میرزا علی اصغر شریف

میرزا علی اصغر شریف

شهرت :

شریف
تاریخ وفات :
1343/05/12
مزار :
تکیه بروجردی
زمینه فعالیت :
فقیه و مجتهد,عالم فقیه
فرزند حاج محمّدباقر، در حدود سال 1300ق در اصفهان به دنیا آمد.
میرزا على اصغر تحت تربیت والدین متدین و دلسوز، مراحل طفولیت و کودکى را پشت سر گذاشت. و از همان کودکى و نوجوانى به فراگیرى علوم و معارف اسلامى پرداخت؛ به طورى که از سن ده سالگى ملبّس به لباس روحانیت شد و در اثر هوش و ذکاوت خوبى که داشت، از سن سیزده سالگى خطبة عقد اجرا مى کرد.
از اساتید وی افراد ذیل را می توان نام برد: سیّد مهدى نحوى؛ آقا سیّد محمود کلیشادى؛ حاج میرزا بدیع درب امامى؛ سیّد محمّدباقر درچه اى؛ آیت اللّه مرحوم حاج آقا نوراللّه نجفى.
او سالیان متمادى(حدود نیم قرن) در حوزة اصفهان به تدریس علوم ادبى، منطق، فقه و اصول و تربیت طلّاب و فضلا اشتغال داشت.
سرانجام در حدود هشتاد سالگى در تاریخ 24 ربیع الاول سال 1384ق / دوازدهم مرداد 1343ش درگذشت و بنا بر وصیتش و ارادتى که به میرزا ابوالحسن بروجردى داشت، در سمت غربى تکیة بروجردى مدفون گردید.

مشروح زندگی نامه
فرزند حاج محمّدباقر، در حدود سال 1300ق در اصفهان به دنیا آمد. پدرش منشى و محرّر بوده است و گفته مى شود در آن روزها که رفتن به خانة خدا ماهها به طول مى انجامید، موفّق شد سه بار به رباعیات بیت اللّه الحرام و مدینةالنبى مشرّف شود.
حاج محمّدباقر داراى سه پسر به ترتیب به نام هاى: على اصغر، حسین و على اکبر بود. حاج میرزا علی اکبر فرومند، فاضل ادیب، مؤلف و از معلمین اصفهان، مدفون در تکیة سیدالعراقین مدفون می باشد که نخستین و آخرین پسر او، هر دو از علما و فضلاى اصفهان به شمار مى روند.
همسر حاج محمّدباقر از خاندان سادات جلیل القدر جزایرى و از نوادگان محدّث نامى سیّد نعمت اللّه جزایرى از علماى بزرگ قرن یازدهم هجرى و از شاگردان مبرّز علّامه مجلسى، بوده است. همچنین پدرِ مادر میرزا على اصغر نیز از سلسلة سادات بوده است.
میرزا على اصغر تحت تربیت والدین متدین و دلسوز، مراحل طفولیت و کودکى را پشت سر گذاشت. و از همان کودکى و نوجوانى به فراگیرى علوم و معارف اسلامى پرداخت؛ به طورى که از سن ده سالگى ملبّس به لباس روحانیت شد و در اثر هوش و ذکاوت خوبى که داشت، از سن سیزده سالگى خطبة عقد اجرا مى کرد.
از اساتید وی افراد ذیل را می توان نام برد: سیّد مهدى نحوى؛ آقا سیّد محمود کلیشادى؛ حاج میرزا بدیع درب امامى؛ سیّد محمّدباقر درچه اى؛ آیت اللّه مرحوم حاج آقا نوراللّه نجفى.
معظّم له سالیان متمادى(حدود نیم قرن) در حوزة اصفهان به تدریس علوم ادبى، منطق، فقه و اصول و تربیت طلّاب و فضلا اشتغال داشت و تمام عمر پر برکتش را وقف تعلیم دانش هاى اسلامى و ترویج آیین و احکام دینى نمود. محل تدریس وى سالیان دراز، در مدرسة میرزا مهدى(مسجدالمهدى کنونى) در حجرة شخصى اش بود و در این اواخر در مدرسة درکوشک ساکن و تدریس مى فرمود.
مقام علمى و تسلّط بالاى او بر متون فقهى و اصولى تا بدانجا بود که برخى از علماى اصفهان معتقد بودند که هیچکس مانند او توانایى تدریس رسایل و مکاسب شیخ انصارى را ندارد. از امثله و مقدمات گرفته تا مطوّل و رسایل و مکاسب را تدریس مى فرمود.
معزّالدین مهدوى از شاگردان وى مى نویسد: « در محلة بیدآباد محل مسکونى ما سر جوى بابا حسن مدرسه اى موسوم به مدرسة میرزا مهدى است که در حجرات آن طلّاب سکونت دارند. در این مدرسه طلبه اى فاضل قریب الاجتهاد موسوم به میرزا على اصغر بود که بعداً فامیلى شریف براى خود انتخاب کرد. این شخص صبح هاى زود طبق دستور پدرم به ما درس مى داد و قبل از ظهرها خود به محضر علماى بزرگ حاضر مى شد و تحصیلات خود را تکمیل مى نمود. ما صبح ها در حجرة او درس مى خواندیم و سپس به منزل مراجعت مى کردیم. نزد این شخص محترم در مدّت سه سال سیوطى و شرح جامى در نحو و شرح نظام در صرف حاشیه ملّا عبداللّه و شرح شمسیه در منطق و قسمتى از قوانین در صرف و تمام شرایع و قسمتى از شرح لمعه در فقه را آموختم و بعد از آن با مشورت همین استاد که الحمدللّه حیات دارد و خداوند عمرش را زیاد کند به درس آقا شیخ على مدرّس یزدى که در مدرسة صدر تدریس مى نمود، رفتم».
تقیّد شریف به مطالعه و مباحثه و تدریس، به اندازه اى بود که در اواخر عمر - که بینایى یکى از چشم هاى خود را نیز از دست داده بود - تدریس و مباحثه را رها نکرد و یکى از شاگردانش، آقا میر سیّد حسین مدرّس، عبارات متن را مى خواند و ایشان به شرح و تفسیر عبارات مبادرت مى ورزیدند. نقل مى کنند در سفرى که به قم مى روند و با زعیم اعظم آیت اللّه بروجردى دیدار مى کنند، آیت اللّه بروجردى از ایشان مى پرسند چه دروسى را تدریس مى کنید؟ هنگامى که مرحوم شریف پاسخ مى دهد، بروجردى به توانایى و تسلّط خوب وى پى مى برند و مبلغ قابل توجّهى به شهریة او اضافه مى کنند».
علما و فضلاى زیادى از محضر درس میرزا على اصغر شریف در زمینة سطوح ادبى و فقه و اصول بهره برده اند.
از جمله شاگردان وى مى توان افراد ذیل را نام برد: شیخ رضا مظاهرى کرونى؛ شیخ حسین مظاهرى؛ سیّد مصلح الدین مهدوى؛ سیّد حسین مدرّس هاشمى؛ دکتر مرتضى حکمى؛ بانو مجتهده امین اصفهانى؛ بانو عفت الزمان امین.
وى ظهرها و شب ها براى اقامة نماز به مسجد کوچة باروت کوب ها واقع در محله ى درب کوشک مى رفت و گاهى نیز در مسجد ترک ها اقامة نماز جماعت مى نمود. هم چنین در ماه هاى محرم و صفر جهت تبلیغ و وعظ و خطابه به شهرها و بخش هایى مانند: تیران و کرون، خیرآباد، أشن و علویجه مى رفت. در بعدازظهر برخى روزها، کارهاى دفترى نیز انجام مى داد.
از میان بزرگان و عالمانى که با شریف، رابطة صمیمانه داشته اند مى توان به میرزا ابوالحسن بروجردى، حاج ملّا حسین على صدّیقین و عالم شهید حاجى میرزا ابوالحسن شمس آبادى و حاج شیخ نورالدین اشنى اشاره نمود.
میرزا على اصغر از نوجوانى در جرگة روحانیت وارد شد و از جنبة اخلاق و آراستگى هاى معنوى، روحانى به تمام معنا بود. با خانواده و آشنایانش اخلاق نیکو و برخوردى پسندیده داشت، به همسر و فرزندانش عشق مى ورزید. بارها به همسر خود مى فرمود: « رضایت ندارم کارهایى را که توانایى انجام آن را ندارید، انجام دهید و از این رو خانمى به کمک همسرشان مى آمد و در شستن لباس ها و ظروف به ایشان کمک مى کرد. زندگى او ساده و زاهدانه و از تظاهر و ریاکارى، بیزار بود. بسیار خوش رو و خوش برخورد بود. فرزندان و عزیزانش را در رویدادهاى تلخ و مشکلات زندگى دلدارى مى داد و مى فرمود: خدا صابران را دوست مى دارد و یا مى فرمود: ناراحت نباشید شاید خیرى در این حادثه ناگوار بوده که بعداً معلوم مى شود».
میرزا على اصغر شریف که عمر خود را صرف اعلاى کلمه حق و ترویج فرهنگ دینى نمود، سرانجام در حدود هشتاد سالگى در تاریخ 24 ربیع الاول سال 1384ق / دوازدهم مرداد 1343ش درگذشت و بنا بر وصیتش و ارادتى که به میرزا ابوالحسن بروجردى داشت، در سمت غربى تکیة بروجردى مدفون گردید.