آخوند ملا محمدحسین عمادالواعظین

آخوند ملا محمدحسین عمادالواعظین

شهرت :

آخوند ملا محمدحسین عمادالواعظین
تاریخ وفات :
8/02/1323
مزار :
تکیه آباده ای
زمینه فعالیت :
خطیب و واعظ
فرزند ملا یوسف کربکندی بن ملا رمضان علی، متولد 1266ق، واعظ فاضل، عالم صالح و خطیب ادیب، از شاگردان شیخ محمدباقر نجفی است. پدرش ملا یوسف، از واعظان دانشمند بوده، در برخوار به امر قضاوت مشغول بوده است، و در سال 1298ق فوت شده و در تکیه آباده ای مدفون گردید. ملامحمدحسین، به پشتوانه مقام علمی و خلوص و پرهیزکاری، در منبر و وعظ تبحری ویژه داشت. از آثارش چند مجلد کتاب و بیاض در مواعظ منبری است. از صفای باطن او گویند یک روز پیش از وفاتش خبر داد که برات آزادی خود را از ارباب گرفتم. وی در 8 صفر1323ق رحلت نمود
مشروح زندگی نامه
واعظ فاضل، عالم صالح و خطیب ادیب محدث، فرزند ملا یوسف کربکندی فرزند ملا رمضانعلی بن آخوند ملا علی کربکندی. وی سال1266ق دیده به جهان گشود و برای تحصیل به اصفهان، مدرسه نیم آورد آمده و دروس مقدماتی و سطوح فقه و اصول را تمام کرد. از جمله اساتید او می توان به حاج شیخ محمدباقر نجفی مسجد شاهی اشاره کرد. گفتنی است که فقیه اصولی نامی سید محمدباقر درچه ای با آخوند ملا حسین کربکندی، هم درس و هم مباحثه بوده اند. از این رو می توان حدس زد که از محضر بزرگانی مانند میرزا ابوالمعالی کلباسی، صاحب روضات و میر سید محمدهاشم چهارسویی نیز بهره برده باشد.
پدرش آخوند ملا یوسف از فقیهان و مراجع نواحی برخوار و صاحب فتوی و قضاوت بوده است. ملا محمدحسین نیز از دانشمندان بافضیلت و خطیبی برجسته، واعظی توانا و محدثی چیره دست بوده است. حدت ذهن و ذکاوت و حافظه غریبی داشته و در منبر، فصاحت و بلاغت و توانایی فوق العاده ای نشان داد، به گونه ای که او را از خطبا و مشاهیر محدثان و گویندگان خوش بیان و دارای صفات برجسته انسانی و ملکات اخلاقی و سجایای نفسانی برشمرده اند.
عمادالواعظین- که نخستین فرد از این خاندان است که به این لقب مفتخر شده است- از طرف ظل السلطان فرمان لقب سلطان الواعظین نیز داشته و در ایران و عراق از مشاهیر محدثان و اهل منبر بوده و جمعیت پای منبرش زیاده بر چندین هزار نفر می شده و همگی او را به فضیلت و کمال می ستودند. در سبب ملقب شدن او به عمادالواعظین نقل شده است که در سفری که ظل-السلطان نائب السلطنه فرزند ناصرالدین شاه قاجار به کربلا داشته در آنجا از علما جویای واعظ و خطیبی می شود که از نظر علمی و فن خطابه و قدرت بیان شایستگی اداره مجلس شاه را آن هم در کربلای معلی و دهة عاشورا، داشته باشد.
اطرافیان پس از جستجو گزارش می دهند که عالمی از دانشمندان اصفهان مشرف به کربلا شده که به وعظ و خطابه معروف و در این فن، استادی و تسلط دارد. به مجلس شاه دعوت می شود و شاه شیفتة وعظ و خطابه و روضة او می شود و به او لقب «عمادالواعظین» را اعطا می کند.
عمادالواعظین به پشتوانه مقام علمی و خلوص و پرهیزکاری و فضایل اخلاقی، در منبر و وعظ و ذکر مصائب اهل بیت و حضرت امام حسین علیه السلام تبحری ویژه داشت و در زمان خود ممتاز بود. فرزندش میرزا احمد درباره همت والای پدر در امر منبر و خطابه نقل می کند که در سالی روز عاشورا با پدرم همراه شدم و او به من فرمود: فرزندم تسبیح بینداز و مجالس من را شمارش کن. تا آخر شب به یک بند تسبیح رسید منزل او در خیابان احمدآباد بود و در سفرهایی که به مشهد رضوی و عتبات عالیات داشت، منبرهای جذاب و سخنرانی های گیرایی ایراد نموده است.
از آثار و تألیفات او چند مجلد کتاب و بیاض در مواعظ منبری و اخبار و روایات که به صورت مجلس نوشته شده، به جای مانده است. از صفای باطن او گویند یک روز پیش از وفاتش خبر داد که برات آزادی خود را از ارباب گرفتم.
آخوند ملا محمدحسین در روز جمعه هشتم صفر1323ق از دنیا رحلت نمود و در بقعة حاج محمدجعفر آباده ای به خاک سپرده شد. بر سنگ مزار او این مرثیه همراه با ماده تاریخ- که سرودة سید عبدالوهاب مستشار دفتر است- نوشته شده است:
دریغ و درد که از این جهان پرآشوب عماد رفت و ز غم جان خلق کرد کباب
حسین واعظ ما گنج فضل و دانش بود هزار حیف که ناگاه شد به زیر تراب
نبود مثل جنابش محدثی به جهان براین صفت که گواهند جمله اصحاب
نبی بود همه جا یاورش به وقت نشور علی بود همه دم شافعش به روز حساب
به تیغ زن سر بدخواه و گو پی تاریخ بجا و منزل اصلی حسین کرد شتاب
عمادالواعظین برادری داشت به نام ملا عباس که در قریه کربکند اقامت داشته و در مدرسه صدر و نیم آورد تحصیل علم نموده بود. آخوند ملا عباس نیز دو پسر داشت با نام های میرزا علی محمد و میرزا عبدالحسین که اولی مردی فقیه و طبیب حاذق و ماهری بوده که در همان قریه به زراعت و طبابت اشتغال داشته و گاهی منبر نیز می رفته است. وی در سال 1366ق از دنیا رفت و قبرش در زمان آباد، جنب امامزاده ابراهیم قرار گرفته است. پسر دومش میرزا عبدالحسین فقط به زراعت و روضه خوانی اشتغال داشته است.
عمادالواعظین از خود سه پسر: احمد، محمد و ابوالقاسم و چهار دختر به یادگار گذاشت که جز پسر بزرگش حاج میرزا احمد عمادالواعظین- که راه پدر را در تحصیل علوم دینی و منبر و خطابه ادامه داد- دو پسر دیگر تجارت و کسب را پیشه خود قرار دادند.