سید عبدالعلی عقدایی

سید عبدالعلی عقدایی

شهرت :

عقدایی
تاریخ وفات :
1330/08/16
مزار :
تکیه سیدالعراقین
زمینه فعالیت :
عالم فاضل
از سادات جلیل القدر و محترم یزد بود. پدرش سید احمد عقدایى از سادات بسیار محترم و مورد علاقه مردم عقدا بود و پس از وفات در امامزاده اى در عقدا مدفون گشت.
سید عبدالعلى مقدمات علوم دینى را در مدرسه کاسه گران و نیم آورد اصفهان تحصیل نمود و سپس به محضر درس دو استاد بزرگ حوزه علمیه اصفهان، آخوند ملا محمد حسین فشارکى و آخوند ملا عبدالکریم گزى حاضر شده و به استفاده پرداخت. آن گاه به خدمات اجتماعى و شغل محضردارى اشتغال یافت. شخصیت بارز و حسن خلق او سبب شد که در اندک مدتى دوستان زیادى پیدا کند و خانة او مرکز حل و عقد امور شود.
به نوشتة سید مصلح الدین مهدوى: « وى عالمى فاضل، خلیق، مهربان، زیرک و کاردان بود».
عقدایى متولى مدرسة نیم آورد و از مسؤولان برگزارى انتخابات شهر اصفهان در دوران پهلوى بود. او در عین حال مردى متواضع بود و در کمک به ایتام و فقرا تلاش مى نمود.
وی سرانجام در روز پنج شنبه 8 صفر 1371ق/ 16 آبان 1330ش وفات یافت و در صحن غربى تکیة سیدالعراقین مدفون شد.

مشروح زندگی نامه
از سادات جلیل القدر و محترم یزد بود. پدرش سید احمد عقدایى از سادات بسیار محترم و مورد علاقه مردم عقدا بود و پس از وفات در امامزاده اى در عقدا مدفون گشت.
سید عبدالعلى مقدمات علوم دینى را در مدرسه کاسه گران و نیم آورد اصفهان تحصیل نمود و سپس به محضر درس دو استاد بزرگ حوزه علمیه اصفهان، آخوند ملا محمد حسین فشارکى و آخوند ملا عبدالکریم گزى حاضر شده و به استفاده پرداخت. آن گاه به خدمات اجتماعى و شغل محضردارى اشتغال یافت. شخصیت بارز و حسن خلق او سبب شد که در اندک مدتى دوستان زیادى پیدا کند و خانة او مرکز حل و عقد امور شود.
به نوشتة سید مصلح الدین مهدوى: « وى عالمى فاضل، خلیق، مهربان، زیرک و کاردان بود».
عقدایى متولى مدرسة نیم آورد و از مسؤولان برگزارى انتخابات شهر اصفهان در دوران پهلوى بود. او در عین حال مردى متواضع بود و در کمک به ایتام و فقرا تلاش مى نمود.
وی سرانجام در روز پنج شنبه 8 صفر 1371ق/ 16 آبان 1330ش وفات یافت و در صحن غربى تکیة سیدالعراقین مدفون شد.
وى دو فرزند پسر به نام هاى: سید محمود و سید مهدى عقدایى از خود برجاى نهاد که اولى سردفتر اسناد و دومى معلم قرآن بود.
پنج بیت شعر در مرثیة او سروده شده و بر سنگ مزارش حک شده است که ماده تاریخ آن چنین است:
سر از بهشت، بشیرى بلند کرد و بگفت:/ شدى روانه بفردوس روح عقدایى