احمد لاهیجی

احمد لاهیجی

شهرت :

لاهیجی
تاریخ وفات :
1360/01/01
مزار :
تکیه قبرستان عمومی مصلی
زمینه فعالیت :
قلمزن
هنرمند قلمزن، که به سال1300ش در خانواده ای مذهبی در شهر اصفهان دیده به جهان گشود. وی از چهارده سالگی، کار قلمزنی بر روی فلز را نزد استاد ابراهیم دایی زاده آغاز و تا 30 سالگی که رسماً کار خود را در مغازه ای در خیابان چهارباغ اصفهان به صورت مستقل شروع کرد، پیوسته از محضر او آموخت.
در این مدت، بیشتر مشتریان و متقاضیان هنر ایشان، سیاحان خارجی بودند. از ویژگیهای خاصی که باعث تمایز وی با دیگر استادان هم نسلش می شد، توانایی در طراحی بود. پیش از لاهیجی عموماً استادان قلمزن از روی طرح های محدودی که در گذشته وجود داشته، تقلید می کردند. اما او به دلیل مهارتی که در طراحی داشت، هیچ گاه اقدام به این کار نکرده و خود، طراحی می نمود که هنوز هم بخشی از طراحی های خاص وی موجود است.
ایشان اغلب طراحی های استاد حاج مصورالملکیرا بنا به درخواست خود وی و یا از روی علاقة شخصی اش به طراحی های کم-نظیر مصورالملکی، بصورت قلمزنی اجرا می کرد.
لاهیجی را می توان تکمیل کننده کارهای اساتیدی چون دایی زاده و میرزای شیرازی نامید که اسلوب هنری او توأم با ابتکارات جدیدی بود. ناگفته نماند که استاد میرزای شیرازی با آمدن به اصفهان سبکی جدید در قلمزنی ایجاد کرد و ابراهیم دایی زاده یکی از شاگردان مستعد وی به شمار می رفت.
استاد احمد لاهیجی در طول فعالیت هنری اش در تربیت شاگردان علاقه مند، کوتاهی نکرد و راه و فنون این هنر را به آنها آموخت. از میان آنها می توان به حسن پرورش، امیر ساعی، قدرت الله سیروس و محمد سیم کش اشاره کرد. معروف ترین آنها امیر ساعی است که با برپایی نمایشگاه های مختلف در داخل و خارج از کشور، اشاعه دهنده هنر قلمزنی به دنیا است. بیشتر عمر با ارزش لاهیجی در محلة چهارسوق شیرازی ها سپری شد. بنا به تربیت خانوادگی اش، عشقی وافر به ائمه اطهار، علیهم السلام، است و از این رو اقدام به برپایی مراسم سوگواری برای سالار شهیدان می نمود که این مراسم ، آن زمان در شهر اصفهان شهره عام و خاص بود.
احمد لاهیجی سرانجام پس از 46 سال فعالیت هنری در سال 1360ش در اثر عارضة قلبی دارفانی را وداع گفت و در قبرستان پشت مصلی به خاک سپرده شد.

مشروح زندگی نامه
هنرمند قلمزن، که به سال1300ش در خانواده ای مذهبی در شهر اصفهان دیده به جهان گشود. وی از چهارده سالگی، کار قلمزنی بر روی فلز را نزد استاد ابراهیم دایی زاده آغاز و تا 30 سالگی که رسماً کار خود را در مغازه ای در خیابان چهارباغ اصفهان به صورت مستقل شروع کرد، پیوسته از محضر او آموخت.
در این مدت، بیشتر مشتریان و متقاضیان هنر ایشان، سیاحان خارجی بودند. از ویژگیهای خاصی که باعث تمایز وی با دیگر استادان هم نسلش می شد، توانایی در طراحی بود. پیش از لاهیجی عموماً استادان قلمزن از روی طرح های محدودی که در گذشته وجود داشته، تقلید می کردند. اما او به دلیل مهارتی که در طراحی داشت، هیچ گاه اقدام به این کار نکرده و خود، طراحی می نمود که هنوز هم بخشی از طراحی های خاص وی موجود است.
ایشان اغلب طراحی های استاد حاج مصورالملکیرا بنا به درخواست خود وی و یا از روی علاقة شخصی اش به طراحی های کم نظیر مصورالملکی، بصورت قلمزنی اجرا می کرد.
از وی آثار ارزشمندی بر روی نقره، برنج و مس باقی مانده که همه نشان از سبک ویژه و خاص او داشته است. در این آثار تمرکز بیشتر بر روی گل و مرغ، اسلیمی و صورت(چهره) بوده است. از آثار مهم و به یادماندنی وی می توان به طرح های یوسف و زلیخا، شیرین و فرهاد، لیلی و مجنون و جنگ نادرشاه اشاره کرد.
لاهیجی را می توان تکمیل کننده کارهای اساتیدی چون دایی زاده و میرزای شیرازی نامید که اسلوب هنری او توأم با ابتکارات جدیدی بود. ناگفته نماند که استاد میرزای شیرازی با آمدن به اصفهان سبکی جدید در قلمزنی ایجاد کرد و ابراهیم دایی زاده یکی از شاگردان مستعد وی به شمار می رفت.
استاد احمد لاهیجی در طول فعالیت هنری اش در تربیت شاگردان علاقه مند، کوتاهی نکرد و راه و فنون این هنر را به آنها آموخت. از میان آنها می توان به حسن پرورش، امیر ساعی، قدرت الله سیروس و محمد سیم کش اشاره کرد. معروف ترین آنها امیر ساعی است که با برپایی نمایشگاه های مختلف در داخل و خارج از کشور، اشاعه دهنده هنر قلمزنی به دنیا است. بیشتر عمر با ارزش لاهیجی در محلة چهارسوق شیرازی ها سپری شد. بنا به تربیت خانوادگی اش، عشقی وافر به ائمه اطهار، علیهم السلام، است و از این رو اقدام به برپایی مراسم سوگواری برای سالار شهیدان می نمود که این مراسم ، آن زمان در شهر اصفهان شهره عام و خاص بود.
احمد لاهیجی سرانجام پس از 46 سال فعالیت هنری در سال 1360ش در اثر عارضة قلبی دارفانی را وداع گفت و در قبرستان پشت مصلی به خاک سپرده شد.