شیخ محمدرضا کلباسی

شیخ محمدرضا کلباسی

شهرت :

کلباسی
تاریخ وفات :
1/10/1366
مزار :
تکیه جهانگیرخان قشقایی
زمینه فعالیت :
فرزند شیخ محمدعلی کلباسی بن محمدجعفر بن محمد ابراهیم کرباسى، از فضلای اهل منبر اصفهان و ساکن در پشت مسجد امام بوده است. وی از عباد و زهاد عصر خود بود و بسیار متواضع، مؤدب بود و در کسب دانش و فضیلت بسیار کوشا بود. در ترویج مکتب تشیع پرتلاش، در خدمت به خلق و رفع مشکلات مردم سعی وافر داشت.
شیخ محمدرضا از مریدان عارف فرزانه حاج شیخ محمدجواد بیدآبادی و داماد عالم فاضل و محدث آخوند مولی محمدحسن مشهور به جناب بوده است.
وی پس از فراغت از تحصیل به ارشاد و موعظه و ذکر مصائب حضرت سید الشهدا و ائمه اطهار پرداخت و بارها به زیارت خانه خدا و اهل بیت علیه السلام به مکه و مدینه و عتبات مشرف شد. این عالم زاهد در شوال 1366ق فوت و در تکیة سید محمد ترک که سپس به تکیة قشقایی معروف شد به خاک سپرده شد.

مشروح زندگی نامه
فرزند شیخ محمدعلی کلباسی بن محمدجعفر بن محمد ابراهیم کرباسى، از فضلای اهل منبر اصفهان و ساکن در پشت مسجد امام بوده است. وی از عباد و زهاد عصر خود بود و بسیار متواضع، مؤدب بود و در کسب دانش و فضیلت بسیار کوشا بود. در ترویج مکتب تشیع پرتلاش، در خدمت به خلق و رفع مشکلات مردم سعی وافر داشت.
شیخ محمدرضا از مریدان عارف فرزانه حاج شیخ محمدجواد بیدآبادی و داماد عالم فاضل و محدث آخوند مولی محمدحسن مشهور به جناب بوده است.
وی پس از فراغت از تحصیل به ارشاد و موعظه و ذکر مصائب حضرت سید الشهدا و ائمه اطهار پرداخت و بارها به زیارت خانه خدا و اهل بیت علیه السلام به مکه و مدینه و عتبات مشرف شد. این عالم زاهد در شوال 1366ق فوت و در تکیة سید محمد ترک که سپس به تکیة قشقایی معروف شد به خاک سپرده شد.
از وی چهار فرزند پسر به نامهای: شیخ محمدحسین کلباسی، محمد اشتری، مرتضی اشتری و مهدی کلباسی به جای ماند که جز محمدحسین سایر پسران به کسب تجارت یا کار در نهادهای دولتی اشتغال داشته اند. حاج شیخ محمدحسین نجفی کلباسی در سوم شعبان 1323ق در اصفهان دیده به جهان گشود و از محضر بزرگانی مانند شیخ محمدحسن داورپناه بهره برد و سپس تحصیلاتش را در نجف اشرف نزد حضرات آیات: سید ابوتراب خوانساری، سید ابوالحسن اصفهانی، شیخ عبدالحسین رشتی، آقا ضیاء عراقی، شیخ محمدکاظم شیرازی، شیخ مرتضی طالقانی، میرزای نائینی، سید حسین بادکوبه ای و شیخ محمدجواد بلاغی ادامه داد و در علوم نقلی و عقلی به مراتب والای اجتهاد و تحقیق دست یافت و در بازگشت به اصفهان از محضر سید محمدصادق خاتون آبادی نیز استفاده کرد. از دیگر اساتید و مشایخ ایشان می توان به: شیخ حسین حلی و سید عبدالهادی شیرازی اشاره کرد. وی آثاری نیز به رشته تحریر درآورده است که از جمله آنهاست: غریب الحدیث، تقریرات درس سید ابوالحسن اصفهانی که با نام وسیله الوصول الی حقایق الاصول چاپ شده است، تقریرات درس آقا ضیاء عراقی، تقریرات شیخ حسین حلی، شرح به کفایه آخوند، شرح بر عروة الوثقی، نخبة الدعوات و تحقیق و تصحیح «کتاب عقدالدرر فی اخبار المنتظر و فصول المهمه» که در کشورهای مصر و لبنان منتشر شده است.
حاج شیخ محمدحسین در زهد و ورع و احراز کمالات معنوی نمونه ای از سلف صالح خود بود. صفای نفس، آرامش روح، اطمینان قلب و خالی بودن از هواهای نفسانی و جامعیت در علم و عمل از صفات ممتازش به شمار می رفت. با اینکه زعامت و مرجعیت تقلید به خوبی برایش مهیا بود، از صدور فتوی یا دادن رساله احتراز نمود و هیچگاه به زرق و برق دنیا دل نبست. وی پس از 95 سال عمر بابرکت در 9 رجب 1376ق بدرود حیات گفت و در جوار حریم کریمه اهل بیت حضرت معصومه علیه-السلام آرمید.