احمد محیی

احمد محیی

شهرت :

احمد محیی
تاریخ وفات :
1332/07/23
مزار :
تکیه شهدا
زمینه فعالیت :
طبیب
فرزند میرزا حسن جراح، متولد 1270ش، طبیب نامدار، طب قدیم را از پدرش فرا گرفته، از فارغ التحصیلان دارالفنون بود. سال ها در بیمارستان انگلیسی ها مشغول بود، سپس در سال 1301ش بیمارستانی تأسیس نمود که به بیمارستان احمدیه معروف گردید. وی طبیبی حاذق و مهربان بود و با ملاطفت از بیماران دلجویی می نمود. او در23 مهر 1332ش فوت نمود
مشروح زندگی نامه
در سال 1270ش در اصفهان چشم به جهان گشود. پدرش میرزا حسن جراح به شغل طبابت شهرت داشته است. لازم به ذکر است که نام خانوادگی احمدخان در ابتدا جراح بوده و سپس به محیی تغییر نام یافته است. در آن زمان طبابت توسط حکیم-باشی ها انجام می شده که بیشتر به صورت ارثی بوده و از پدر به پسر و گاهی مواقع به دختر می رسیده است. در برخی از موارد نیز به صورت کسبی به دستیار او انتقال می یافته است. احمد خان به شغل پدر روی آورد و سپس در بیمارستان مسیحی شاگردانه به کار طبابت مشغول شد. وی ظاهراً از دستیاران دکتر شافته انگلیسی بوده است. وی پس از آن به تأسیس بیمارستان احمدیه در محل سکونت خود واقع در خیابان طالقانی کوی احمدیه اقدام نمود. چنانچه می دانیم بیمارستان احمدیه در زمانی تأسیس شد که تنها بیمارستان های شهر، بیمارستانهای مرسلین و امین بود. این بیمارستان که در سال 1301ش/1922م برپا گردید، از همان آغاز راه، امتیازات فراوانی بر دیگر بیمارستان ها داشت. در روزنامة اخگر در توصیف این بیمارستان این طور آمده است: «این مریض خانه امروز دارای قریب سی و پنج تخت خواب است که کلیة آن ها را مرضای زن و مرد گرفته اند. نظم و انتظام و مخصوصاً نظافت این مؤسسه حقاً از هر جهت مایة تقدیس است. اتاق جراحی این مریض خانه با زیباترین و بهترین اسلوب ها ساختمان و تمامی سطح آن از سنگ مرمر فرش گردیده، تخت جراحی مخصوصی که از نمرة آخرین سیستم ها به شمار می رود، به قیمت دو هزار تومان، وارد گردیده [...]. در طرف دیگر دواخانه ای مهم و در طرف دیگر لابراتوار مریض خانه وجود دارد . در قسمت جراحی از ابتدای تیرماه سال گذشته تا اواخر تیرماه سال جاری که 13 ماه می شود، 460 فقره جراحی که بالغ بر 50 نوع بوده است و بعضی از انواع آن از مشکل ترین عملیات به شمار می رفته ، به عمل آمده است. در طی همین مدت 13 ماهه 8919 فقره معاینه از مرضای خارجی شده است. احصائیة فوق خدماتی را که این مؤسسه سودمند و مؤسس فعال آن به جامعة اصفهان کرده است، به خوبی نشان می دهد». تنها نقص این مریض خانه این است که مؤسس محترمش بر اثر خبث فطرت و نیت یک نفر همسایة خویش نتوانسته است قطعه زمین زراعتی را، که در مجاورت مریض خانة احمدیه وجود دارد، خریداری نموده و عمارات مریض خانه را، که به طور پراکنده اتفاق افتاده، با هم اتصال بدهد».
ابوتراب نفیسی نیز در خاطرات خود اشاراتی به تأسیس بیمارستان احمدیه نموده و خاطر نشان کرده که «در آن زمان دو بیمارستان دولتی امین و خورشید و سه بیمارستان ملی،1- بیمارستان مسیحی ها (عیسی ابن مریم فعلی)2- بیمارستان ارمنی ها به نام بغوسخانیان و 3-بیمارستان خصوصی احمدیه وجود داشته است. به گفتة دکتر نفیسی وی مردی با پشتکار و فعال و خودساخته بوده است و برای گسترش تجهیزات بیمارستان خود دستگاه رادیولوژی از خارج به ایران وارد کرده بود. احمدخان مدتی نیز کفیل بهداری بوده است.
اما ساکنان محلة احمدیه، پدر وی، میرزا حسن را پایه گذار بیمارستان معرفی کردند و اظهار داشتند که احمدخان آنجا را گسترش داده است. مساحت این بیمارستان بالغ بر 6 هزار متر بوده و در حال حاضر بیمارستان قبلی تخریب شده است و بیمارستان تازه ای در جای آن در حال ساخت است.
احمد محیی سرانجام در 23 مهر1332 در سن 62 سالگی دار فانی را وداع و در مقبرة خانوادگی خود در تخت فولاد به خاک سپرده شد.
احمدخان دارای 4 فرزند ذکور به نامهای حسن خان، علی اصغر خان، محمدخان و حسین خان که مانند پدر به علم پزشکی روی آورده بودند و دو دختر به نامهای فردوس (متوفی 1362ش) و ملوک (متوفی 1358ش) بوده است. از بین فرزندان وی، حسین خان در 7 مهر 1332یعنی 17 روز قبل از فوت پدر بر اثر بیماری در گذشته است.
اصغر خان محیی پزشک جراح بوده است. وی با ملک تاج برومند ازدواج کرد که حاصل ازدواجشان یک پسر و یک دختر بوده است. اصغرخان در 5 آبان 1353ش در گذشت.
حسن خان فرزند دیگر وی برای تحصیلات در رشتة پزشکی به آمریکا رفت و در رشتة جراحی عمومی و شکسته بندی در ایران مشغول به فعالیت شد. حسن خان در 18 فروردین1372 در گذشت و در کنار پدر به خاک سپرده شد.
محمدخان محیی فرزند سوم، در سال 1306ش در اصفهان متولد شد و جهت تحصیل به آمریکا رفت و تخصصش را در رشتة زنان و مامایی دریافت کرد. وی با دخترِ دایی اش؛ یعنی دختر عبدالحسین محیی ازدواج کرد. وی اقدام به بازسازی بیمارستان احمدیه نموده و سپس به همراه همسرش به پاریس رفت و دستگاه لاپاراسکوپی را به ایران آورده و به سایر پزشکان نیز آموزش داد. محمد محیی در 12 تیرماه 1362 در 57 سالگی در اثر سکته قلبی در گذشت و در گلستان شهدا اصفهان دفن گردید. از وی دو فرزند پسر و یک دختر برجای مانده است.