدار
فرزند میرزا مرتضی، ملقب به معتمدالسلطان از مستوفیان و کارگزاران دستگاه ظل السطان بوده است. معصوم علیشاه در مورد وی می گوید که « چندی در شیراز در زمرة کارگزاران نواب اسعد والا، ظل السلطان بود و مدتی نیز در موطن اصلی به شغل سررشته داری محاسبات منصوب بود».
وی در علم سیاق و خط نستعلیق استاد بود و کسی به پایة او در جمع خطوط اساتید نمی رسیده و احدی به قدر او کتب عرفا را ندیده، کتابخانة بی مانندی داشته است.
وی در شیراز خدمت رحمت علی شاه نعمت الهی رسیده و در زمرة عرفا و صوفیه وارد شده است. در حفظ آداب شریعت و توجه و مراقبت قلبی نهایت جدّ و جهد داشت. علمای اصفهان به واسطة تصوّف او را تکفیر نمودند. لیکن نظر به نزدیکی اش با ظل السلطان و این که وظیفه آن ها به توسط او می رسید، علناً مانند سایر فقرای اصفهان مورد آزار نبود. وی اعتقادات خود را که مبتنی بر اصول مذهب اثنی عشری و حقیقت تصوف و تشیع است، در یک ورقه نوشته، تشریح کرده و به نام ورقة « اعتقادیه » چاپ می کرد.
در اوصاف او گفته شده : « دروغ از او شنیده نشد و در رد امانت بی اختیار است، اگر همه دشمن باشد و در قول و عهد با وفا. هیچ وقت قبل از صبح خواب نبوده در اوقات صلوات، و اوراد مأثورة مواظبت او را کمتر کسی دارد».
کتابی دربارة آمار و سرشماری اصفهان به روش مخصوصی با خط بسیار خوش خود نوشته است که در کتابخانة ملی موجود است.
سرانجام میرزا حسین سررشته دار در اول رجب سال 1320ق فوت و در داخل بقعة تکیة فیض به خاک سپرده شد.
از ایشان یک پسر به نام میرزا مرتضی ادیب شاعر بوده است که در پنجم شهریور سال 1314ش فوت و در بیرون بقعه تکیه فیض نزدیک پدرش به خاک سپرده شده است.همچنین فرزند میرزامرتضی، حسین سررشته دار زاده، ادیب و شاعر، به سال 1291ش در اصفهان متولد شده است. وی پس از مدتی تحصیل وارد ارتش شده و بعداً ساکن تهران گشت.

مشروح زندگی نامه
فرزند میرزا مرتضی، ملقب به معتمدالسلطان از مستوفیان و کارگزاران دستگاه ظل السطان بوده است. معصوم علیشاه در مورد وی می گوید که « چندی در شیراز در زمرة کارگزاران نواب اسعد والا، ظل السلطان بود و مدتی نیز در موطن اصلی به شغل سررشته داری محاسبات منصوب بود».
وی در علم سیاق و خط نستعلیق استاد بود و کسی به پایة او در جمع خطوط اساتید نمی رسیده و احدی به قدر او کتب عرفا را ندیده، کتابخانة بی مانندی داشته است.
وی در شیراز خدمت رحمت علی شاه نعمت الهی رسیده و در زمرة عرفا و صوفیه وارد شده است. در حفظ آداب شریعت و توجه و مراقبت قلبی نهایت جدّ و جهد داشت. علمای اصفهان به واسطة تصوّف او را تکفیر نمودند. لیکن نظر به نزدیکی اش با ظل السلطان و این که وظیفه آن ها به توسط او می رسید، علناً مانند سایر فقرای اصفهان مورد آزار نبود. وی اعتقادات خود را که مبتنی بر اصول مذهب اثنی عشری و حقیقت تصوف و تشیع است، در یک ورقه نوشته، تشریح کرده و به نام ورقة « اعتقادیه » چاپ می کرد.
در اوصاف او گفته شده : « دروغ از او شنیده نشد و در رد امانت بی اختیار است، اگر همه دشمن باشد و در قول و عهد با وفا. هیچ وقت قبل از صبح خواب نبوده در اوقات صلوات، و اوراد مأثورة مواظبت او را کمتر کسی دارد».
کتابی دربارة آمار و سرشماری اصفهان به روش مخصوصی با خط بسیار خوش خود نوشته است که در کتابخانة ملی موجود است.
سرانجام میرزا حسین سررشته دار در اول رجب سال 1320ق فوت و در داخل بقعة تکیة فیض به خاک سپرده شد.
از ایشان یک پسر به نام میرزا مرتضی ادیب شاعر بوده است که در پنجم شهریور سال 1314ش فوت و در بیرون بقعه تکیه فیض نزدیک پدرش به خاک سپرده شده است.همچنین فرزند میرزامرتضی، حسین سررشته دار زاده، ادیب و شاعر، به سال 1291ش در اصفهان متولد شده است. وی پس از مدتی تحصیل وارد ارتش شده و بعداً ساکن تهران گشت.