عبدالحسین محیی

عبدالحسین محیی

شهرت :

عبدالحسین محیی
تاریخ وفات :
1353/10/12
مزار :
تکیه شهدا
زمینه فعالیت :
روزنامه نگار,طبیب
فرزند علی محمد، از پزشکان و روزنامه نگاران متدین و فرهیخته اصفهان است. تحصیلاتش را در علم پزشکی انجام داده، از اطبای اصفهان بود. تخصص خود را در رشته چشم پزشکی در پاریس گرفت. وی در آگاهی مردم از امراض و بیماریهای مختلف و واگیر سعی وافر می نمود. مقالاتش در روزنامه و مجلات مختلف به چاپ می-رسید. همچنین خود نشر روزنامه «حیات اصفهان» را از سال 1325ش شروع کرد، که شامل مقالات خبری، بهداشتی، تاریخی و اجتماعی بود و به مدت هفت سال منتشر می شد. سرانجام در 12 دی ماه1353ش درگذشت.
مشروح زندگی نامه
از پزشکان و روزنامه نگاران متدین و فرهیختة اصفهان بود که در سال 1285ش در اصفهان متولد شد. وی تحصیلات خود را در علم پزشکی به اتمام رساند و از اطبای اصفهان شد. او ابتدا با دخترعمة خویش ازدواج کرد،که حاصل آن دختری به نام میمنت بود که بعداً در تهران مامایی خواند و به این رشته پرداخت. وی عضو شورای عالی زنان اصفهان در سال1344 ش نیز بود. اما دکتر عبدالحسین محیی باز در سال 1313ش با خانم عزت الملوک مؤیدی ازدواج کرد، در این زمان در شیراز بود که بعد از ازدواج مجدد با همسر خویش برای ادامة تحصیل به پاریس رفت، و تخصص خود را در چشم پزشکی گرفت و بعد از برگشت به ایران مطبی در خیابان شاه یا طالقانی فعلی دایر کرد. وی در ازدواج دوم خود صاحب سه دختر به نامهای لیلا، مینا و شهلا گشت. بعدا لیلا با پسر عمة خودش دکتر محمد محیی فرزند دکتر احمد محیی مؤسس بیمارستان احمدیه ازدواج کرد. خانم لیلا محیی در خاطرات خویش بیان می دارد که ابتدا نام خانوادگی ما محیی بود و بعداً دکتر احمد خان جراح نیز نام خانوادگی خویش را به محیی تغییر داد.
دکتر عبدالحسین محیی در آگاهی مردم از امراض و بیماریهای مختلف و واگیر سعی و تلاش وافری نمود. وی ابتدا معاون ادارة بهداری اصفهان، و بعد از چند سال رئیس بهداری شد. وی برای درمان مبتلایان به سفلیس و حمایت مسلولین تلاش بسیار نمودند. ایشان جزء هیئت مدیره جمعیت از مسلولین بود، و در16 آبان 1345ش مقرر نمود که افراد مبتلا به سل، عکسبرداری و سایر خدمات را مجانی دریافت نمایند و حتی افرادی که وسائل تغذیه مناسب ندارند، به وسیلة ادارة بهداری واقع در چهارباغ، به جمعیت مراجعه کنند تا مخارج غذائی آنان داده شود.
وی در زمینة نوشتن مقالات اهتمام خاصی داشت. ابتدا مقالاتی در روزنامه ها از جمله روزنامة «نقش جهان»؛ «اصفهان»؛ «مجاهد»؛ «گوهر مراد»؛ «ستارة اصفهان»؛ «اولیاء» و «عرفان» نوشت. از مقالات وی می توان به «سکته قلبی و فشار خون» در روزنامة گوهر مراد (سال7، ش409)؛ «آیا می توان بدون لوله کشی آب اگو ساخت»؛ «پولو» روزنامه اولیاء؛ «چگونه آنفلوآنزا را معالجه کنیم» روزنامة مجاهد( سال6، ش262) و «چه قسم غذا می خوریم» روزنامه اصفهان اشاره کرد. وی سپس به طور مستقل دست به انتشار روزنامة حیات اصفهان زد. این روزنامه که به مدیر مسئولی و صاحب امتیازی دکتر عبدالحسین محیی در اصفهان به چاپ می-رسید، از سال1325ش شروع به کار کرد. قطع آن 47×33 و در 4 صفحة بزرگ در چاپخانة ایران به مدت سه سال بدون وقفه با مقالات خبری، بهداشتی، تاریخی و اجتمائی از کشور و شهر اصفهان به چاپ می رسید، اما عمده ترین مطالب آن اخبار و مطالب پزشکی و بهداشتی بود. این روزنامه از لحاظ ادبی چندان قوی نبود؛ ولی سبک نگارش آن بسیار ساده و روان بود. تا این که در سال 1328ش به علت شغلی که در ادارة بهداری داشت، طبق قانون به مدت 12سال از انتشار روزنامه کناره گرفت و از سال 1340ش مجدداَ شروع به نشر آن کرد، و به مدت هفت سال آن را به صورت هفتگی منتشر کرد.
این روزنامه علاوه بر خبررسانی، به دادن اطلاعاتی در حوزة سلامت و بهداشت می پرداخت و این نقطه امتیاز روزنامه محسوب می شد؛ یعنی در هر شماره روزنامه می توان ده ها مطلب مفید راجع به امور بهداشت و سلامت یافت. او در سرمقالة شمارة528 هدف خود از روزنامه نویسی را «برای کمک به افکار عمومی و نشان دادن راه و رسم بهداشتی و معالجه بیمارهای ساده و سایر مطالب» توضیح داده بود. این مرد که در سال 1347 به انجمن شهر اصفهان راه یافت، همواره در مسائل بهداشتی شهر صاحب نظر بود، و بی جا نیست اگر بگوییم ارتقای وضعیت سلامت و بهداشت اصفهان مرهون دید و عملکرد این مرد است. در سال 1353ش که عبدالحسین محیی فوت کرد، روزنامه ستاره اصفهان، دربارة او نوشت:
«درگذشت مدیر روزنامة حیات اصفهان؛ با کمال تأسف هفته گذشته آقای عبدالحسین محیی دارفانی را بدرود کرد و به سرای جاودانی شتافت. آقای دکتر محیی تحصیلات خود را در پاریس به پایان رسانید و زبان فرانسه را به خوبی تکلم می نمود. آنگاه برای خدمت به وطن مراجعت کرد و سالیان دراز مصدر خدمات ارزنده ای در شیراز و اصفهان و تهران شد و پس از طی دوران خدمت اداری به افتخار بازنشستگی نایل و اقدام به انتشار روزنامه حیات اصفهان نمود و در همین مدت به نمایندگی انجمن شهر برگزیده شد. دکتر محیی مدت ها در درمانگاه بنگاه تعاونی شهاب مجاناً به مداوا و معالجه افراد همت گماشت. سپس در بیمارستان مسلولین به سمت هیأت مدیره انتخاب شد. مرحوم دکتر محیی چشم پزشک ماهر و در این رشته تبحر خاصی داشت. مطب او در خیابان شاه و در زمان حیات او بسیاری از مردم اصفهان برای مداوای چشم خود به او مراجعه می کردند. او تا آخرین روزهای واپسین با نشاط و خوشحال و سرحال بود و دقیقه ای از کار و کوشش دریغ نداشت».
در شمارة528 که مربوط به سال 1342ش است، محیی هدف خود از روزنامه نویسی را بیان کرده و چندین نکته و مطلب پزشکی و سلامت را در آن درج کرده از جمله: بیماری های قلبی کشتار می کند/ پنج دستورالعمل مفید برای حفظ سلامتی قلب/ جذابیت زن در چه سنی است/ تازه های پزشکی/ ماشین زنده (مربوط به دستگاهی که انسان ها را معاینه می کند) تیتر و مطالب صفحه اول این شماره اند. با این حساب روزنامة حیات اصفهان نقش زیادی در بالا بردن سطح دانش و آگاهی پزشکی مخاطبین خود از جمله مردم اصفهان داشته است.
نویسنده این روزنامه که نگارش کلیة مطالب آن را خود شخصاً عهده دار است، سعی کرده تا آنجا که می تواند مطالب بهداشتی، علمی و پزشکی و چیزهائی را که به درد خوانندگان عزیز می خورد، در دسترس عموم قرار دهد و بدیهی است که برای به دست آوردن این مطالب باید از مطالعات و ترجمه کتب و مجلات و جرائد فارسی و خارجی استفاده نموده و وقت زیادی را صرف نماید.
دکتر محیی در شمارة 297(سال هفتم1344ش) بیان می دارد که «خوانندگان گرامی و محترم روزنامة حیات اصفهان چند سال است فقط و فقط به منظور آن که در دوران آخر عمر بتوانم خدمتی به همشهریان عزیز نموده و از راه نوشتن مطالب بهداشتی و معالجات کوچک و مختصری علمی، که دانستن آنها بر هر کس خالی از فایده نیست کمکی کرده باشم و اتکا و امیدم بعد فضل خدا به شما مردم فرهنگ دوست اصفهان بوده و می باشد. تصور می کنم شما مردم هوشیار و با اطلاع به خوبی تشخیص داده اید که نوشتن روزنامه برای من نفع مادی که ندارد، ضرر هم دارد؛ زیرا نوشتن و طبع انتشار یک شماره روزنامه مستلزم مخارج زیادی است که اگر شما کمک نکرده و آبونه خیلی مختصر که در مقابل 48 شماره روزنامه که به منزل شما می آورند و فقط20 تومان معین شده نپردازید. قیمت آگهی ها کفاف نداده و از طرفی نویسنده از بدست آوردن عوائد دیگر هم جداً احتراز دارد، قادر به ادامه خدمت نخواهد بود. در مدت یکی دو سال مشترکین که روزنامه را قبول کرده اند، آنچه در مقابل مطالبه آبونه داده حرفی نداشته ولی تدریجاً فروش روزنامه زیاد شده و اگر این مختصر آبونه پرداخت نگردد، از شماها که صاحب حقیقی آن هستید، سؤال می کنم چه بکنم؟ خدا را شکر که محتاج نیستم؛ ولی بیش از این هم ضرر انتشار روزنامه دادن عقلانی نمی دانم. این است که از شما مشترکین معظم و همشهریان مفخم تقاضا دارم از بذل کمک و مساعدت به این نشریهای که متعلق به شما و برای شما است، مضایقه و دریغ نفرمائید».
همچنین در سال 1346ش برای هیئت نظارت مجلس سنا ایشان را انتخاب کردند که نپذیرفت. وی در شمارة 410 روزنامه از هیئت عذرخواهی نمود: «از آقایانی که در جلسه2/5/1346 انتخاب هیئت نظارت مجلس سنا لطفاً باتفاق آراء بنده را به سمت عضو اصلی انتخاب فرموده اید صمیمانه متشکر و سپاسگزارم و چون ناراحتی قلبی و رسیدگی به کارهای روزنامه و بعضی کارهای خیریه نمی توانم مرتباً برای انجام وظیفه ملی حاضر شوم با کمال تأسف از حضور در جلسات معذرت می خواهم».
سرانجام عبدالحسین محیی در روز پنج شنبه 12دی 1353ش بر اثر عفونت ریه دار فانی را وداع گفت و پیکرش در تخت فولاد اصفهان (گلستان شهدا) به خاک سپرده شد.