حسین صرافان

حسین صرافان

شهرت :

صرافان
تاریخ وفات :
1324/03/04
مزار :
تکیه سیدالعراقین
زمینه فعالیت :
از فعالان اتحادیه کارگری و حزب توده بوده، و پس از جدایی از آن، از مؤسسان اتحادیه کارگران و پیشه وران و دهقانان شد، که سعی در ایجاد اتحادیه کاملاً اسلامی را داشته است. وی در ادامه اختلافات با اتحادیه کارگران حزب توده زخمی شد و در 4 خرداد 1324ش درگذشت.
مشروح زندگی نامه
در محلة پاقلعة اصفهان متولد شد. بعد از گذراندن دوران کودکی وارد ارتش شد و به عنوان استوار ارتش به فعالیت پرداخت. بعد از مدتی با جدا شدن از ارتش و به پیشنهاد شمس صدری به عنوان کارگر در کارخانة شهرضا مشغول به کار شد و از طرف کارگران به سمت نمایندگی آنها انتخاب گردید و به فعالیت در زمینة بهبود وضعیت کار و معاش کارگران پرداخت. حسین صرافان همانند دیگر فعالان کارگری در این زمان جذب تشکیلاتی به نام اتحادیة کارگران و حزب توده شد که این جریان تا اواسط سال 1323ش ادامه داشت. بعداً بر اثر اختلافاتی که بین نمایندگان اتحادیه کارگران ایجاد شد، چند نفر از افراد مؤثر اتحادیه از آن جدا و اتحادیة دیگری به نام اتحادیة کارگران و پیشه وران و دهقانان به وسیله آنها تشکیل شد. از مؤثرترین افراد اتحادیه سابق که از آن جدا و به اتحادیة جدید پیوستند می توان شمس صدری، امیر کیوان، حسین صرافان و احمد کفعمی را نام برد. اعلام این جدایی در ابتدا توسط احمد کفعمی در کارخانة زاینده رود و ایراد سخنرانی در جمع کارگران صورت گرفت که در این سخنرانی کفعمی با حمله به حزب توده و گفتن اینکه ما می خواهیم از حزب توده جدا شده و یک اتحادیه کاملاً اسلامی ایجاد کنیم، مسیر خویش را از حزب توده جدا کرد. شبیه به همین اجتماع و سخنرانی در کارخانه های دیگری نیز انجام شد از جمله سخنرانی حسین صرافان در کارخانة شهرضا که سخنان مشابهی را مطرح کرد. اولین جلسة رسمی اتحادیة کارگران با حضور حسین صرافان، احمد کفعمی، امیر کیوان و شمس صدری تشکیل شد که در این جلسه کفعمی و صرافان سخنرانی نمودند و مقرر شد که تابلویی تهیه کنند که بر روی آن شورای مرکزی اتحادیه های کارگران و پیشه وران و دهقانان نوشته شود و بالای آن آیه «نصر من الله و فتح قریب» منقوش گردد.
به دنبال این جدایی آتش اختلافات میان دو گروه شدیدتر شد و هر یک از طرفداران این احزاب در پی فرصتی برای حمله و تخریب حزب مقابل بود. بعد از تعطیلات نوروز در روز هشتم فروردین سال 1324ش به گفتة عزت الله باقری گروهی از اتحادیة کارگران به ساختمانهای کمیتة ایالتی حزب توده و شورای متحده حمله کرده و علاوه بر تخریب و غارت اموال اداری آنجا به ضرب و شتم افراد پرداختند. به تلافی اقدامات این حزب نوپا در تاریخ اول خرداد 1324ش گروهی از طرفداران نعمت الله بهرام پور، از سران حزب توده، به کارخانة پشم باف حمله کرده، کارگران زیادی را مجروح نمودند. از جمله امیر کیوان که منجر به کور شدن یکی از چشمانش گردید. اما واقعه به همین جا ختم نشد و با توجه به اوضاع نابسامان اصفهان بر تجری اعضای حزب توده افزوده شد و کشتن حسین صرافان، شمس صدری و احمد کفعمی به تصویب سران این حزب رسید. بهرام پور مسؤولیت انجام این عمل را برعهده گرفت و با تطمیع عده ای از لرهای بیدآباد (از طایفه خویش) به سرپرستی ابراهیم خان قصد اجرا نمودن این مأموریت جدید را داشت. به دنبال حمله به کارخانه پشم باف و مجروح شدن عدة زیادی از کارگران، صرافان به عیادت کارگران از جمله امیر کیوان رفت. شمس صدری که از توطئة حزب توده آگاه بود به حسین صرافان سفارش کرد که از راه همیشگی به اتحادیه نرود. حسین صرافان به همراه چند نفر دوچرخه سوار رفقای مسلکی و اتباع خود پس از عیادت از امیر کیوان در حال بازگشت به محل اتحادیه بود که عده ای در حدود ده، پانزده نفر از لرهای بیدآباد در اطراف اتحادیه در کمین وی بودند و همین که صرافان با همراهان خود به اتحادیه نزدیک شد، سه نفر چاقو به دست به طرف وی رفته و یک نفر از آنها از پشت سر با ضربه چاقو به شانه او زد و دو نفر دیگر ضرباتی به شکم او وارد کردند. همچنین بین همراهان صرافان و لرها درگیری ایجاد شد و از طرفین عده ای به سختی مجروح شدند. بلافاصله حسین صرافان با یک اتومبیل که از آنجا عبور می کرد به بیمارستان منتقل گردید و پس از عمل جراحی به فاصله کوتاهی در روز جمعه4 خرداد 1324ش فوت کرد.
جسد حسین صرافان در شب حادثه علی رغم اصرار مأمورین نظامی در به خاک سپردن آن، توسط دوستانش از جمله شمس صدری در مسجد امام به امانت گذارده شد و صبح روز بعد با تعطیلی شهر و حضور گسترده کارگران با شکوه خاص به سمت تخت فولاد تشییع و در تکیة سیدالعراقین به خاک سپرده شد.